การตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างของโมเดลการวัดสมรรถนะของบุคลากรทางการศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • สุกัญญา พรมอารักษ์ โรงเรียนวัดบึงเหล็ก ในพระบรมราชานุเคราะห์

คำสำคัญ:

ความตรงเชิงโครงสร้าง, โมเดลการวัดสมรรถนะ, บุคลากรทางการศึกษา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างของโมเดลการวัดสมรรถนะบุคลากรทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธีเชิงสำรวจ (Exploratory Sequential Design) ระยะแรกเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพเพื่อสร้างกรอบแนวคิดและพัฒนาเครื่องมือจากการวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์ ระยะที่สองเป็นการวิจัยเชิงปริมาณเพื่อตรวจสอบโมเดลกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 597 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน

ผลการวิจัยพบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์เป็นอย่างดีโดยมีค่าสถิติดังนี้: X2 = 79.11, p-value = 0.86, df = 94,  X2 /df = 0.84, GFI  = 0.98, CFI = 1.00 และ RMSEA = 0.00 องค์ประกอบของโมเดลทั้ง 4 องค์ประกอบมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานตั้งแต่ 0.82-0.97 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 องค์ประกอบด้านคุณธรรมและจริยธรรมมีค่าน้ำหนักมากที่สุด ผลการยืนยันได้ว่า โมเดลการวัดสมรรถนะที่พัฒนาขึ้นมีคุณภาพด้านความตรงเชิงโครงสร้าง สามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อการประเมินและพัฒนาสมรรถนะบุคลากรทางการศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

กิตติกานต์ ศรียา. (2565). สมรรถนะของผู้บริหารที่มีต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติราชการของ ข้าราชการพลเรือนสามัญ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(3), 905-020.

ข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ พ.ศ. 2556. (2556, 4 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 130 ตอนพิเศษ ง. หน้า 65-71.

จุฑาทิพย์ อินทพักษ์. (2565). สมรรถนะเชิงบริหารกับงานบุคคลทางการศึกษา โรงเรียน วัดสุขวราราม อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 4(3), 105-118.

ชาติสุชน สุนทรวัฒน์. (2566). การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรสำนักงานยุติธรรมจังหวัดตราดเพื่อรองรับการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาการจัดการการบริหารสาธารณะและเอกชน, 1(2), 1-13.

ตระกูล จิตวัฒนากร. (2565). แนวทางในการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรของสายการ บินในไทย. วารสารวิจยวิชาการ, 5(3), 83-92.

ธนิดา ภูสุวรรณ. (2565). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อสมรรถนะผู้นำทีมและผลการดำเนินงานของธุรกิจขายตรงในไทย. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(48), 331-348.

บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

เบญจพร วรรณูปถัมภ์ (2555). สมรรถนะของบุคลากรในมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.(รายงานการวิจัย). บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

พิมพ์นิภา ฤทธิบุตร. (2566). การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรกับประสิทธิภาพในการ ปฏิบัติงานของเทศบาลตำบลบ้านกลาง จังหวัดปทุมธานี. วารสารสหวิทยาการพัฒนา, 2(1), 83-95.

พูลพงศ์ สุขสว่าง. (2556). หลักการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง The Basics of Structural Equation Modeling. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 6(2), 136-145.

ภควดี วรโรจน์ศิริกุล. (2560). ปัจจัยโครงสร้างและสมรรถนะของบุคลากรกับประสิทธิผล ของการให้บริการสาธารณะของเทศบาลนคร. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร, 10(3), 1885-1898.

ภัทรพล ทศมาศ. (2561). โมเดลการพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะของผู้บริหารท้องถิ่นภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 16(ฉบับพิเศษ), 215-245.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). จำนวนครูและบุคลากรทางการศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สืบค้น 26 เมษายน 2566, จาก http://hrms.web2024.obec.site

_____. (2566). นโยบาย สพฐ. สืบค้น 20 เมษายน 2566, จาก https://www.obec.go.th

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579.กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

หทัยรัตน์ ทรรพวสุ. (2566). แรงจูงใจของนักศึกษาไทยในการทำกิจกรรมเสริมสร้างทักษะการสื่อสารภาษาญี่ปุ่น. Procedia of Multidisciplinary Research, 1(3), 1-12.

อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2558). กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ เอช อาร์ เซ็นเตอร์ จำกัด.

Hair J. F. et al. (2006). Multivariate data analysis (6th ed.). New Jersey: Pearson Prentice Hall.

Kline, R. B. (2005). Principles and practice of structural equation modeling. New York, NY: Guilford Press.

Shulman, L. S. (1987). Knowledge and teaching: Foundations of the new reform. Harvard Educational Review, 57(1), 1-22.

Spencer, L. M. & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. New Jersey: John Wiley & Sons.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-10-25

รูปแบบการอ้างอิง

พรมอารักษ์ ส. (2025). การตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างของโมเดลการวัดสมรรถนะของบุคลากรทางการศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(5), 239–253. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/282264