การแสดงออกทางการเมืองของกลุ่มเยาวชนคนรุ่นใหม่

ผู้แต่ง

  • ศิลาวัฒน์ ชัยวงศ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระมหานพดล สุวณฺณเมธี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูสิริธรรมบัณฑิต (ภาณุวัฒน์ ปฏิภาณเมธี) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การแสดงออกทางการเมือง, กลุ่มเยาวชน, ความเคลื่อนไหวทางการเมือง

บทคัดย่อ

บทความในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการแสดงออกทางการเมืองของกลุ่มเยาวชนคนรุ่นใหม่ จากการแสดงออกทางการเมือง พบว่า 1. ความไม่เป็นธรรมทางการเมืองในช่วงเกือบทศวรรษที่ผ่านมา และ 2. เหล่าคนรุ่นใหม่มองเห็นความสำคัญของปัญหาที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองตอนโตขึ้น มากยิ่งขึ้น ทำให้เกิดพลังการขับเคลื่อนทางเมืองบนสื่อออนไลน์ ใช้โซเชียลมีเดียเป็นกลไกหลักในการสื่อสาร สร้างฐานเสียง ซึ่งเป็นแพลตฟอร์มที่คนรุ่นใหม่นิยมใช้ ต่อมากลุ่มคนเหล่านี้ได้กลายเป็นกำลังสำคัญของการชุมนุมเพื่อเรียกร้องนำเสนอนโยบาย เนื้อหาทางการเมืองหลากหลายประเด็นและความเป็นไปได้แบบใหม่ที่สร้างความหวังให้แก่คนรุ่นใหม่ ประกอบกับการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ ด้วยเหตุนี้ พรรคการเมืองต่าง ๆ จึงพยายามแสวงหาช่องทางในการสื่อสารกับกลุ่มผู้เลือกตั้ง รวมถึงการส่งผู้สมัครออกนโยบายหลายประการเพื่อจูงใจและดึงดูดคะแนนเสียงสนับสนุนจากกลุ่มคนรุ่นใหม่มากขึ้น เช่น พรรคก้าวไกล ซึ่งเกิดจากพรรคอนาคตใหม่ที่มุ่งเน้นการนำเสนอนโยบายส่วนใหญ่มักให้ความสำคัญไปที่ระบอบประชาธิปไตยไทยและผู้มีอำนาจในสังคมการเมืองไทย มีเป้าหมายเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคมการเมืองไทยไปสู่อนาคตใหม่ที่ดีกว่าอาทิ การปฏิรูปกองทัพ การลดการผูกขาดทางเศรษฐกิจ การกระจายรายได้ และการปฏิรูปการศึกษา จนเป็นภาพลักษณ์ของพรรคการเมืองที่เป็นตัวแทนของคนรุ่นใหม่นั่นเอง

เอกสารอ้างอิง

กนกรัตน์ เลิศชูสกุล และธนาพงศ์ เกิ่งไพบูลย์. (2564). การก่อตัว พัฒนาการ และพลวัตการชุมนุมบริเวณแยกดินแดงช่วงเดือนสิงหาคม–ตุลาคม 2564. สืบค้น 2 มกราคม 2569, จาก https://shorturl.asia/JSjeM

กุลทิพย์ ศาสตระรุจิ. (2566). ‘ก้าวไกล’ ฟัง voter พลิกวิกฤต กดดันพรรคอื่นปรับตัว รับการเมืองยุคใหม่. สืบค้น 3 มกราคม 2569, จาก https://shorturl.asia/6kLeT

ณัฏฐกาญจน์ ศุกลรัตนเมธี และนุชประภา โมกข์ศาสตร์. (2562). การรู้เท่าทันสื่อสังคมออนไลน์ของเยาวชนเพื่อการเป็นพลเมืองในสังคมประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักงานวิจัยและพัฒนา สถาบันพระปกเกล้า.

ไทย พีบีเอส. (2567). สำนักงานสถิติฯ เผย คนไทยใช้อินเทอร์เน็ต 59.2 ล้านคน มือถือ 62.9 ล้านคน. สืบค้น 7 มกราคม 2569, จาก https://shorturl.asia/LUi16

นาถชฎา ตรีปัญจศีล. (2548). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนไทย. สืบค้น 7 มกราคม 2569, จาก https://shorturl.asia/TNYQh

ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2552). กรอบการวิเคราะห์การเมืองแบบทฤษฎีขบวนการทางสังคม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิไฮน์ริค เบิลล์ สำนักงานภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.

สมคิด พุทธศรี และคณะ. (2563). Youth Manifesto: นโยบายเยาวชนใหม่เพื่อการเมืองของคนหนุ่มสาว. สืบค้น 7 มกราคม 2569, จาก https://shorturl.asia/4PHWI

สฤณี อาชวานันทกุล. (2558). Digital future: อนาคตเศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรมใหม่ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: โอเพ่นเวิลด์ส.

อนุชิต ไกรวิจิตร. (2563). กะเทาะความคิด ‘คนรุ่นใหม่’ พวกเขาต้องการอะไร? เมื่อตัดสินใจแสดงพลังทางการเมือง. สืบค้น 7 มกราคม 2569, จาก https://thestandard.co/new-generation-perspective-break-down/

Amnesty International Thailand. (2022). Into a New World, With the Power of Youth. Retrieved January 20, 2026, from https://shorturl.asia/SLBv3

ilaw. (2022). The 2020 Rally at a Glance of Change: Where Power Comes From How Has It Developed, What Have We Encountered?. Retrieved January 20, 2026, from https://www.ilaw.or.th/articles/10090

Mille, D. et al. (2016). Why We Post - Taking Anthropology to the World. Anthropology News, 57(9), e44-e47.

Momentum. (2023). On the Political Space: Politicians And Social Media. ?. Retrieved January 20, 2026, from https://themomentum.co/ruleoflaw-polician-with-newmedia/

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-25

รูปแบบการอ้างอิง

ชัยวงศ์ ศ., สุวณฺณเมธี พ., & (ภาณุวัฒน์ ปฏิภาณเมธี) พ. (2026). การแสดงออกทางการเมืองของกลุ่มเยาวชนคนรุ่นใหม่. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 9(2), 342–355. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/287397