การพัฒนาการบริหารจัดการงานสาธารณูปการของวัดในจังหวัดศรีสะเกษ

พระอธิการจำนงค์ สำเนาว์; พระสุธีวีรบัณฑิต (โชว์ ผลเจริญ); ประเสริฐ ธิลาว

ผู้แต่ง

พระอธิการจำนงค์ สำเนาว์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พระสุธีวีรบัณฑิต (โชว์ ผลเจริญ) คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ประเสริฐ ธิลาว คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การพัฒนา, การบริหารจัดการ, สาธารณูปการของวัด

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. วิเคราะห์สภาพทั่วไปในการบริหารจัดการงานสาธารณูปการ 2. ศึกษากระบวนการการบริหารจัดการงานสาธารณูปการ และ 3. นำเสนอการพัฒนาการบริหารจัดการงานสาธารณูปการของวัด ในจังหวัดศรีสะเกษ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 25 รูปหรือคน การสนทนากลุ่มเฉพาะ กับผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 รูปหรือคน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการลงพื้นที่ในการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพทั่วไปในการบริหารจัดการงานสาธารณูปการ พบว่า วัดเป็นจุดศูนย์รวมของชุมชน มีการบริหารจัดการอย่างเป็นระบบและได้รับการสนับสนุนจากหลายภาคส่วน แต่บางแห่งผู้นำขาดวิสัยทัศน์ ขาดงบประมาณ และการสนับสนุนจากภาครัฐอย่างเพียงพอ 2. กระบวนการในการบริหารจัดการงานสาธารณูปการ พบว่า ด้านคน คือ ต้องมีปัญญาและความรู้ความสามารถ การจัดบุคคลให้ตรงกับงานด้านเงิน คือ ต้องวางแผนจัดหางบประมาณให้ได้ จัดทำแผนอย่างเป็นระบบ ด้านวัสดุ คือ ควรให้ความสำคัญกับการใช้วัสดุอย่างคุ้มค่า ด้านการจัดการ คือ ควรมีแผนงานที่ชัดเจน โปร่งใสและตรวจสอบได้ บูรณาการเข้ากับโลกยุคดิจิทัล และนำหลักอิทธิบาท 4 มาใช้ในการบริหารจัดการ และ 3. การพัฒนาการบริหารจัดการงานสาธารณูปการของวัดในจังหวัดศรีสะเกษ พบว่า ด้านการก่อสร้าง คือ ประเมินความจำเป็นความเหมาะสมของพื้นที่และการใช้งานจริง สร้างความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ด้านการบูรณะปฏิสังขรณ์ คือ ตรวจสอบวิเคราะห์ความเสื่อมโทรมและพิจารณาคุณค่าทางศาสนา และอนุรักษ์ศิลปกรรม ด้านการศาสนสมบัติ คือ จัดให้เช่าหรือปลูกพืชผลทางการเกษตรเพื่อหารายได้เข้าวัด ด้านการเงินและการบัญชี คือ คัดสรรหาผู้มีความรู้ความซื่อสัตย์และสร้างระบบการเงินการบัญชีที่ชัดเจน การใช้เทคโนโลยีและเครื่องมือที่ทันสมัย สร้างทักษะการสื่อสาร

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2538). แนวทางการจัดการโบราณสถานในบัญชีมรดกทางวัฒนธรรมของโลก. กรุงเทพฯ: บริษัทสำนักพิมพ์สัมพันธ์จำกัด.

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย. (2555). มาตรฐานการดูแลโบราณสถาน. กรุงเทพฯ: สำนักมาตรฐานการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น.

พระครูเวฬุวันพัฒนาทร ชุตินธโร. (2560). การพัฒนาการบริหารจัดการสาธารณูปการของพระสังฆาธิการในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2-03), 203–220.

พระปลัดบุญเจิด สุจิตฺโต และคณะ. (2562). รูปแบบการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพของโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(4), 1048–1057.

พระพรหมกวี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2555). วินยาพระสังฆาธิการ 2 (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.

พระมหาทวี โพธิเมธี. (2566). การบริหารจัดการงานสาธารณูปการของวัดตามหลักพุทธธรรม. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(6), 188–197.

พระมหาวิเศษ กนฺตธมฺโม (มั่งคั่ง). (2564). พุทธบูรณาการเพื่อการพัฒนาประสิทธิผลการบริหารงานของเทศบาลเมืองในจังหวัดชลบุรี (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระศิริวัฒน์ ปิยสีโล (คงสิริ). (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการศาสนสถานของวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุธี สุทธิสมบูรณ์ และคณะ. (2541). หลักการบริหาร เบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ก.พ.