การบริหารจัดการท้องถิ่นกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชน

ผู้แต่ง

  • สุริยะ มาธรรม คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ณัฏฐกานต์ หงษ์กุลเศรษฐ์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูศรีปริยัตยารักษ์ (ประสงค์ สงนอก) คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ไพรัตน์ เอิบสำโรง คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูขันติธรรมธารี (วิเชียร วงษ์ยาแดง) คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • รฤทธิ์ เขียนโคกกรวด นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

ปัญญาประดิษฐ์, การสรรหาบุคลากร, การบริหารทรัพยากรมนุษย์, เทคโนโลยีดิจิทัล

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการบริหารจัดการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ในยุคใหม่ท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลงที่ผันผวน โดยเน้นย้ำว่าการกระจายอำนาจ มิใช่เพียงการแบ่งมอบภารกิจตามระเบียบราชการ เพื่อเปลี่ยนผ่านสู่การพัฒนาโดยใช้พื้นที่เป็นฐาน ที่ตอบสนองต่อความหลากหลายทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างแท้จริง โดยใช้วิธีการศึกษาจากการทบทวนเอกสาร แนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องมาวิเคราะห์และสังเคราะห์องค์ความรู้เพื่อเสนอแนวทางการบริหารจัดการที่เหมาะสม ผลการศึกษาพบว่า การยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืน ประกอบด้วย 3 เสาหลักสำคัญ ได้แก่ 1. การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและบริการสาธารณะที่ครอบคลุมถึงระบบดิจิทัลและแนวคิดเมืองอัจฉริยะ 2. การพัฒนาศักยภาพมนุษย์และสวัสดิการสังคมผ่านระบบนิเวศการเรียนรู้ตลอดชีวิต และ 3. การส่งเสริมเศรษฐกิจฐานรากโดยการเปลี่ยนต้นทุนทางวัฒนธรรมเป็นมูลค่าเพิ่มเพื่อการพึ่งพาตนเอง อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของเสาหลักเหล่านี้จำเป็นต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของหลักธรรมาภิบาล และการเปลี่ยนผ่านบทบาทจากผู้ปกครองสู่ผู้ให้บริการสาธารณะที่เน้นการมีส่วนร่วมจากล่างขึ้นบน เพื่อสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของ ให้แก่พลเมือง ซึ่งจะเป็นรากฐานสำคัญในการลดความเหลื่อมล้ำและสร้างความเข้มแข็งให้กับระบอบประชาธิปไตยในระดับฐานรากอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

คำนาย อภิปรัชญาสกุล (2567). เศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: โฟกัสมีเดีย แอนด์ พับลิชชิ่ง.

ชิษณุพงศ์ ทองพวง. (2569). การบริหารจัดการเพื่อการเปลี่ยนผ่านทางดิจิทัล. กรุงเทพฯ: บริษัท สยามจุลละมณฑล จำกัด.

ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2566) .กลยุทธ์การวางแผนและการจัดการ. กรุงเทพฯ: Greatidea.

พิชาภพ พันธุ์แพ. (2568). ทฤษฎีผู้นำและการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: บริษัท สยามจุลละมณฑล จำกัด.

วัชรมน จันรอง และคณะ. (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของประชาชนในองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเล่า อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ. Journal of Modern Learning Development, 6(5), 142–154.

สมคิด บางโม. (2568). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

สุริยะ มาธรรม (2568). รัฐประศาสนศาสตร์ร่วมสมัย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

Daft, R. L. (2015). Organization Theory and Design (12th ed.). Boston. MA: Cengage Learning.

Kotter, J. P. (1996) Leading Change. Harvard Business School Press, Boston: Harvard Business School Press.

Mintzberg, H. (1979). The Structuring of Organizations: A Synthesis of the Research. Englewood Cliffs NJ: Prentice Hall.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-27

รูปแบบการอ้างอิง

มาธรรม ส., หงษ์กุลเศรษฐ์ ณ., (ประสงค์ สงนอก) พ., เอิบสำโรง ไ., (วิเชียร วงษ์ยาแดง) พ., & เขียนโคกกรวด ร. (2026). การบริหารจัดการท้องถิ่นกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชน. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 9(3), 312–321. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/289048