การบริหารการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ของวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร

Phrakru Pimoldhammaparn (Manop Kantasilo); Prasert Thiloa; Phrapalad Raphin Buddhisaro

Authors

Phrakru Pimoldhammaparn (Manop Kantasilo) Mahachulalongkornrajavidyala University
Prasert Thiloa Mahachulalongkornrajavidyala University
Phrapalad Raphin Buddhisaro Mahachulalongkornrajavidyala University

Keywords:

The Management of Cultural, Tourism Management, Wat Phra Chetuphon

Abstract

Objectives of this research was to study the general condition, the relationship and problems, obstacles and suggestions for the development of cultural tourism management. Methodology was the mixed methods.

Findings were as follows: 1 Buddhist monks with opinions on the management of cultural tourism of Phra Chetuphon Wimonmangklararam Temple. found that the highest level ( = 4.59, S.D.=0.369). 2. The relationship between overall management had a positive relationship with the overall cultural tourism development. Was at a very high level (r= .705 **) 3. Problems and obstacles found that. The personnel in temple administration are insufficient for the number of tourists. Lack of factors in the maintenance of materials, equipment, Suggestions should add enough personnel to serve tourists. Sufficient additional factors should be allocated for the maintenance of equipment. The management should be clearly divided into divisions

References

คณะสงฆ์วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามและมูลนิธิ “ทุนพระพุทธยอดฟ้า” ในพระบรมราชูปถัมภ์. (2552). จดหมายเหตุวัดพระเชตุพน สมัยรัชกาลที่ 1-4. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

นรินทร์ สังข์รักษา. (2556). การท่องเที่ยวเพื่อการศึกษา. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พระครูโสภณธำรงกิตติ์ (กิติศักดิ์ สุทฺธจิตฺโต). (2561). การพัฒนาวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระปลัดคำนวน อนงฺคโณ (เรืองรัตนอนามโย). (2561). การพัฒนาระบบภูมิสารสนเทศของแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดจันทบุรี. (ดุษฎีนิพนธ์บัณฑิต สาขาการพัฒนาสังคม). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ. (2561). ระเบียบวิธีวิจัยทางการจัดการเชิงพุทธ. พระนครศรีอยุธยา : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมุนินทร์ มุนินฺทโร (กองจันทร์ดี). (2561). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดในอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ฟื้น ดอกบัว. (2550). วัดและพระสงฆ์ทางพระพุทธศาสนาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.

สำนักงานพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว กรมการท่องเที่ยว. (2559). แนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : สำนักงานพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว กรมการท่องเที่ยว.

สำนักงานเลขาเจ้าอาวาส. (2563). บัญชีรายชื่อพระสงฆ์จำพรรษา. กรุงเทพฯ : วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร.

สุเทพ สุดเอี่ยม และคณะ. (2561). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดสุราษฎร์ธานีเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (รายงานผลการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.