THE DEVELOPMENT OF TEMPLES FOR CULTURALTOURISM IN BANG KHONTHI DISTRICT, SAMUT SONGKHRAM PROVINCE

Authors

  • Phra Manrat Cattamalo Mahachulalongkornrajavidyala University
  • Phra Samutrawachirasophon Mahachulalongkornrajavidyala University
  • Phrakhru Wateeworawat Mahachulalongkornrajavidyala University

Keywords:

Development, Temples, Cultural Tourism

Abstract

The Article was to study the development, comparison of the opinions, problems, obstacles, and suggestions for the development of temples for cultural tourism in Bang Khonthi district, Samut Songkhram province. This mix-method research.

Found that the development had an overall opinion at high level, the different personal factors had no different opinions, therefore reject the research hypothesis. Problems and obstacles were some related sectors in the communities are not yet involved by the temples, should encourage the participation of every involved sector. Some temples lack of budget, should search for the external source of budget support. Some temples lack of the implements that are necessary for the usage, should provide the implements which suit practical necessity. The epidemic circumstance (COVID 2019), should give precedence to the formation of risk management scheme especially the risks from epidemic circumstance.

Author Biography

Phra Samutrawachirasophon, Mahachulalongkornrajavidyala University

 

References

กรรณิกา คำดี. (2558). วัดและศาสนสถานในมิติของการท่องเที่ยว. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(2), 187.

ชิษณุชา ปานศิ. (2552). การมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาเขตเทศบาลเมือง จังหวัดเพชรบุรี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ฐิติพร สะสม. (2553). ศึกษาระบบการบริหารและการจัดการวัดในพระพุทธศาสนา กรณีศึกษา: วัดพระธาตุแช่แห้ง อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2551). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ SPSS (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.

นิลรัตน์ กลิ่นจันทร์ และคณะ. (2550). ศึกษาศาสนสถานที่สำคัญต่อการอนุรักษ์การท่องเที่ยวของวัดในกรุงเทพมหานคร (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวิสุทธิสีลาภิวัฒน์ (เมธาภิวัฒน์ ติโก). (2558). รูปแบบการพัฒนาวัดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 1(2), 65-73.

พระพชรพร โชติวโร. (2554). ศึกษากระบวนการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น: กรณีศึกษาวัดร้องเม็ง จังหวัดเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาธัชธร สิริมงฺคโล. (2557). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดหนองแวง (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสมุห์อนุรักษ์ ธีรสกฺโก. (2556). การพัฒนาวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงพุทธในจังหวัดสมุทรสาคร (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อนุรักษ์ ปัญญานุวัตน์. (2542). แผนปฏิบัติพัฒนาการท่องเที่ยว เชียงราย พะเยา แพร่ น่าน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Downloads

Published

2019-12-30

How to Cite

Cattamalo, P. M. ., Phra Samutrawachirasophon, & Phrakhru Wateeworawat. (2019). THE DEVELOPMENT OF TEMPLES FOR CULTURALTOURISM IN BANG KHONTHI DISTRICT, SAMUT SONGKHRAM PROVINCE. Journal of Interdisciplinary Innovation Review, 2(2), 24–33. retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/255850