THE USE OF TECHNOLOGY FOR PROMOTING SANGHA’S PROPAGATION OF BUDDHISM IN MUANG DISTRICT PRACHUAP KHIRI KHAN PROVINCE

Authors

  • PhrakhruSangkarak Wanawat Inthapanyo Wat Klong Wan, Prachuap Khiri Khan

Keywords:

The use of technology, Promote the propagation of Buddhism

Abstract

The objectives of this research paper were: 1. To study the use of technology, 2. To compare opinions, and 3. To suggest the use of technology. Research methodology was the mixed research method. Quantitative method using questionnaire as the tool to collect field data from 398 samples. Data were analyzed for frequency, percentage, mean, standard deviation. The hypothesis was tested by t-test, f-value, one-way variability analysis. The qualitative method, documented analysis. The interview form was also used as a tool to collect field data from 8 key informants or people and analyze the data with contextual content analysis techniques.

The results of the research were found that 1. The overall technology usage condition was at a high level. The mean was 3.89. 2. sex, age, income, occupation, opinions on the use of technology for promoting Buddhism propagation among the Sangha in Muang District, Prachuap Khiri Khan Province, by overall, there was no difference. Therefore, the research hypothesis was rejected and 3. the problems and obstacles were less support. using old communication not developing new knowledge There has not yet been described in the Internet world. not paying attention

References

ฉัตรชัย ธรรมครบุรี. (2557). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามแนวทางพระพุทธศาสนาของโรงเรียนรางวัลพระราชทาน (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต รัฐประศาสนศาสตร์) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ทรงวิทย์ แก้วศรี (2550). การศึกษาวิเคราะห์ยุทธวิธีในการประกาศพระศาสนาของพระพุทธเจ้า (ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2550)

นาวิน วงศรัตนมัจฉา. (2554) ผลสัมฤทธิ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในกลุมชาติพันธุ์ลีซูของ พระธรรมจาริก (ปริญญาพุทธศาตรดุษดีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

บัญชายุทธ นาคมุจลินท์. (2555) วิเคราะห์การบริหารองค์กรในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของศูนย์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาประจำจังหวัดอุทัยธานี (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ประเวศ วะสี. (2539). พระสงฆ์กับการรู้เท่าทันสังคม ในหลักการบริหารและการจัดการวัดในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาสถาบันราชภัฏ.

พระกฤษประสงค์ ปาสาทิโก (ประดิษฐ์ขวัญ) (2561). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตในอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูโสภณธรรมพิทักษ์ (วิรัตน์ วิรตโน) (2561). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาด้วยสื่อวิทยุกระจายเสียงของวัดธรรมรังสี อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูอุทัยกิจจารักษ์ (สุรางค์ สุจิณฺโณ). (2556). รูปแบบการบริหารจัดการเผยแผ่พระพุทธศาสนาขององค์กรปกครองคณะสงฆ์ภาค 2 (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจัดการเชิงพุทธ) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวินัยธรปัญญา ปญฺญาวโร (ศรีสมุทร) และ บุญเตือน ทรัพย์เพชร. (2564). การจัดการเผยแผ่พระพุทธศาสนายุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(4), 423-433.

พระอักขราภิศุทธิ์ สิริวฒฺโน. (2560). กระบวนการสื่อสารพุทธธรรมผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพระสงฆ์ในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

Downloads

Published

2022-12-03

How to Cite

Inthapanyo , P. W. . (2022). THE USE OF TECHNOLOGY FOR PROMOTING SANGHA’S PROPAGATION OF BUDDHISM IN MUANG DISTRICT PRACHUAP KHIRI KHAN PROVINCE. Journal of Interdisciplinary Innovation Review, 5(2), R58-R71. retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/257248