การพัฒนาวิสาหกิจชุมชนเชิงพุทธ

Sumoltha Supawimol

Authors

Sumoltha Supawimol -

Keywords:

Community Enterprises, Development, Buddhist, Cakka 4

Abstract

The Community enterprises are businesses that help build occupational and economic immunity. This arose from the adoption of sufficiency economy guidelines and continuous development. The community participating in making and learning will lead to product processing or creating products in the community for consumption and income. In many areas, government agencies have played an important role in supporting communities to register a large number of community enterprises. But there are some groups that have to go out of business. The problem of returns within the group cost of raw materials and distribution channels. Therefore, in order to operate a community enterprise business to be sustainable, one must consider the area, raw materials, environment, local wisdom as well as communication through government agencies and ongoing group operations having a transparent management, fairness to members of the group, combining with the application of Buddhist principles such as Chakra 4 applied as a learning guideline, combined with the community enterprise concept, which will result in success and lead to a strong community to be self-reliant

References

กรุงเทพธุรกิจ. (2565). ไทยเบฟ กับการพัฒนาชุมชน สร้างสรรค์และแบ่งปันคุณค่าจากการเติบโต. สืบค้น 20 กรกฎาคม 2565, จาก https://www.bangkokbiznews.com/social/1007439.

กัญจนพรรษณ์ จุพรมณี. (2561). การพัฒนาชุมชนเข้มแข็งเชิงพุทธบูรณาการของหมู่บ้านศาลาเม็งตำบลท่าผา อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง (ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

คณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติ. (2559). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2560 -2579). สืบค้น 23 กรกฎาคม 2565, จาก http://www.thaitribune.org/contents/detail.

จักรพงษ์ นวลชื่น. (2560). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนให้ยั่งยืนด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น ศึกษากรณี วิสาหกิจชุมชนในจังหวัดนครพนมและจังหวัดสกลนคร. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). พุทธธรรม : ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.

เพชรา บุดสีทา. (2559). การดำเนินธุรกิจตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงและปัจจัยทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์ของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดกำแพงเพชร. วารสารการจัดการและการพัฒนา, 3(1), 15-35.

วรภา มนต์อารักษ์ และคณะ. (2563). การพัฒนาวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืนโดยพุทธสันติวิธี: กรณีศึกษาชุมชนตำบลสวาย อำเภอปรางค์กู่ ศรีสะเกษ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(5), 1721-1735.

เลิศวิโรจน์ โกวัฒนะ. (2561). วิสาหกิจชุมชนแฟร์ 2018 เสริมฐานรากเข้มแข็งสร้างเศรษฐกิจชุมชน. สืบค้น 17 กรกฎาคม 2565. จาก https://www.ryt9.com/ s/prg/2787712.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560-2564). สืบค้น 23 กรกฎาคม 2565, จาก http://www.nesdb.go.th/ewt_dl_link.php?nid=6422.

Wasko and Faraj. 2000. It is What One Does: Why People Participate and Help Others in Electronic Communities of Practice. Journal of Strategic Information Systems, 9(2-3), 155–173.