ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิในการเรียกร้องเอาทรัพย์มรดก ของพระภิกษุตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1622

Phrakrubhawanarattanaphorn  (Kamphol Siribhaddo)

Authors

Phrakrubhawanarattanaphorn (Kamphol Siribhaddo) Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Keywords:

Limiting the Right, Claiming an Inheritance, Monks

Abstract

This research article aims to study and analyze legal issues related to the restriction of Buddhist monks' rights to claim inheritance under Section 1622 of the Thai Civil and Commercial Code, ensuring alignment with the social context of the Thai monastic community. The study employs qualitative research methodology, primarily using documentary research, including the 2017 Constitution of the Kingdom of Thailand and the 1947 Constitution of Japan. Research instruments include data recording forms and document quality assessment forms. The data analysis is conducted using qualitative analysis techniques, with results presented descriptively.
The research findings indicate that Section 1622 of the Thai Civil and Commercial Code stipulates that Buddhist monks are not entitled to inherit as statutory heirs but may receive inheritance through a will. This law aligns with Buddhist teachings, which emphasize renouncing material possessions to minimize burdens that may obstruct religious practice. The primary reasons behind this legal restriction include: 1. Preventing the exploitation of monastic status for financial gain. 2. Reducing family conflicts over inheritance distribution. 3. Maintaining the purity of monastic life. However, this restriction may conflict with human rights principles, as it limits an individual's rights based on religious status and may lead to family disputes, particularly in cases where a will does not explicitly designate the monk's inheritance rights. The legal implications of Section 1622 are that Buddhist monks cannot claim inheritance as statutory heirs, but they may receive it through a will. Additionally, if a monk disrobes, their right to inherit as a statutory heir is restored, but they cannot retroactively claim previously distributed inheritance. The main issue arising from this law is a lack of understanding regarding wills and legal interpretations, which may lead to disputes. In conclusion, the law aims to preserve the monastic integrity of Buddhist monks while allowing inheritance through a will, helping to reduce conflicts and ensure fairness for all parties involved.

References

กีรติ กาญจนรินทร์. (2556). คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 6 มรดก (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

จตุรนต์ ชุ่มชุมภู. (2557). ความสัมพันธ์ทางทรัพย์สินระหว่างสามีภรรยาและการตกมรดกทรัพย์สินของพระภิกษุ (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

นรา ถิ่นนัยธร. (2564). สิทธิทางทรัพย์สินของพระภิกษุในพระพุทธศาสนา (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พรชัย สุนทรพันธุ์. (2560). คำอธิบายกฎหมายลักษณะมรดก (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.

พินัย ณ นคร. (2558). กฎหมายลักษณะมรดก (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

มนัสวี เพชรย้อย. (2558). การจำกัดสิทธิของพระภิกษุในการเรียกร้องเอาทรัพย์มรดก (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชากฎหมายเอกชน). กรุงเทพฯ: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สมพรนุช ตันศรีสุข. (2562). การรับและจำหน่ายทรัพย์มรดกของพระภิกษุ: ความสัมพันธ์กับพระวินัยและปัญหาในทางปฏิบัติ. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัย

ธรรมศาสตร์, 48(1), 139-160.

สุภาพ สารีพิมพ์. (2556). กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ว่าด้วยมรดก. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.