การประยุกต์ใช้หลักธรรมาภิบาลและพุทธนวัตกรรมเพื่อการบริหารจัดการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย

Phramaha Pharadon Bhurissaro; Klanchisa Chareankittinan

Authors

Phramaha Pharadon Bhurissaro Independent Scholar
Klanchisa Chareankittinan Independent Scholar

Keywords:

Principles of Good Governance, Management, Local Government Organization, Buddhist Innovation Principles

Abstract

The purpose of this academic paper is to study and analyze the importance of applying the principles of good governance with new public sector management innovations. In the management of local government organizations (LGOs) during the challenges of global dynamics. The study suggests that focusing only on efficiency and cost-effectiveness according to the NPM approach may lead to loopholes in the use of state power. Therefore, it is necessary to integrate the principles of good governance as a counterbalance mechanism, along with the application of Buddhist innovations for organizational development, such as the Decade of the Raja Dharma, the 4th Sangha, and the 10th Barami to raise the morality and public consciousness of personnel from within. In addition, the article also highlights the proactive role of civil society. As a development partner that helps with surveillance, Monitoring and promoting transparency at the local level, as well as suggestions on upgrading the organization to the digital era through the development of smart cities using the public sector open information system and the strengthening of tripartite cooperation between the government. The private sector and the public sector. After all, the integration of this knowledge under visionary leaders will be an important tool in enhancing the capacity of local government organizations. This will lead to the provision of transparent and efficient public services and create sustainable community development in all dimensions.

References

จิรายุ ทรัพย์สิน และคณะ. (2562). ธรรมาภิบาลในการบริหารจัดการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ภายใต้ยุทธศาสตร์ประเทศไทย 4.0. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 6(1), 113-114.

ชูชิต ชายทวีป และคณะ. (2568). บทบาทขององค์กรภาคประชาสังคมในการส่งเสริมความโปร่งใส ในการบริหารราชการแผ่นดิน. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(4), 261-278.

ปาริชา มารี เคน. (2556). การนำนโยบายการกระจายอำนาจสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไปปฏิบัติ : กรณีศึกษา การใช้หลักธรรมาภิบาลในการบริหารจัดการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(3), 59-72.

ราเชนทร์ นพณัฐวงศกร. (2568). การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในประเทศไทย. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(3), 1139-1157.

วิชนี คุปตะวาทิน และคณะ. (2561). สังคมสูงวัยกับโลกสมัยใหม่.วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(sp), 444–450.

ศิรินันท์ ทิพย์เจริญ. (2555). ธรรมาภิบาลกับการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 1(2), 97–103.

สุเมธ แสงนิ่มนวล. (2556). ต้นแบบการบริหารจัดการ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 11(2). 63-80.

สุรีย์พร สลับสี และพงษ์พัต วัฒนพงศ์ศิริ. (2567). การสานพลังความร่วมมือภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคม ในการขับเคลื่อนนโยบายเมืองอัจฉริยะ. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 7(1), B1-B12.

เสกสรรค์ สนวา และคณะ. (2560).การปรับตัวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารช่อพะยอม, 28(2), 118–127.

อนงค์ลักษณ์ เสนาวัง. (2569). ธรรมาภิบาลในยุคสมัยใหม่: แนวทางการบริหารงานที่ยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วิทยาการบริหารภาครัฐสมัยใหม่ (Modern Public Administrative Science), 3(1), 28-41.