การประยุกต์หลักอปริหานิยธรรม 7 เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้ระบอบประชาธิปไตยไทย

Phanuwat Chaithewakul; Prasong Lekloang

Authors

Phanuwat Chaithewakul Independent Scholar
Prasong Lekloang Independent Scholar

Keywords:

Application, Aparihaniyadhamma 7, Strengthening, Thai Democracy

Abstract

This academic article aims to analyze the application of the seven principles of Aparihaniyadhamma in strengthening Thailand’s democratic system within the context of contemporary challenges, namely structural inequality and a crisis of faith in the political system. These challenges are rooted in unequal access to resources and power, as well as the use of monopolized moral discourse to legitimize political authority, which affects public participation and undermines trust in political institutions. This study employs documentary analysis and the synthesis of theoretical concepts from political science and Buddhist studies to develop a conceptual framework explaining the relationship between structural problems, moral mechanisms, and democratic outcomes. The findings reveal that the seven principles of Aparihaniyadhamma can function as a structural ethical mechanism in developing democracy by linking key principles, including public participation through regular assemblies, consensus-building in society, adherence to the rule of law, respect for diversity and human dignity, as well as the protection of vulnerable groups and the promotion of ethical and accountable leadership. The knowledge derived from this study is synthesized into a Buddhist Integrated Democracy Strength Model, which consists of three main components: the foundation, emphasizing awareness of inequality and the crisis of faith; the driving mechanism, applying the seven principles of Aparihaniyadhamma as guidelines for political practice; and the outcome, aiming at the development of quality democracy, including proactive civic ethics, transparent and accountable use of power, and fairness in the coexistence of all groups in society.

References

กฤตพงศ์ ปานผา. (2568). การแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำในสังคมไทยผ่านนโยบายสาธารณะ. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(3), 385–397.

ฉันทณา โพธาราม และคณะ. (2568). พุทธวิธีการสื่อสารทางการเมือง. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(1), 267-275.

ธิติวุฒิ หมั่นมี. (2566). ความเป็นประชาธิปไตยกับความเหลื่อมล้ำในสังคม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(5), 254–270.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2561). หลักนิติธรรมและประชาธิปไตย. สืบค้น 4 เมษายน 2569, จาก https://shorturl.asia/Ud9p2

ปลื้มจิต ลาภอุดมเลิศ และปาริชาติ ชุมพงศ์. (2568). ความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย: ศึกษากรณีการพัฒนาทิศทาง ประชาธิปไตยในอนาคตตามแนวพุทธ. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 3(1), 21-33.

ปาริชาติ ชุมพงศ์. (2568). ประชาธิปไตยท้องถิ่นของไทยในอุดมคติ. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(5), 158-172.

โปรดปราน เสริญวงศ์สัตย์. (2566). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการตัดสินใจไปเลือกตั้ง ของประชาชน ในจังหวัดปทุมธานี (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวินัยธรอธิษฐ์ สุวฑโฒ. (2564). รัฐศาสตร์แนวพุทธ: วิเคราะห์ภาวะผู้นำทางการเมืองที่พึงประสงค์. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 4(2), 70–77.

พระใบฎีกาพงษ์ศักดิ์ ขนฺติพโล. (2568). การสื่อสารทางการเมืองตามหลักพระพุทธศาสนา. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 3(1), 145-151.

พระมหาสมัคร อติภทฺโท และภัคชุดา พูนสุวรรณ. (2568). ประชาธิปไตยแบบไทย ๆ กับการเมืองเชิงศีลธรรม. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(4), 173-186.

Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. New Haven, CT: Yale University Press.

Habermas, J. (1989). The Structural Transformation of The Public Sphere: An Inquiry into a Category of Bourgeois Society. Cambridge, MA: MIT Press.

Rawls, J. (1999). A Theory of Justice. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Sen, A. (1999). Development as freedom. New York: Alfred A. Knopf.

World Bank. (2020). Thailand Economic Monitor, June 2020: Thailand in the Time of COVID-19. Retrieved February 9, 2026, from https://shorturl.asia/mX0kb