DEVELOPMENT OF DIGITAL TECHNOLOGY SKILLS FOR BUDDHIST DISSEMINATION OF OVERSEAS DHAMMADUTA MONKS

Authors

  • Phrakrusangkrakitviriya (Prabsuek Vicittasak) Dhammaduta College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
  • Phra Natthapat Charoenrak Dhammaduta College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
  • Phra Kongkiat Sealim Dhammaduta College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Keywords:

Dissemination, Digital Technology, Overseas Dhammaduta Monks

Abstract

This academic article aims to present the development of digital skills for the dissemination of Buddhism by overseas Dhammaduta monks, who serve as a crucial mechanism in driving the propagation of Buddhism across various countries. These contexts involve differences in social, cultural, and technological dimensions. In a rapidly changing global environment, digital technology plays a significant role in communication and in expanding access to Buddhist teachings more widely, thereby promoting faith among Buddhists and enabling proper practice. Overseas Dhammaduta monks need to develop digital skills in order to effectively apply them in disseminating Buddhism through media platforms. The focus is on developing key competencies, including digital media production, adapting Dhamma content to align with international contexts, cross-cultural communication, and adherence to digital ethics. These are all essential factors in enhancing the quality of dissemination. At the same time, such integration contributes to fostering mutual understanding across cultures and strengthening faith in Buddhism at the international level. Therefore, the development of digital technology skills among overseas Dhammaduta monks is an important approach to improving the efficiency and expanding the impact of Buddhist dissemination in the context of the digital age.

References

กนกวรรณ ปรีดิ์เปรม. (2567). พระพุทธศาสนากับการดำเนินชีวิตในยุคดิจิทัล: การปรับตัวและความท้าทาย. วารสารพุทธจิตวิทยา, 9(4), 711–722.

กรมการศาสนา. (2540). คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยเรื่องการคณะสงฆ์และการพระศาสนา. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา.

พรธีรา เชี่ยวเชิงงาน. (2562). บทบาทของเทคโนโลยีดิจิทัลต่อการพัฒนากระบวนการบริหารจัดการภาครัฐ (สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระครูโกวิทอรรถวาที และคณะ. (2567). บทบาทการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในยุคดิจิทัล. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 3 เรื่อง “พระพุทธศาสนากับปัญญาประดิษฐ์ (AI)”. (น. 160–165). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาทองเก็บ ญาณพโล และคณะ. (2567). การสะท้อนมุมมองเทคโนโลยีกับการเผยแผ่พุทธศาสนา. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(2), 377–393.

พระมหาสุเทพ สุวฑฺฒโน. (2561). กลยุทธ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตสายต่างประเทศ (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสมชาย สํวโร และคณะ. (2565). ผลสำเร็จของการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตในอำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 13(2), 63–77.

พระสุธีวรญาณ (ณรงค์ จิตฺตโสภโณ). (2547). วันวิสาขบูชา วันสันติภาพแห่งโลก. พุทธจักร, 58(6), 17–19.

วิทยาลัยพระธรรมทูต. (2552). พระธรรมทูตสายต่างประเทศ รุ่นที่ 15. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

_____. (2568). พระธรรมทูตสายต่างประเทศ รุ่นที่ 31. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ศูนย์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2554). แผนแม่บทการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พ.ศ. 2554-2559. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

_____. (2569). มส. เคาะนโยบายปี 69 ปฏิรูปคณะสงฆ์ 12 ข้อ คุมเข้มวัตถุมงคล-ดันฐานข้อมูลดิจิทัล. สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2569, จาก https://tncdb.org/news/2247.

Downloads

Published

2026-06-25

How to Cite

(Prabsuek Vicittasak), P., Charoenrak, P. N., & Sealim, P. K. (2026). DEVELOPMENT OF DIGITAL TECHNOLOGY SKILLS FOR BUDDHIST DISSEMINATION OF OVERSEAS DHAMMADUTA MONKS. Journal of Interdisciplinary Innovation Review, 9(3), 190–197. retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/288414