Narratives and Experiences of Community Potential Development Under the U2T Project for Enhancing Competitiveness in Creative Economy
Main Article Content
Abstract
The community must overcome several obstacles to develop its potential for sustainable self-sufficiency and competitiveness. The objectives are to study stories and experiences toward approaches and success factors in developing community potential under the creative economy, based on the U2T project from the perspective of the sub-district system integration unit and community. This research employed a qualitative approach. Five of the 140 sub-districts of the Kasetsart University U2T project, phase 1, were included in the research sites. The purposive sampling method was applied to 25 specified key informants (five key informants in each study site, including a representative of a system integrator, a community leader, a local resident, and stakeholders involved in community development). The research instrument was a semi-structured interview guideline for individual and group interviews, which had been approved for consistency and reliability by three experts. Content analysis was used to examine the data. The results revealed four community potential development approaches, including 1) creative product development, 2) enhancement of creative tourism, 3) creative environmental conservation, and 4) creative ideas or knowledge transfer. The results of the study also found that there are seven success factors for community potential development, including 1) responding to community needs, 2) support from internal and external networks, 3) the role of community leaders, 4) systematic management, 5) participation of people in the community, 6) variety of natural resources and local wisdom, and 7) spatial work experience. The research findings are beneficial to other communities to enhance their capacity for development and being self-sufficient. Additionally, it offers an outline for key institutions to establish sustainable community development policies.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Views and opinions appearing in the Journal it is the responsibility of the author of the article, and does not constitute the view and responsibility of the editorial team.
References
กนกวรา พวงประยงค์. (2561). บทบาทของเศรษฐกิจสร้างสรรค์และพฤติกรรมเชิงสร้างสรรค์ในการพัฒนายกระดับวิสาหกิจชุมชนไทย. วารสารพัฒนศาสตร์, 1(1), 1-33. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/gvc-tu/article/view/148893
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). U2T BCG HACKATHON 2021: มหาวิทยาลัยสู่ตำบลสร้างรากแก้วให้ประเทศ. สืบค้นเมื่อ 13 พฤศจิกายน 2567, จาก https://online.pubhtml5.com/lcro/nruv/#p=1
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2562, 26 พฤศจิกายน). ข้อเสนอ BCG in Action: The New Sustainable Growth Engine โมเดลเศรษฐกิจสู่การพัฒนาที่ยังยืน. สืบค้นเมื่อ 13 พฤศจิกายน 2567, จาก https://www.nxpo.or.th/th/report/9394/
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์จำกัด.
ขวัญกมล ดอนขวา. (2559). แบบจำลองเศรษฐกิจสร้างสรรค์และพฤติกรรมเชิงสร้างสรรค์มีผลต่อยุทธศาสตร์ระยะยาวการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนของประเทศไทย(รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
จาตุรงค์ สุทาวัน. (2567). การประเมินผลโครงการขับเคลื่อนเศรษฐกิจและสังคมฐานรากหลังโควิดด้วยเศรษฐกิจ BCG (U2T for BCG) กรณีศึกษา: ตำบลสร้อยละคร อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์. Journal of Education and Social Agenda, 1(1), 15-30. สืบค้นจาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/ACJJ/article/view/1142
ดนุช ตันเทอดทิตย์ และ สัมพันธ์ เย็นสำราญ. (2566). การถอดบทเรียนโครงการขับเคลื่อนเศรษฐกิจและสังคมฐานรากหลังโควิดด้วยเศรษฐกิจ BCG ประเทศไทย (U2T for BCG). วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 17(1), 26-39. สืบค้นจาก
https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NRRU/article/view/264030
ทัตพร คุณประดิษฐ์, อติณัฐ จรดล, รัชพล สัมพุทธานนท์, วัชรี หาญเมืองใจ, รุ่งนภา ทากัน, ศรัณย์ จีนะเจริญ, พิษณุภาคิณ ไชยมงคล, อ้อมหทัย ดีแท้, ณัฐธิดา สุภาหาญ และ พงษ์พันธุ์ ลีฬหเกรียงไกร. (2567). การอนุรักษ์และใช้ประโยชน์ทรัพยากรธรรมชาติอย่างสร้างสรรค์บนฐานความหลากหลายทางชีวภาพ และการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาลุ่มแม่น้ำแรม จังหวัดเชียงใหม่. Life Sciences and Environment Journal, 25(1), 237-248. สืบค้นจาก https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/psru/article/view/255802
นภาภรณ์ หะวานนท์. (2552). วิธีการศึกษาเรื่องเล่า: จุดเปลี่ยนของการวิจัยทางด้านสังคมศาสตร์. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง, 5(2), 1-22. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/mekongjournal/article/view/6862
นรินทร์ สังข์รักษา. (2561). เรื่องเล่า: วิธีวิทยาแนวใหม่ในการแสวงหาความรู้เพื่อการวิจัยทางสังคม. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 10(2), 1-18. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org /index.php/suedureasearchjournal/article/view/170462
นิตยา โพธิ์นอก และ รัชวดี แสงมหะหมัด. (2560). การเสริมสร้างศักยภาพชุมชนเพื่อใช้สิทธิในการจัดการ ทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาชุมชนลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 15(2), 70-93. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/244104
บริษัท เอฟฟินิตี้ จำกัด. (2562). รายงานการศึกษาการพัฒนาอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ สาขางานฝีมือและหัตถกรรมปี 2562. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน).
เบญจมาศ เมืองเกษม และ ณัฐทิยา วัฒนศิริศาสตร์. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนต้นแบบตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์สู่การจัดการสวัสดิการชุมชน ตำบลห้วยสัก อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 13(3), 17-32. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JGNRU/article/view/265851
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2565). การพัฒนาชุมชนเข้มแข็งพึ่งพาตนเองและเท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลงโดยอาศัยการดำเนินงานอย่างบูรณาการ. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน).
ผู้จัดการออนไลน์. (2564, 23 พฤศจิกายน). “U2T” มหาวิทยาลัยสู่ตำบล ความสำเร็จของการพลิกวิกฤติเป็นโอกาสสร้างรากฐานพลิกโฉมประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2567, จาก https://mgronline.com/entertainment/detail/9640000115923
พระปัญญวัฒน์ คุตฺตสีโล (อโนราช), พระสิทธิรักษ์ จนฺทสาโร (หมู่หัวนา), พัชรี ศิลารัตน์, ปัญญา คล้ายเดช และ วสันต์ ศรีสอาด. (2567). ผลกระทบจากการแก้ไขปัญหาการระบาดของโรคโควิด-19 ของภาครัฐ. วารสารเสฏวิทย์ปริทัศน์, 4(1), 33-42. สืบค้นจาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/stw/article/view/1031
พัฒนภาณุ ทูลธรรม. (2563). ปริทรรศน์การวิจัยแนวเรื่องเล่าทางสังคมศาสตร์สู่งานสังคมสงเคราะห์. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 11(1), 89-106. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/truhusocjo/article/view/242595
พงศ์พันธ์ อนันต์วรณิชย์. (2564). การพัฒนาตัวแบบกระบวนการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษาจากการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนเชิงวัฒนธรรมและเชิงสร้างสรรค์ 3 ชุมชน. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 10(2), 65-87. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/BJBM/article/view/249459
พรพจน์ ศรีดัน. (2564). โครงการนวัตกรรมทางสังคมกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเพื่อการพัฒนาผลิตภัณฑ์สู่การแข่งขันเชิงพาณิชย์ ภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน(รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรพจน์ ศรีดัน, ภัสสรา บุญญฤทธิ์ และ ธิดาศิลป์ เปลี่ยนละออ. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์น้ำพริกปลาบูดูภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน กลุ่มวิสาหกิจชุมชนดารุ้ลอิบาดะห์ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 15(4), 337-351. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/abcjournal/article/view/268771
รติมา พงษ์อริยะ. (2565). โครงการมหาวิทยาลัยสู่ตำบล สร้างรากแก้วให้ประเทศ (U2T) กับการพัฒนาชุมชนด้านผลิตภัณฑ์: กรณีศึกษาเปรียบเทียบชุมชนบ้านทะเลน้อย ตำบลทางเกวียน และชุมชนบ้านวังหว้า ตำบลวังหว้า อำเภอแกลง จังหวัดระนอง(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ลลิตา พิมทา และ รักษดาวัลย์ ศิริตาคำ. (2564). การพัฒนาผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพทางการจัดการชุมชนอย่างยั่งยืนของชุมชนบ้านมะยาง อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 9(3), 465-473. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JCDLQ/article/view/247071
วิทเอก สว่างจิตร, อรวรรณ เจริญรัตน์, วิยดา เหล่มตระกูล และ กัญญารัตน์ ไชยสงคราม. (2566). การถอดบทเรียนการยกระดับศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัตลักษณ์ท้องถิ่น. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 15(2), 164-176. สืบค้นจาก https://so05.tci-
thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/256468
สุภาภรณ์ ประสงค์ทัน. (2567). การท่องเที่ยววิถีชนบท ความคิดเชิงสร้างสรรค์กับการเพิ่มมูลค่าเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2563). โลกเปลี่ยน คนปรับ หลุดจากกับดัก ขยับสู่ความยั่งยืน. กรุงเทพฯ: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). ถอดบทเรียนโครงการยกระดับเศรษฐกิจและสังคมรายตำบลแบบบูรณาการ (1 ตำบล 1 มหาวิทยาลัย). กรุงเทพฯ: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม.
หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อสร้างเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาตำบลเนินศาลา อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์. วารสารสันติศึกษาปริทัศน์ มจร., 8(2). 473-488. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/view/238762
อรช กระแสอินทร์, เพกา เสนาะเมือง, นันทชัย ไตรรัตน์วงศ์ และ นภาวดี โรจนธรรม. (2565). การพัฒนากรอบแนวคิดสำหรับการออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแนวทาง BCG. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 24(1), 122-136. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/256867
อุทิศ ทาหอม. (2562). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพทุนทางวัฒนธรรม เพื่อรองรับการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืนบ้านห้วยหลายพัฒนา ตำบลโคกสะอาด อำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์(รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.).
Putnam, R. D. (1993). The prosperous community-social capital and public life. American Prospect, 4(13), 35-45. Retrieved from https://faculty.washington.edu/matsueda/courses
Sharkey, J. (2004). Live stories don’t tell: Exploring the untold in autobiographies. Curriculum Inquiry, 34(4), 495-512. https://doi.org/10.1111/j.1467-873X.2004.00307.x