Strategic Management of Thai Massage Shops by the Visually Impaired During the COVID-19 Crisis
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims 1) to study the problems affecting Thai massage shops owned by the visually impaired during the COVID-19 crisis and 2) to study the strategic management of Thai massage shops owned by the visually impaired during the COVID-19 crisis. This research is qualitative research. The samples are 6 massage shop executives, volunteers, and visually impaired people who work as Thai massage therapists in Bangkok. A purposive sampling method was used, and the triangulation process was used. Data were analyzed by interpretation, inductive conclusion generation, content analysis, and descriptive writing. The results of the research found that: 1) Issues affecting Thai massage shops owned by the visually impaired during the COVID-19 crisis It was found that issues affecting Thai massage shops owned by the visually impaired during the COVID-19 crisis were multifaceted, including travel restrictions and lockdown measures that prevented people from leaving their homes to use services, resulting in a significant decrease in sales and income for the shops. In addition, compliance with hygiene measures and distancing in the workplace increased costs and made operations more difficult. 2) Strategic management of Thai massage shops owned by the visually impaired during the COVID-19 crisis It was found that the strategic management of Thai massage shops owned by the visually impaired during the COVID-19 crisis focused on adapting to rapidly changing situations, starting with compliance with hygiene measures to build customer confidence, such as cleaning the premises and maintaining social distancing, as well as training staff to use technology to accept online bookings and promote through digital channels to increase customer access. In addition, there were special promotions to attract customers to return to use the services after the economy began to recover. This strategy helped Thai massage shops remain in business even during the crisis.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Views and opinions appearing in the Journal it is the responsibility of the author of the article, and does not constitute the view and responsibility of the editorial team.
References
กัญญาพัชร์ พัฒนาโภคินสกุล และ นิมิต ซุ้นสั้น. (2567). แนวทางการจัดการความเสี่ยงสำหรับธุรกิจสปา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 13(3), 314–327. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/261568
ข่าวหุ้น ออนไลน์. (30 กันยายน 2564). ลมหายใจธุรกิจสปา ที่ประชุม ศบค. เห็นชอบว่าด้วยเรื่องข้อเสนอปรับมาตรการสำหรับ 9 กิจกรรมและกิจการในพื้นที่ควบคุมสูงสุดและเข้มงวด ที่สามารถเปิดให้บริการได้. สืบค้นจาก https://www.kaohoon.com/column/481402
ชนิญญา ชัยสุวรรณ และ ทรงคุณ จันทจร. (2561). แนวทางการพัฒนาผู้ให้บริการนวดแผนไทยในสถานบริการสุขภาพของสมาคมแพทย์แผนไทยแห่งประเทศไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6(1), 189-199. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/download/97071
ทวี เชื้อสุวรรณทวี และ รติรส จันทร์สมดี. (2566). ปัญหาและข้อท้าทายของคนพิการและผู้ดูแลในสถานการณ์การระบาดของโควิด-19: การวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์และการบริหารสังคม, 31(1), 118–155. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swjournal/article/view/260798
ธนพงษ์ ร่วมสุข และ พรธิภา องค์คุณารักษ์. (2564). กรณีศึกษาการจัดการความเสี่ยงในธุรกิจสปาและนวดเพื่อสุขภาพเพื่อรับมือกับสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019. วารสารสหศาสตร์ศรีปทุม ชลบุรี, 7(2), 34-51.สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ISCJ/article/view/253818
บัญชา จันทราช, ปรีชา ปาโนรัมย์, ธนกร เพชรสินจร และ ชุมพล รอดแจ่ม. (2561). ธุรกิจนวดแผนไทยและความสำเร็จในการช่วงชิงความได้เปรียบด้านความโดดเด่นทางเศรษฐกิจของการท่องเที่ยวในเมืองนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารสหวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 1(2), 65-73. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/journalfms-thaijo/article/view/248811
ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2560). กลยุทธ์การวางแผนและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.
ภัชลดา สุวรรณนวล. (2560). การจัดการเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
มณี สุขประเสริฐ, เจนจิรา สลีวงค์, และ พรรณพร กะตะจิตต์. (2565). Photo Book COVID-19 2563- 2564 เหตุการณ์ระทึกโลก. นนทบุรี: กองนวัตกรรมและวิจัย กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. สืบค้นจาก https://ddc.moph.go.th/uploads/publish/1182520220817052704.pdf
องอาจ นัยพัฒน์. (2551). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรงเทพฯ: สามลดา.
Armstrong, M. (2014). Armstrong's handbook of human resource management practice. (13th ed.). London: Kogan Page.
Coombs, W. T. (2007). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding. (2nd ed.). Washington DC: Sage Publications.
Dessler, G. (2020). Human resource management. (16th ed.). London: Pearson.
Kahneman, D., & Tversky, A. (1979). Prospect theory: An analysis of decision under risk. Econometrica, 47(2), 263–291. https://doi.org/10.2307/1914185
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1985). A conceptual model of service quality and its implications for future research. Journal of Marketing, 49(4), 41–50. https://doi.org/10.1177/002224298504900403
Robbins, S. P., & Judge, T. A. (2007). Organizational behavior. (12th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Smith, A. (1776). An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations. London: W. Strahan and T. Cadell.
von Neumann, J., & Morgenstern, O. (1944). Theory of games and economic behavior. New Jersey: Princeton University Press.
