ความตระหนักรู้และการป้องกันน้ำท่วมด้วยตนเองของประชาชนในเมืองพัทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความตระหนักรู้ระดับบุคคลของประชาชนในเขตเมืองพัทยาในการป้องกันน้ำท่วม 2) ศึกษาความแตกต่างของระดับชั้นความตระหนักรู้จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) เสนอแนวทางในการส่งเสริมความตระหนักรู้ของประชาชนในเขตเมืองพัทยา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แนวคิดการวัดความตระหนักรู้ในสถานการณ์ฉุกเฉินเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัย คือ 5 ชุมชน ได้แก่ ซอย 6 ยศศักดิ์ พัทยากลาง เขาน้อย เขาตาโล และชุมสาย จังหวัดชลบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือ ประชาชนที่อาศัยในเขตพื้นที่เมืองพัทยาใน 5 ชุมชนที่ประสบปัญหาน้ำท่วม มีอายุตั้งแต่ 24 ปีขึ้นไป จำนวน 385 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบสะดวก เครื่องมือที่ใช้ คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา การทดสอบสมมุติฐานใช้สถิติค่าที และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า 1. ความตระหนักรู้ ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (53.79%) 2. ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อการป้องกันน้ำท่วมด้วยตนเองของประชาชนในเขตเมืองพัทยา ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ ชุมชนที่อาศัย จำนวนปีที่อาศัยอยู่ในเมืองพัทยา และช่องทางการได้รับข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับสาเหตุและการป้องกันน้ำท่วม และ 3. ควรส่งเสริมความรู้เกี่ยวกับผังเมือง อุปกรณ์ที่จำเป็น การติดตามข้อมูลสภาพภูมิอากาศ เพิ่มจำนวนอาสาสมัครและช่องทางออนไลน์ด้านการแพทย์ องค์ความรู้จากงานวิจัยนี้สามารถเป็นประโยชน์ต่อประชาชนผู้ประสบภัยในพื้นที่หรือในพื้นที่อื่นของเมืองพัทยา ในการศึกษาหรือเรียนรู้เพิ่มเติมในประเด็นที่มีค่าคะแนนน้อย และเมืองพัทยาในการวางแผนเพื่อแก้ไขประเด็นที่เป็นจุดอ่อน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ อิ่มสวาสดิ์. (2562). โครงการจัดการระบบระบายน้ำแบบบูรณาการเพื่อลดผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและผลกระทบต่อชุมชนเมืองในพื้นที่เศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (รายงานวิจัย). คณะภูมิสารสนเทศศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กระทรวงมหาดไทย. (2557). การลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย. (2553). จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฐานเศรษฐกิจ. (2564). ผ่าเเผนแก้ปัญหาน้ำท่วมซ้ำซากเมืองพัทยา. สืบค้นจาก https://www.thansettakij. com/general-news/495758
ถวิล ธาราโภชน์ และ ศรันย์ ดำริสุข. (2543). พฤติกรรมมนุษย์และการพัฒนาคน. กรุงเทพฯ: ทิพยวิสุทธิ์.
ทนงศักดิ์ ประสบกิตติคุณ. (2534). การประเมินค่าความตระหนักในปัญหาสิ่งแวดล้อม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จังหวัดตราด. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ไทยรัฐออนไลน์. (2564). น้ำท่วมพัทยา 2559-2563. สืบค้นจาก https://www.thairath.co.th/tags/%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B3%E0%B8%97%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0% B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2
บัณฑิต จุฬาศัย. (2528). เยาวชน ผู้กำหนดสภาวะแวดล้อมในทศวรรษหน้า. จุลสารสภาวะแวดล้อม.
ประสาท อิศรปรีดา. (2523). จิตวิทยาการเรียนรู้กับการสอน. กรุงเทพฯ: กราฟิคอาร์ต.
ฝ่ายทะเบียนและบัตรประชาชน สำนักปลัดเมืองพัทยา. (2561). สถิติประชากร จำแนกปี พ.ศ. 2560. สืบค้นจาก https://www.pattaya.go.th/document/บรรยายสรุป2561/(ตัวแทรกหน้า 87) สถิติประชากรชุมชน ปี 60.pdf
วัชรี คุณกิตติ, วิจิตรา ศรีสอน และ สัณฐาน ชยนนท์, 2563. รูปแบบความร่วมมือการจัดการภัยพิบัติทางธรรมชาติของไทยกลับกลุ่มประเทศอาเซียน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(2), 167-177.
สำนักงานประกันสุขภาพแห่งชาติ. (ม.ป.ป.). การบริการสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรค (P&P). สืบค้นจาก https://www.nhso.go.th/page/coverage_rights_health_enhancement
เว็บไซต์ Thai PBS. (2564). น้ำท่วมพัทยา 2559-2563. สืบค้นจาก https://www.thaipbs.or.th/search?q=%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B3%E0%B8%97%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2&type=&published_ range=&page=1
อุรารัศมิ์ บุรณศิริ, สันทัด ทองรินทร์, และ ศิริวรรณ อนันต์โท. (2557). การเปิดรับและการตระหนักรู้ของประชาชนเกี่ยวกับการสื่อสารแจ้งข่าวเตือนภัยน้ำท่วมในพื้นที่เสี่ยงภัยน้ำท่วม จังหวัดลพบุรี. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Centre for Research on the Epidemiology of Disasters. (2021). Disaster Year in Reviews 2020 Global Trends and Perspective. Brussels.
Enders, J. (2001). Measuring Community Awareness and Preparedness for Emergencies. Australian Journal of Emergency Management, 16(1), 52-58.
Good, C.V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill.
Olaimat, A.N., Aolymat, I., Elsahoryi, N., Shahbaz, H.M., & Holley, R.A. (2020). Attitudes, Anxiety, and Behavioral Practices Regarding COVID-19 among University Students in Jordan: A Cross-Sectional Study. Am J Trop Med Hyg. Sep, 103(3), 1177-1183.
Pratkanis, A.P., Breckler, S.J., & Greenwald, A.G. (1989). Attitude Structure and Function. New York: Lawrence Eribaum Association.
Rokeach, M. (1968). Beliefs, Attitudes and Values. San Francisco: Jossey Basso.
United Nations International Strategy for Disaster Reduction (UNISDR). (2010). Local Governments and Disaster Risk Reduction Good Practices and Lessons Learned a Contribution to the “Making Cities Resilient” Campaign. Geneva, Switzerland: United Nations.
