การเสริมสร้างพฤติกรรมการใช้วินัยเชิงบวกของผู้ดูแลเด็ก ภายในสถานรับเลี้ยงเด็กเอกชน โดยใช้การให้การปรึกษาแบบกลุ่ม ตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบพฤติกรรมการใช้วินัยเชิงบวกของผู้ดูแลเด็กก่อนและหลังการใช้โปรแกรมการให้การปรึกษาแบบกลุ่มตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรม และ 2) เปรียบเทียบพฤติกรรมการใช้วินัยเชิงบวกของผู้ดูแลเด็กที่ได้รับโปรแกรมการให้การปรึกษาแบบกลุ่มตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรมกับกลุ่มควบคุมที่ได้รับการให้คำแนะนำตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ดูแลเด็กภายในสถานรับเลี้ยงเด็กเอกชนแห่งหนึ่งที่ทำงานตั้งแต่ 6 เดือนขึ้นไป โดยการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงจำนวน 16 คน แล้วสุ่มอย่างง่ายโดยการจับสลากแบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 8 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) โปรแกรมการเสริมสร้างพฤติกรรมการใช้วินัยเชิงบวกของผู้ดูแลเด็กภายในสถานรับเลี้ยงเด็กเอกชนโดยใช้การให้การปรึกษาแบบกลุ่มตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และ พฤติกรรม 2) โปรแกรมการให้คำแนะนำตามปกติ และ 3) แบบวัดพฤติกรรมการใช้วินัยเชิงบวกของผู้ดูแลในสถานรับเลี้ยงเด็กเอกชน มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .85 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ค่ามัธยฐาน ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบวิลคอกซัน และการทดสอบแมนวิทนีย์
ผลการวิจัยปรากฏว่า 1) ภายหลังการได้รับโปรแกรมการปรึกษาแบบกลุ่มตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรม ผู้ดูแลเด็กมีพฤติกรรมการใช้วินัยเชิงบวกเพิ่มมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) ภายหลังการทดลอง ผู้ดูแลเด็กที่ได้รับโปรแกรมการให้การปรึกษาแบบกลุ่มตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรม มีพฤติกรรมการใช้วินัยเชิงบวกสูงกว่าของกลุ่มควบคุมที่ได้รับการให้คำแนะนำตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2563). สถิติเด็กถูกกระทำความรุนแรงและละเมิดที่เข้ารับการสงเคราะห์และคุ้มครองสวัสดิภาพในสถานรองรับเด็กของ ดย. ระหว่างปี พ.ศ. 2556 – 2563. สืบค้นจาก https://opendata.nesdc.go.th.
เจียรนัย ทรงชัยกุล และ โกศล มีคุณ. (2562). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการให้การปรึกษาแบบพิจารณาเหตุผลอารมณ์และพฤติกรรม. ประมวลสาระชุดวิชาแนวคิดทางการแนะแนวและทฤษฎีการให้การปรึกษาเชิงจิตวิทยา (หน่วยที่ 5). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จิรังกูร ณัฐรังสี, ทศา ชัยวรรณวรรต และ กมลเนตร วรรณเสวก. (2563). ก้าวข้ามความรุนแรงสู่การใช้วินัยเชิงบวกในการแนะแนวทางเด็กและเยาวชน. เวชสารแพทย์ทหารบก, 73(3), 173-178. สืบค้าจาก https://www.researchgate.net/publication/344463704
ทิพสุคนธ์ มูลจันที, อัจฉริยา แวจูนา และ ณิตยา ไชยกุล. (2562). ผลของโปรแกรมการให้การปรึกษาแบบกลุ่มตามแนวคิดการพิจารณาเหตุผล อารมณ์และพฤติกรรม (Rational Emotional Behavior Therapy Counseling) ต่อการควบคุมความอยากใช้ยาเสพติดซ้ำของผู้ป่วยเฮโรอีนในโรงพยาบาลธัญญารักษ์ปัตตานี. วารสารกรมการแพทย์, 44(5), 128-132. สืบค้นจาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JDMS/article/view/246667/167692
ไทยรัฐออนไลน์. (2563). ดำเนินคดี 16 ครูทำร้ายเด็ก ผู้ปกครอง “สารสาสน์” รวม 36 รายแจ้งความ. สืบค้นจาก https://www.thairath.co.th/news/local/central/1947669.
นิรนาท แสนสา. (2562). การพัฒนาทักษะการให้บริการปรึกษา: ประมวลสาราระชุดวิชาประสบการณ์วิชาชีพมหาบัณฑิตการแนะแนวและการปรึกษาเชิงจิตวิทยา. (หน่วยที่ 5). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เวณุกา ทัศนภักดี. (2566). ผลของการปรึกษากลุ่มตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์และพฤติกรรมต่อความเครียดในการทำงานของครูศูนย์เด็กเล็ก. บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยสวนดุสิต, 19(2), 143-159. สืบค้นจาก
https://so19tci-thaijo.org/index.php/SDUGSAJ/article/view/58/36.
สุขอรุณ วงษ์ทิม. (2562). การให้บริการปรึกษาเป็นรายบุคคลและเป็นกลุ่ม . ประมวลสาระชุดวิชาแนวคิดทางการแนะแนวและทฤษฎีการปรึกษาเชิงจิตวิทยา (หน่วยที่ 14). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Ending Violence in Childhood: Global Report. (2017). KNOW VIOLENCE IN CHILDHOOD: A Global Learning Initiative. Retrieved from https://resourcecentre.savethechildren.net/document/ending-violence-childhood-global-report-2017/.
Ellis A. (1984). Reason and Emotion in Psychotherapy: Revised and Updated. New York: Birch Lane Press. Retrieved from https://psycnet.apa.org/record/1984-31926-001.
Kersey, K. R., & Masterson, J. F. (2013). Toward a Developmental Approach to Personality Disorders. In K. R. Kersey & J. F. Masterson (Eds.), The Personality Disorders: A Developmental Approach (3rd ed., pp. 3-25). Taylor & Francis.
Nelsen, J. (2011). The Classic Guide to Helping Children Develop Self-Discipline, Responsibility, Cooperation, and Problem-Solving Skills. Positive Discipline: Random House Publishing Group.
UNICEF Thailand. (2017). Get to Know about Violence Against Children. Retrieved from http://endviolencethailand.org/violence_against_children.
