การบริหารกิจกรรมนันทนาการท่องเที่ยวตามช่วงชั้นโอกาสนันทนาการ ด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์สำหรับหมู่บ้านท่องเที่ยวชุมชนจังหวัดลำปาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อจำแนกช่วงชั้นโอกาสนันทนาการของหมู่บ้านท่องเที่ยวชุมชนจังหวัดลำปางด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ 2) เพื่อออกแบบบทเรียนแบบโมดูล และการสื่อสารชุมชน สำหรับการจัดการเชิงพื้นที่ของหมู่บ้านท่องเที่ยวชุมชนตามช่วงชั้นโอกาสนันทนาการในจังหวัดลำปาง รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสานวิธีศึกษาโดยใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และแนวคิดการบริหารกิจกรรมนันทนาการตามช่วงชั้นโอกาสนันทนาการ พื้นที่วิจัยคือจังหวัดลำปางโดยใช้หมู่บ้านท่องเที่ยวชุมชนของจังหวัดเป็นกลุ่มตัวอย่าง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือโปรแกรมระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ผลการศึกษาพบว่า
1) ช่วงชั้นโอกาสนันทนาการของหมู่บ้านท่องเที่ยวจังหวัดลำปางเมื่อศึกษาด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์พบว่าพื้นที่ท่องเที่ยวในจังหวัดลำปางส่วนใหญ่อยู่ในเขตพื้นที่ธรรมชาติกึ่งสันโดษไม่ใช้ยานยนต์ รองลงมา ได้แก่ เขตพื้นที่ธรรมชาติที่มนุษย์สร้างขึ้นหรือดัดแปลง พื้นที่ธรรมชาติสันโดษ พื้นที่ธรรมชาติกึ่งสันโดษใช้ยานยนต์ พื้นที่ชนบท และพื้นที่เมือง ตามลำดับ
2) บทเรียนแบบโมดูลและการสื่อสารชุมชนสำหรับการจัดการเชิงพื้นที่ของชุมชนในหมู่บ้านท่องเที่ยวชุมชนตามช่วงชั้นโอกาสนันทนาการในจังหวัดลำปางได้ออกแบบโมดูลการอบรมการจัดการนันทนาการเชิงพื้นที่ในหมู่บ้านท่องเที่ยวตามช่วงชั้นโอกาสนันทนาการในจังหวัดลำปาง ทำการอบรมพร้อมการทำสื่อสารชุมชน เพื่อชุมชนจะสามารถวางแผนด้านนันทนาการและประสบการณ์การท่องเที่ยวที่สอดคล้องสภาพภูมิประเทศ ชุมชนและสังคมเป็นการเพิ่มศักยภาพของชุมชนที่นำไปสู่การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กริช อัมโภชน์. (2540). การฝึกอบรมหลักสูตรการบริหารงานฝึกอบรม. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ขวัญฤทัย ครองยุติ, ดวงศิริ ภูมิวิชชุเวช และ นฤมล สุมาร. (2561). การประเมินและจำแนกช่วงชั้นโอกาสทางด้านนันทนาการในแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(3), 102-117. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/240951
คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2547). คู่มือการจำแนกเขตท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ดรรชนี เอมพันธุ์, สุทัศน์ วรรณะเลิศ และเรณุกา รัชโน. (2547). คู่มือการจำแนกเขตท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยหลักการช่วงชั้นโอกาสด้านนันทนาการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เพชรศรี นนทศรี. (2561). รูปแบบการดําเนินงานของกลุ่มท่องเที่ยวโดยชุมชน ในเขตภาคเหนือตอนล่าง. วารสารการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 8(2), 47-65. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/25298
วาสนา ทองตัน. (2555). การประยุกต์ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์เพื่อจำแนกเขตการท่องเที่ยวด้วยหลักการช่วงชั้นโอกาสด้านนันทนาการ อุทยานแห่งชาติน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 8(1), 1-30. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/25371
ศศิกานต์ บุญเมือง, ดรรชนี เอมพันธุ์ และ สันต์ เกตุปราณีต. (2556). การประยุกต์ช่วงชั้นโอกาสด้านนันทนาการในการจัดการพื้นที่กางเต็นท์ในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน. วารสารวนศาสตร์ไทย, 31(3), 65-74. สืบค้นจาก https://li01.tci-thaijo.org/index.php/tjf/article/view/255620
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กองสิ่งแวดล้อมชุมชนและพื้นที่เฉพาะ. (2562). การวิเคราะห์ขีดความสามารถในการรองรับพื้นที่. กรุงเทพฯ: แสงสว่างเวิลด์เพรส.
Aklıbaşında, M., & Bulut, Y. (2014). Analysis of Terrains Suitable for Tourism and Recreation by Using Geographic Information System (GIS). Environ Monit Assess, 186, 5711–5719. https://doi.org/10.1007/s10661-014-3814-6
Bayarsaikhan, T., Kim, S. & Tommy, G. T. (2020). International Tourists’ Destination Choice Differences According to Plog’s Personality Types: Analyzing the Case of Mongolia Based on The Recreation Opportunity Spectrum. International Journal of Urban Sciences, 24(4), 485-515. https://doi.org/10.1080/12265934.2020.1771195
Bishop, I. D., & Gimblett, H. R. (2000). Management of Recreational Areas: GIS, Autonomous Agents, and Virtual Reality. Environment and Planning B: Planning and Design, 27(3), 423–435. https://doi.org/10.1068/b2637
Brown, P. J. (1982). Recreation Opportunity Spectrum with Implications for Wildlife Oriented Recreation. Conference Proceeding Transactions of The Forty-Seventh North American Wildlife And Natural Resource Conference. (pp. 705-711). Missoula: University of Montana.
Carrol, J. (2015). Developing a Measurement Protocol for the Tourism Opportunity Spectrum. Scholarworks.umass.edu. Retrieved 2020, June 10, from https://scholarworks.umass.Edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1082&context.
Herlina, S., Leily S R., & Praja, F. (2021). Recreation Opportunity Spectrum Analysis of Strategic Area Tourism Destination Pelang Region. E-Journal of Tourism, 8(2), 172-183. https://doi.org/10.24922/eot.v9i2.91384
Huang, C., & Confer, J. J. (2009). Applying The Tourism Opportunity Spectrum Model in Nature-Based Tourism Management. Managing Leisure, 14(4), 247-257. https://doi.org/10.1080/13606710903204449
Tangian, D., Bernadain, D. P, Seska M. H., & Mengko. (2018). Model Micro-ROS in Utilization of Sustainable Tourism. In Proceedings of the First International Conference on Applied Science and Technology (iCAST 2018), (pp. 181-185). Atlantis.
Zeng, W., Zhong, Y., Li, D., & Deng, J. (2021). Classification of Recreation Opportunity Spectrum Using Night Lights for Evidence of Humans and POI Data for Social Setting. Sustainability, 13(14), 7782; https://doi.org/10.3390/su13147782
