พุทธศิลปกรรมบำบัด: จิตรกรรมภาพพระบฏจากเวสสันตรชาดก ในชุมชนบ้านห้วยชมพู อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่

Main Article Content

พระอธิวัฒน์ ธรรมวัฒน์ศิริ
พิสิฎฐ์ โคตรสุโพธิ์
ลิปิกร มาแก้ว
พระวิทวัส โกฎิฉกรรจ์
จันทรัสม์ ตาปูลิง

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ความรู้และพุทธคติธรรมของเวสสันตรชาดกสำนวนล้านนา 2) สร้างสรรค์จิตรกรรมทางศาสนา ภาพพระบฎเวสสันตรชาดก จากการตีความของศิลปินล้านนาร่วมสมัย และ 3) ส่งเสริมกิจกรรมพุทธศิลปกรรมบำบัด ด้วยการแสดงภาพพระบฎ และสืบสานประเพณีตั้งธรรมหลวง รูปแบบการวิจัยเป็น เป็นการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่างได้แก่ เจ้าอาวาส นักวิชาการ ศิลปิน นักเรียน นักศึกษา ข้าราชการ ชาวบ้านและเยาวชน ในพื้นที่ จำนวน 153 รูป/คน เครื่องมือการวิจัย คือ (1) แบบการสัมภาษณ์ (2) แบบประเมินความสุขคนไทย (3) ชุดปฏิบัติการกิจกรรมถอดองค์ความรู้การส่งเสริมกิจกรรมการเรียนรู้ทางศิลปะ


ผลการวิจัยพบว่า 1) มหาเวสสันดรชาดก เป็นชาดกที่กล่าวถึงคติธรรมเรื่องการบำเพ็ญ “ทานบารมี ” ซึ่งก่อให้เกิดคติความเชื่อในเรื่องอานิสงส์ของการฟังเทศน์ ชาวล้านนาเรียกว่า ประเพณี “ตั้งธัมม์หลวง” เนื้อหา 13 กัณฑ์ 2) การจัดกิจกรรมการฝึกปฏิบัติการทางศิลปะ ในการสร้างสรรค์ภาพพระบฏ จำนวน 13 ภาพ โดยบูรณาการกับกิจกรรมศิลปกรรมบำบัด จึงนำองค์ความรู้ มาสู่การจัดกิจกรรมปฏิบัติการถอดองค์ความรู้ทางศิลปะ ด้านเทคนิค วิธีการ และกระบวนการสร้างสรรค์ศิลปะลายคำล้านนา 3) ผู้ร่วม กิจกรรมสืบสานประเพณีตั้งธรรมหลวง และ สร้างสรรค์งานศิลปะจากจิตรกรรมภาพพระบฏสามารถช่วยให้ผู้เข้าร่วมวิจัยได้สำรวจและเข้าใจตนเองมากขึ้น สามารถจัดการกับอารมณ์ ความรู้สึก และความคิดเชิงลบได้ดีขึ้น


กิจกรรมวิจัยสามารถพัฒนาทักษะทางสังคมและการสื่อสารช่วยส่งเสริมความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างพุทธศิลปกรรมกับสุขภาพจิตและความเป็นอยู่ที่ดี ตลอดจนการพัฒนาวิธีการรักษาสุขภาพจิตและความเป็นอยู่ที่ดีด้วยพุทธศิลปกรรม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ธรรมวัฒน์ศิริ พ., โคตรสุโพธิ์ พ., มาแก้ว ล., โกฎิฉกรรจ์ พ. ., & ตาปูลิง จ. (2024). พุทธศิลปกรรมบำบัด: จิตรกรรมภาพพระบฏจากเวสสันตรชาดก ในชุมชนบ้านห้วยชมพู อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 1–24. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/267995
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2514). มหาเวสสันดรชาดกสำนวนเทศนา 13 กัณฑ์. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

กรมศิลปากร. (2527). พระบฏและสมุดภาพไทย. กรุงเทพฯ: อมรินทร์การพิมพ์.

กรมศิลปากร. (2545). พระบฏ. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

กรมศิลปากร. (2540). เวสสันตรทีปนี ภาคภาษาบาลี. กรุงเทพฯ: หอสมุดแห่งชาติ.

เกรียงไกร เกิดศิริ. (2550). ปงสนุก : คนตัวเล็กกับการอนุรักษ์. กรุงเทพฯ: อุษาคเนย์.

คงเดช ประพัฒน์ทอง. (2527). พระบฏและสมุดภาพไทย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

ฐานข้อมูลเครื่องมือเครื่องใช้พื้นบ้าน. (2565). พระบฏ. สืบค้นเมื่อ 31 ตุลาคม 2565, จาก

https://www.sac.or.th/databases/traditional-objects/th/equipment-detail.php?ob_id=313

ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา และ สมจิตร ไกรศรี. (2553). โปรแกรมศิลปกรรมบำบัด สถาบันราชานุกูล. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาาดพร้าว.

ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. (2550). ศิลปกรรมบำบัดศาสตร์และศิลป์แห่งการบำบัด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

เธียรชาย อักษรดิษฐ์ และคณะ. (2552). การศึกษาเปรียบเทียบงานศิลปกรรมทางพุทธศาสนาของชุมชนไท เมืองเชียงตุง รัฐฉาน สหภาพพม่า และชุมชนแม่ทะ จังหวัดลำปาง. เชียงใหม่: ศูนย์โบราณคดีภาคเหนือ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ปิยะแสง จันทรวงศ์ไพศาล. (2558). ประวัติศาสตร์ทังกา. วารสารวิจิตรศิลป์, 6(2), 74-75. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/fineartsJournal/article/view/77246/61997

พงศกร เล็งดี. (2555). การใช้ศิลปะบำบัดกับผู้ป่วยทางจิตเวช. วารสารสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา, 6(1), 36-46. สืบค้นจาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/journalsomdetchaopraya/article/view/187575/131759

พระครูสังฆรักษ์ศุภณัฐ ภูริวฑฺฒโน และคณะ. (2561). การตีความภาพพุทธศิลป์ที่ปรากฏในเอกสารโบราณของจังหวัดลำปาง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 7(2), 6. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBJ/article/view/ 252942/171747

พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์. (2555). พระมหาเวสสันตรทีปนี : สาระ คุณค่า และนัยสำคัญต่อวิถีสังคมและวัฒนธรรมล้านนา. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

ลิปิกร มาแก้ว. (2562). หลักสูตรลายคำล้านนา (แม่พิมพ์ลายฉลุ). เชียงใหม่: คณะศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา.

วิทยา พลวิฑูรย์ และ เนติ พิเคราะห์. (2562). งานศิลปกรรมลายคำล้านนา ใน หลักสูตรลายคำล้านนา (แม่พิมพ์ลายฉลุ). ลิปิกร มาแก้ว, วิทยา พลวิฑูรย์ และเนติ พิเคราะห์ผู้เขียน. เชียงใหม่: คณะศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา.

วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2526-2527). “พระบฏ: จิตรกรรมไทยที่ถูกลืม. วารสารอักษรศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร, 7(1), 137-138. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jasu/article/view 250501/170085

ศิลป์ พีระศรี. (2509). พระบฏในกรุพระเจดีย์วัดดอกเงิน. พระนคร: กรมศิลปากร.

ศิลป พีระศรี. (2515). สมบัติศิลปะจากเขื่อนภูมิพล. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

สงวน รอดบุญ. (2545). พุทธศิลปะลาว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สายธาร.

สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2552). รายชื่อหนังสือโบราณล้านนา : เอกสารไมโครฟิล์ม (ฉบับปรับปรุง). เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สน สีมาตัง. (2526). โครงสร้างจิตรกรรมฝาผนังล้านนา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สมชาติ มณีโชติ. (2529). จิตรกรรมไทย. กรุงเทพฯ: โอ เอส พรินติ้ง.

สันติ เล็กสุขุม. (2534). ศิลปะเชียงแสน (ศิลปะล้านนา) และศิลปะสุโขทัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สิงฆะ วรรณสัย. (2523). ปริทัศน์วรรณคดีล้านนาไทย. เชียงใหม่: โครงการตำราคณะมนุษยศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุรพล ดำริห์กุล. (2535). ลายคำล้านนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.

อภิรมย์ สีดาคำ และ เสริมศิลป์ สุภเมธีสกุล. (2552). วรรณกรรมบาลีในประเทศไทย วรรณคดีบาลี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อัศนี ชูอรุณ, เลิศศิริร์ บวรกิตติ และ สมชัย บวรกิตติ. (2548). ศัพท์สับสน: ศิลปะบำบัด หรือศิลปกรรมบำบัด. วารสารราชบัณฑิตยสถาน, 30(3), 875. สืบค้นจาก http://legacy.orst.go.th/wp-content/uploads/royin-ebook/257/FileUpload/605_4890.pdf

อาทิตยา สืบมาแต่ปั้น. (2552). เปรียบเทียบพระบฏแสดงภาพพุทธประวัติตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ สมัยล้านนาและรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

อุดม รุ่งเรืองศรี. (2546). วรรณกรรมล้านนา. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

อู่ทอง ประศาสน์วินิจฉัย. (2548). ท่องทศชาติผ่านจิตรกรรม: เตชสุเนม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรุงเทพ.

เอมอร ชิตตะโสภณ. (2533). ความสัมพันธ์ระหว่างวรรณกรรมล้านนากับวรรณกรรมประจำชาติ. เชียงใหม่: ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.