รูปแบบการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ 2) สร้างรูปแบบและประเมินรูปแบบการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ จำแนกตาม เพศ อายุ และระดับการศึกษา มีวิธีการดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ส่วนดังนี้ (1) ศึกษาสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบฯ คือ บุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบฯ จำนวน 75 คน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 63 คน โดยใช้สูตรของเครซี่และเมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.97 วิเคราะห์ข้อมูลหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (2) สร้างรูปแบบการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบฯ โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์ปัจจัย และ(3) การประเมินรูปแบบการปฏิบัติงาน โดยใช้แบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลหา ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ โดยภาพรวมและรายด้าน อยู่ในระดับมาก เรียงค่าคะแนนเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านจิตสำนึกองค์การ ด้านความมุ่งมั่นให้เกิดผลสำเร็จของงาน ด้านความใฝ่เรียนรู้ ด้านคุณธรรมและความซื่อสัตย์ และด้านการปฏิบัติงานเป็นทีม
2. การสร้างรูปแบบการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ มี 5 องค์ประกอบ คือ ด้านจิตสำนึกองค์การ ด้านความมุ่งมั่นให้เกิดผลสำเร็จของงาน ด้านความใฝ่เรียนรู้ ด้านคุณธรรมและความซื่อสัตย์ และด้านการปฏิบัติงานเป็นทีม
3. การประเมินรูปแบบการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และความเป็นไปได้ของรูปแบบการปฏิบัติงานตามสมรรถนะหลักของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลคูบ อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ซึ่งถือว่าแต่ละด้านมีค่าอยู่ในระดับมาก สามารถนำไปใช้ได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กีรติ ยศยิ่งยง. (2549). ขีดความสามารถ. กรุงเทพฯ: มิสเตอร์ ก๊อปปี้ (ประเทศไทย).
จิรประภา อัครบวร. (2549). สร้างคนสร้างผลงาน. กรุงเทพฯ: ก. พลพิมพ์.
ชูชัย สมิทธิไกร. (2550). การสรรหา การคัดเลือก และการประเมินผลการปฏิบัติงานของบุคลากร. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2550). มารู้จัก Competency กันเถอะ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
ดวงเดือน จันทร์เจริญ. (2549). การใช้ Competency พัฒนาบุคลากร. วารสารการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, 2(1), 304-305. สืบค้นจาก http://www.hrdjournal.ru.ac.th/journals/viewIndex/5
ทิศนา แขมมณี. (2545). กลุ่มสัมพันธ์เพื่อการทำงานและการจัดการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: นิชินแอดเวอร์ไทซิ่ง กรุ๊ป.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุบลราชธานี: สถาบันราชภัฏอุบลราชธานี.
รัตนะ บัวสนธ์. (2552). การวิจัยแลพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ: คำสมัย.
วนิดา ภูวนารถนุรักษ์. (2552). สมรรถนะของครูไทย. วารสารรามคำแหง, 26(ฉบับพิเศษ), 69-79.
ประไพทิพย์ ลือพงษ์. (2555). การพัฒนาทุนมนุษย์ให้มีความสามารถในการแข่งขัน. วารสารนักบริหาร, 32(4), 108-115.
ปัทมวรรณ สังขระชัฎ และ ชนินทร์ จักรภพโยธิน. (2563). การศึกษาสมรรถนะหลักขององค์การ: กรณีศึกษาบริษัทผลิตรถยนต์แห่งหนึ่ง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 15(2), 137-145. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/vrurdihsjournal/article/view/243801/166905
ปรีชา เจนไพร. (2566). ประสิทธิผลของการนำนโยบายการพัฒนาสมรรถนะหลักของข้าราชการ สังกัดสำนักตรวจสอบป้องกันและปราบปราม กรมสรรพสามิต. วารสารการบริหารสาธารณะและการบริหารเอกชน, 1(1), 30-37. สืบค้นจาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JPPMS/article/view/432
ไพรินทร์ ทองภาพ และสุรัติ สุพิชญางกูร. (2565). รูปแบบการพัฒนาขีดสมรรถนะหลักของแรงงานเพื่อตอบสนองความต้องการของอุตสาหกรรมเป้าหมาย S-curve ในกลุ่มอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ (Smart Electronics) ในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารคณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 14(1), 113-131. สืบค้นจาก https://ojs.lib.buu.ac.th/index.php/law/article/view/8396
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (สำนักงาน ก.พ.). (ม.ป.ป.). มาตรฐานการกำหนดตำแหน่ง. สืบค้นจาก https://www.ocsc.go.th/job/specification
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (สำนักงาน ก.พ.). (2553). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. นนทบุรี: ประชุมช่าง.
สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2551). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ด้วย Competency based learning. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.
สุรชัย พรหมพันธุ์. (2554). ชำแหละสมรรถนะเพื่อการพัฒนา Competency. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.
เอกชัย หลายชั้น และ มัทนา วังถนอมศักดิ์. (2558). สมรรถนะหลักของบุคลากรทางการศึกษาสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 5(2), 135-144. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/ index.php/EdAd/article/view/66717
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological testing. New York: Harper & Row.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Mckeen, J. D., & Smith, H. A. (2003). Making IT happen: Critical issues in IT management. West Sussex, England: Wiley.
Zhu, C., Wang, D., Cai, Y., & Engels, N. (2013). What Core Competencies are related to teachers’ innovative teaching. Asia-Pacific Journal of Teacher Education, 41(1), 9-27. DOI:10.1080/1359866X.2012.753984?journalCode=capj20
