การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองเก่าไทญ้อ ตำบลไชยบุรี อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองเก่าไทญ้อ และ 2) เพื่อส่งเสริมการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองเก่าไทญ้อ ตำบลไชยบุรี อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ใช้แนวคิดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และแนวคิดการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัย คือ ตำบลไชยบุรี อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม โดยวิธีการสังเกต สำรวจและสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (Key Informants) จำนวน 30 คน และการสนทนากลุ่มกับผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 10 คน ด้วยวิธีการคัดเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) นำข้อมูลมาทำการวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) และนำเสนอด้วยรูปแบบการวิจัยเชิงพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า
1. ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองเก่าไทญ้อ ได้แก่ 1) จุดชมวิวแม่น้ำสองสีไชยบุรี 2) แหล่งสถาปัตยกรรมด้านศาสนา เช่น วัด หรือศาสนสถาน โดยเฉพาะวัดไตรภูมิ วัดศรีบุญเรือง วัดกลางเมืองไชยบุรี สิมวัดยอดแก้ว และอนุสาวรีย์ พระไชยราชาวงศา (ราชบุตรเสน) 3) การบูรณาการจัดกิจกรรมปั่นจักรยานเที่ยวชมเมืองโบราณ และ 4) เที่ยวชมหรือร่วมงานประเพณีบุญบั้งไฟ รวมถึงสินค้าของฝากขึ้นชื่อ โดยได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐและเอกชน และนำองค์ความรู้ส่งต่อให้ชาวบ้าน มีอาชีพและรายได้ดูแลครอบครัว เกิดเศรษฐกิจหมุนเวียนในชุมชน 2. การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองเก่าไทญ้อ ตำบลไชยบุรี อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม ประกอบด้วย 5 ด้าน คือ 1) รูปแบบการจัดการ 2) การดูแลรักษาและการปรับปรุง 3) การกำหนดแนวปฏิบัติหรือกฎระเบียบแหล่งท่องเที่ยว 4) การประชาสัมพันธ์ และ 5) การสร้างเครือข่ายของแหล่งท่องเที่ยว
องค์ความรู้จากการวิจัย คือ การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเมืองเก่าไทญ้อ เป็นการอนุรักษ์ประเพณีวัฒนธรรม รักษาทรัพยากรด้านวัฒนธรรมของชุมชน โดยไม่ขัดต่อวิถีชีวิตของคนในชุมชน และยังสร้างรายได้ อาชีพไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิตต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2564). แผนปฏิบัติราชการ 4 ปี (พ.ศ. 2565-2568). กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2550). คู่มือเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). แผนปฏิบัติการขับเคลื่อนการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนและสร้างสรรค์ พ.ศ. 2561-2565 และเกณฑ์คัดเลือก 303 ชุมชน. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2566, จาก https://www.mots.go.th
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2560-2564. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
จุฑาภรณ์ ทองเพ็ง. (2554). ความเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดโสธรวรารามวิหารจังหวัดฉะเชิงเทรา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ณัฐกานต์ เพ็งหาพันธ์. (2554). การพัฒนาศักยภาพด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย(ปริญญานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ธนรัตน์ รัตนพงศ์ธระ. (2560). แผนยุทธศาสตร์เพื่อพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมแบบบูรณาการอย่างยั่งยืนจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2557). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ปรัชญาพร พัฒนผล. (2554). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยววัฒนธรรมแม่น้ำเพชรบุรี(ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มนัส สุวรรณ และคณะ (2541). การจัดการการท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
วันสาด ศรีสุวรรณ. (2553). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนลุ่มน้ำตาปี(ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศศิธร เชิงหอม. (2552). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านพันนา ตำบลพันนา อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร(ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ศิรินันทน์ พงษ์นิรันดร และคณะ. (2559). แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9(1), 234-259.
สัญญา สะสอง. (2563). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมผ่านการมีส่วนร่วมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่ หมู่บ้านแพมบก อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 3(1), 35-46.
สมเกียรติ ชัยพิบูลย์. (2550). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา ศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนนครชม อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร. กำแพงเพชร: สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
อารีย์ นัยพินิจ และ ฐิรชญา มณีเนตร. (2551). การมีส่วนร่วมของคนในชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยวหมู่บ้านบุไทรโฮมสเตย์ อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. ขอนแก่น: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Chantawanich, S. (2010). Qualitative research methods (11th ed.). Bangkok: Chulalongkorn University Press.
