การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณเพื่อส่งเสริมการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมในจังหวัดนครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณเป็นการเดินทางที่เน้นพัฒนาและส่งเสริมจิตวิญญาณ จิตใจ ให้มีความมั่นคง แข็งแรง ซึ่งกำลังได้รับความนิยม แต่ยังมีการศึกษาจำนวนน้อย และยังไม่มีการจัดทำรูปแบบเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวในจังหวัดนครปฐมอย่างเป็นรูปธรรม ดังนั้นบทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรม ความต้องการ และปัจจัยในการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณในจังหวัดนครปฐม 2) เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณในจังหวัดนครปฐม และ 3) เพื่อสร้างเส้นทางท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณเพื่อส่งเสริมการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมในจังหวัดนครปฐม การวิจัยแบบผสานวิธี เก็บรวมรวบข้อมูลโดยแบบสอบถามนักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน สัมภาษณ์เชิงลึกจำนวน 35 คน และสนทนากลุ่มกับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง จำนวน 30 คน ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง
มีความชอบในกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมและความเชื่อ โดยมีปัจจัยการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวด้านปัจจัยผลักมีค่าคะแนนเฉลี่ย 4.26 อยู่ในระดับมากที่สุดและปัจจัยดึงมีค่าคะแนนเฉลี่ย 4.27 อยู่ในระดับมากที่สุด 2) ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณในจังหวัดนครปฐม ด้านสิ่งดึงดูดใจ คือ มีวัด พระเกจิ และพระเครื่อง ที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก ด้านกิจกรรมมีความหลากหลายตามความเชื่อและความศรัทธามีความสะดวกในการเข้าถึง มีสิ่งอำนวยความสะดวก และที่พักที่มีคุณภาพ 3) สามารถสร้างเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณเพื่อส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรม ในจังหวัดนครปฐมได้ 2 เส้นทางคือ เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ ในจังหวัดนครปฐม มิติขลัง และเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณในจังหวัดนครปฐม ภาวนาขอพร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567, 18 มีนาคม). สถิติด้านการท่องเที่ยวปี 2566. สืบค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2567, จาก www.mots.go.th/news/category/705
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2563). มาตรการด้านการอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เพื่อรองรับการฟื้นฟูและปรับโครงสร้างเศรษฐกิจและสังคมของประเทศ. กรุงเทพฯ: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
เกียรติศักดิ์ ไชยพัฒนะพฤกษ์, พิสิฎฐ์ โคตรสุโพธิ์, วิโรจน์ วิชัย และ สยาม ราชวัตร. (2565). แนวทางการจัดการวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณ: กรณีศึกษาวัดป่าถ้ำวัว จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 9(2), 189-201. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jg-mcukk/article/view/255806
จิตกวี กระจ่างเมฆ และ สุดหล้า เหมือนเดช. (2562). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดนครปฐมไทยแลนด์ 4.0: กรณีศึกษาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นลาวครั่งบ้านทุ่งผักกูดไทยทรงดำบ้านไผ่หูช้างและไทยจีนตลาดบางหลวง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
ชญาณิศา วงษ์พันธุ์, ณัฐกฤตา นันทะสิน และ ศิริพา นันทกิจ. (2564). แรงจูงใจปัจจัยผลักดัน และปัจจัยดึงดูดที่มีผลต่อการเลือกเดินทางท่องเที่ยวในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวเรือสำราญ. วารสารวิทยาการจัดการวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 2(3), 12-19. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/MSVAR/article/view/254712
ชนัญ วงษ์วิภาค. (2560). การท่องเที่ยวทางจิตวิญญาณ Spiritual tourism. กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชื่นสุมล บุนนาค. (2563). การวิเคราะห์เส้นทางความต้องการและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวไทยที่มีต่อรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในยุคดิจิทัล. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 17(2), 155-183. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/journalmbsmut/article/view/248065
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2555). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เฟริน์นข้าหลวง.
พระมหาอรุณ ปัญญารุโณ และ เกษฎา ผาทอง. (2565). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมตามรอยเกจิอาจารย์ จังหวัดนครปฐม. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(12), 652-669. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSBA/article/view/262598
พิมพ์ชนก มูลมิตร. (2565). การสร้างเส้นทางการท่องเที่ยววิถีชีวิตชุมชนโดยรถไฟ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวแบบอิสระ ในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย. วารสารศิลปการจัดการ, 6(4), 1667-1690. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/view/257890
เลิศพร ภาระสกุล. (2559). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อรไท ครุฑเวโช, พิมพ์ชนก อาจวิชัย, วรัญชัย แซ่ตัน, ฉันทพนธ์ เลาหจรัสแสง และ วรพจน์ ตรีสุข. (2565). เส้นทางท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณเชื่อมโยงวิถีความเชื่อไทยจังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 28(3), 1-19. สืบค้นจาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/CUTJ/article/view/250076
Ke, W., & Yu, S.-C. (2023). Abusive supervision and employee creativity: The mediating effect of role identification and organizational support. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 7(1), 39–52. https://doi.org/10.14456/ijmmt.2023.4
Tan, C. C., Damnoen, P. S., Toprayoon, Y., Dabjan, N., Damkam, K. (2022). An exploratory study of the spirituality-oriented experiences of tourists. Lecture Notes in Networks and Systems, 214, 307-314. https://doi.org/10.1007/978-981-16-3807-7_25
Voigt, C., Brown, G., & Howat, G. (2011). Wellness tourists: In search of transformation. Tourism Review, 66(1/2),16-30. https://doi.org/10.1108/16605371111127206
