นวัตกรรมศิลปวัฒนธรรมดนตรีนาฏศิลป์รวมเผ่าชาวดอยสร้างสรรค์ โรงเรียนในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ (SLC) สู่การปฏิบัติเสริมพลังชุมชนแห่งการเรียนรู้ ภายใต้แนวคิดการเรียนรู้ตลอดชีวิตและพัฒนาทักษะเยาวชนเพื่ออนาคต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ความรู้มรดกทางศิลปวัฒนธรรมชุมชน เพื่อเป็นฐานข้อมูลในการพัฒนาเครือข่ายเชื่อมโยงความต้องการของชุมชน สู่การพัฒนาพื้นที่นวัตกรรมการเรียนรู้ 2) สร้างนวัตกรรมดนตรีและการแสดงรวมชนเผ่าชาวดอยสร้างสรรค์แหล่งเรียนรู้ และส่งเสริมแหล่งเรียนรู้ด้านศิลปวัฒนธรรมสู่การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชน 3) หาแนวปฏิบัติบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้นวัตกรรมทางศิลปวัฒนธรรม และแนวการพัฒนาระบบติดตามประเมินความพึงพอใจ สู่การท่องเที่ยวอารยธรรมวิถี เป็นการวิจัยผสมผสานระหว่างวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ โดยใช้แนวคิดทฤษฎีด้านภูมิปัญญา ด้านวัฒนธรรม ด้านสุนทรียศาสตร์ แนวคิดทฤษฎี บ้าน วัด วัง เป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัย คือ จังหวัดเชียงใหม่ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 25 คนคัดเลือกแบบแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมีดังนี้ แบบสัมภาษณ์, แบบสอบถาม-สนทนากลุ่มแบบบันทึกสังเกต, แบบ Design Thinking, โปรแกรมคอมพิวเตอร์, แบบทดสอบ และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าดัชนีความสอดคล้อง IOC ในการวิจัยเชิงปริมาณ การวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ดนตรีและการแสดงของชาวเขา มีกำเนิดจากคติความเชื่อ ค่านิยม และประเพณีของชนเผ่าชาติพันธุ์ มีการสืบทอดจากภูมิปัญญาแบบมุขปาฐะ 2. ประสิทธิภาพของสื่อนวัตกรรม โดยภาพรวมคิดเป็นร้อยละ 86.88/88.06 สูงกว่าเกณฑ์ประสิทธิภาพที่กำหนดไว้ ร้อยละ 80/80 การเรียนรู้โดยนวัตกรรมฯ สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.1 และ 3. ความพึงพอใจต่อการใช้สื่อนวัตกรรมประกอบการจัดการเรียนรู้ชุดดนตรีนาฏศิลป์รวมเผ่าชาวดอยสร้างสรรค์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.63, S.D.=0.50) ผลการศึกษา ผลการสังเคราะห์เรื่องการปฏิรูปการเรียนรู้ตลอดชีวิต: ด้วยการใช้เทคโนโลยีนวัตกรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ 2560-2574. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
เผชิญ กิจระการ. (2544). การวิเคราะห์ประสิทธิภาพและเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา การวัดผลการศึกษา. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พูนพิศ อมาตยกุล. (2529). ดนตรีวิจักษ์: ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับดนตรีเพื่อความชื่นชม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สยามสมัย.
ธีรัช ดวงจิโน. (2567). MOOC: ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัลเพื่อสนับสนุนการศึกษาตลอดชีวิต. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 23(1), 1-14. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/eduthu/article/view/262340
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์.
สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล. (2565). การส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตัวเอง: ศิลปะและการพัฒนาตนเอง. สืบค้นจาก https://www.mooc.chula.ac.th/course-detail/97
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2565). ชุดหนังสือเพื่อครูการปฏิรูปโรงเรียน: แนวความคิด “ชุมชนแห่งการเรียนรู้”. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อติพร เกิดเรือง. (2565). การจัดการการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อพัฒนาคุณลักษณะผู้เรียนไทยยุค 4.0. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(2), 164-185. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JSBA/article/view/255709
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2540). ภูมิปัญญาชาวบ้านสี่ภูมิภาค: วิถีชีวิตและกระบวนการเรียนรู้ของชาวบ้านไทย. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Benedict, R. (2005). Patterns of culture. New York: Houghton Mifflin Harcourt.
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2023). Research design: Qualitative, quantitative and mixed methods approaches. London: Sage Publications.
EDUCA Thai. (2564). SLC - School as Learning Community โรงเรียนในฐานะชุมชมแห่งการเรียนรู้ คืออะไร พร้อมภาพประกอบ Infographic. สืบค้นจาก https://www.educathai.com/knowledge/articles/480
Evans, J. R., & Mathur, A. (2018). The value of online surveys: A look back and a look ahead. Internet Research, 28(4), 854-887. https://doi.org/10.1108/IntR-03-2018-0089
Hancock, A. (1977). Planning for educational mass media. London: Longman.
Jenkins, H. (2023). Digital transformation in entertainment: Transmedia storytelling in the age of streaming. Media Studies Review, 28(2), 112-134.
Kim, S., Lee, J., & Park, M. (2023). Transmedia storytelling strategies in Asian television: A comparative analysis. Asian Journal of Communication, 35(3), 278-295.
McIntosh, R.W., & Goeldner, C.R. (1986). Tourism: Principles, practices, philosophies. (5th ed.). Evanston: Wiley.
