นวัตกรรมสร้างสรรค์เชิงอัตลักษณ์ของทุนวัฒนธรรมทางปัญญา “ศาลเจ้าพ่อเทพารักษ์” ในชุมชนต้นแม่น้ำเจ้าพระยา จังหวัดนครสวรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
นวัตกรรมสร้างสรรค์ มีบทบาทสำคัญในการกำหนดอัตลักษณ์ของทุนทางวัฒนธรรมทางปัญญา บทความนี้เน้นการวิเคราะห์ถึงนวัตกรรมสร้างสรรค์เชิงอัตลักษณ์ของทุนวัฒนธรรมทางปัญญาของศาลเจ้าพ่อเทพารักษ์ เจ้าแม่ทับทิม ในชุมชนต้นแม่น้ำเจ้าพระยา จังหวัดนครสวรรค์ ผ่านการออกแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ จากการวิเคราะห์เอกสาร การสัมภาษณ์กับผู้นำกลุ่ม จำนวน 10 คน เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ของทุนวัฒนธรรมทางปัญญาในศาลเจ้าพ่อเทพารักษ์ เจ้าแม่ทับทิม และการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับกลุ่มศิลปินชุมชน จำนวน 3 คน เพื่อศึกษานวัตกรรมเชิงสร้างสรรค์ด้านดนตรี กวีและศิลป์ ผลการศึกษาอัตลักษณ์ของทุนวัฒนธรรมทางปัญญาทั้งลักษณะทางสถาปัตยกรรม พิธีกรรมต่างๆ บนฐานความคิด ความเชื่อและความศรัทธาในองค์เทพเจ้าที่ประดิษฐ์ฐานอยู่ในศาลเจ้าพ่อเทพารักษ์ ขณะที่นวัตกรรมสร้างสรรค์ของดนตรี กวีและศิลป์ผ่านการออกแบบบนฐานความคิดเชิงสร้างสรรค์ในเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมเชิงพื้นที่ในการต่อยอดทุนวัฒนธรรมที่มีคุณค่าสู่ศักยภาพชุมชนที่ยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กอบชัย รักพันธุ์ และ รวิวรรณ โอฬารรัตน์มณี. (2557). การดำรงอยู่ของย่านตลาดในพลวัตความเปลี่ยนแปลงของเมืองเชียงใหม่. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง, 10(2), 197-214. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/mekongjournal/article/view/21070
ไกรฤกษ์ ปิ่นแก้ว. (2554). เศรษฐกิจสร้างสรรค์ ทุนทางวัฒนธรรมและโอกาสทางธุรกิจ. วารสารนักบริหาร, 31(1), 32-37.
ชลธิชา มาลาหอม. (2555). อัตลักษณ์ชุมชนรากฐานสู่การศึกษา. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 9(1), 41.
ดนัย นิลสกุล และ นพดล ตั้งสกุล. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อสำนึกในถิ่นที่ในย่านการค้าเก่าเมืองอุบลราชธานี. วารสารสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย, 14(1), 44-57. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arch-kku/article/view/43977
ดวงกมล เวชวงค์. (2554). กระบวนการนำเสนออัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ยวนในบริบทของการท่องเที่ยวผ่านหอวัฒนธรรมพื้นบ้านและตลาดท่าน้ำ: ศึกษากรณีชุมชนยวนตำบลต้นตาล อำเภอเสาไห้ จังหวัด สระบุรี. วารสารวิทยบริการ, 22(3), 113. สืบค้นจาก https://journal.oas.psu.ac.th/index.php/asj/article/view/214
ฐิติมาพร พามา และ กฤตพร ห้าวเจริญ. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของย่านตลาดล่าง จังหวัดลพบุรี. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล., 19(25), 51-68. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/archkmitl/article/view/108735
ณัฐพงษ์ คงประเสริฐ. (2558). การออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อให้ตอบสนองกับความต้องการของลูกค้า. วารสารวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 10(1), 55-65. สืบค้นจาก https://ejournals.swu.ac.th/index.php/SwuENGj/article/view/5473
เบญจรงค์ ทุมปัดชา. (2558). การอนุรักษ์และพัฒนาย่านพาณิชยกรรมเก่า ชุมชนบ้านสิงห์ท่า อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร. วารสารวิชาการการออกแบบสิ่งแวดล้อม, 2(1), 42-59. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jed/article/view/68351
บุญศิริ สุขพร้อมสรรพ์ และ ศรีสุดา วงษ์ชุ่ม. (2561). การอนุรักษ์และพัฒนาชุมชนเมืองเก่าพะเยา. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 38(3), 105-126. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/sujthai/article/view/131428
ปัทมา เธียรวิศิษฎ์สกุล. (2560). นวัตกรรมนำสู่อนาคตประเทศไทย. ในการประชุมสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. นนทบุรี: ประเทศไทย.
รัตนวดี เศรษฐจิตร. (2558). มหาวิทยาลัยรับใช้สังคมในบริบทศตวรรษที่ 21: พะเยาโมเดล. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สุพิชฌาย์ ถกลประจักษ์ และ กนกพร นุ่มทอง. (2560). การสำรวจและรวบรวมองค์ความรู้ทางวัฒนธรรมจีนที่เกี่ยวกับศาลเจ้าจีนในประเทศไทยผ่านฐานข้อมูลของไทย. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 10(2), 87-125. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/CSJ/article/view/109601
Harvard Business School. (2003). Managing creativity and innovation. Boston: Harvard Business School Press.
Weiss, D. S., & Legrand, C. (2011). Innovative intelligence: the art and practice of leading sustainable innovation in your organization. Mississauga, Ont: John Wiley & Sons Canada.
