การรับรู้อัตลักษณ์อาหารพื้นเมืองเชียงรายกับความตั้งใจกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวไทย

Main Article Content

มนสิชา ซาวคำ
ดวงศิริ ภูมิวิชชุเวช
ภูวนารถ ศรีทอง
เสงี่ยม บุญพัฒน์
อรวรรณ บุญพัฒน์
มัลลิตา ชูติระกะ
สิทธิ สิทธิกรรณ์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการรับรู้อัตลักษณ์อาหารพื้นเมืองเชียงรายของนักท่องเที่ยวชาวไทย (2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้อัตลักษณ์อาหารพื้นเมืองกับความตั้งใจกลับมาเที่ยวซ้ำ และ (3) เสนอแนวทางพัฒนาการรับรู้อาหารพื้นเมืองเชียงรายในพื้นที่เขตเทศบาลนครเชียงราย จังหวัดเชียงราย เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยวชาวไทยจำนวน 398 คน ด้วยการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้น และการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 15 คน ได้แก่ ผู้ประกอบการร้านอาหารพื้นเมือง หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และนักวิชาการ คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติเชิงอนุมาน การวิเคราะห์จัดกลุ่ม (Cluster Analysis) และการวิเคราะห์เนื้อหา


ผลการวิจัยพบว่า 1. นักท่องเที่ยวชาวไทยมีการรับรู้อัตลักษณ์อาหารพื้นเมืองเชียงรายในระดับสูง มีค่าเฉลี่ย 3.86 โดยให้ความสำคัญกับรสชาติ ความเป็นอาหารท้องถิ่นแท้ และการใช้วัตถุดิบธรรมชาติ 2. การรับรู้อัตลักษณ์อาหารพื้นเมืองมีความสัมพันธ์กับความตั้งใจกลับมาเที่ยวซ้ำอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และสามารถจำแนกนักท่องเที่ยวออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ให้ความสำคัญกับรสชาติและความถี่ในการบริโภค และกลุ่มที่มุ่งเน้นการเรียนรู้วัฒนธรรมและการรับรู้ผ่านช่องทางออนไลน์ 3. แนวทางการพัฒนาการรับรู้อาหารพื้นเมืองเชียงรายควรมุ่งเน้นการรักษามาตรฐานรสชาติ ความสดใหม่ และความสะอาดปลอดภัยของอาหาร ควบคู่กับการกำหนดกลยุทธ์การตลาดที่สอดคล้องกับกลุ่มนักท่องเที่ยวแต่ละประเภท


องค์ความรู้/ข้อค้นพบจากงานวิจัย พบว่า อัตลักษณ์อาหารพื้นเมืองสามารถใช้เป็นกลไกเชิงกลยุทธ์ในการกระตุ้นการท่องเที่ยวซ้ำ การสื่อสารอัตลักษณ์อาหารเชิงวัฒนธรรมผ่านสื่อดิจิทัลสำหรับกลุ่มที่เน้นการเรียนรู้วัฒนธรรม และเป็นฐานในการพัฒนาการตลาดเชิงวัฒนธรรมอย่างตรงกลุ่มเป้าหมายและยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ซาวคำ ม., ภูมิวิชชุเวช ด., ศรีทอง ภ., บุญพัฒน์ เ., บุญพัฒน์ อ., ชูติระกะ ม., & สิทธิกรรณ์ ส. (2026). การรับรู้อัตลักษณ์อาหารพื้นเมืองเชียงรายกับความตั้งใจกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(3), 1360–1376. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/285996
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กติกา กลิ่นจันทร์ และศิริเพ็ญ ดาบเพชร. (2563). อาหารท้องถิ่นกับอัตลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารสังคมศาสตร์, 32(1), 89–104. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NRRU/article/view/245695

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). สถิตินักท่องเที่ยวภายในประเทศ. สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/news/category/796

ขนิษตา สังฆรักษ์. (2556). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ภาพลักษณ์กับความพึงพอใจในคุณภาพการให้บริการของลูกค้าธนาคารกรุงไทยและธนาคารออมสิน ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารบริหารธุรกิจ สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย, 2(1), 1–13. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/apheitvu/article/view/95086

พิชญ์สินี บุญญานุพงศ์. (2562). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงอาหารของนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่(การค้นคว้าอิสระปริญญาเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

พิศมัย สุตะวงค์. (2562). อาหารไทยและอาหารพื้นเมือง. กระทรวงวัฒนธรรม.

ภูริ ชุณห์ขจร และ ชวลีย์ ณ ถลาง. (2564). องค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงอาหารและส่วนประสมทางการตลาดบริการของนักท่องเที่ยวชาวไทย ในการท่องเที่ยวเชิงอาหารชายฝั่งทะเลตะวันตก. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(1), 66-82. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/247426

วรัญญา มหาวนากูล และ นภสร ประสงค์ศักดิ์. (13 มิถุนายน 2566). การท่องเที่ยวไทยฟื้นตัวอย่างไรในเชิงพื้นที่. ธนาคารแห่งประเทศไทย. สืบค้นจาก https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/articles-and-publications/articles/chaengsibia/article-2023jun13.html

วริทธิ์ อรุโณทยานันท์. (2564). ศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการรับประทานซ้ำอาหารพื้นเมืองภาคเหนือของนักท่องเที่ยวไทย(สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล.

ศูนย์วิเคราะห์เศรษฐกิจ ทีทีบี. (15 มกราคม 2567). ttb analytics มองรายได้การท่องเที่ยวปี 2567 ฟื้นตัวเกือบสมบูรณ์มากกว่า 90% ที่ 2.75 ล้านล้านบาท. ทีเอ็มบีธนชาต. สืบค้นจาก https://www.ttbbank.com/th/newsroom/detail/ttba-tourism-income-2024

Abriani, A. (2022). Economic impact of culinary tourism center management. Journal of Social Commerce, 2(4), 144-153. https://doi.org/10.56209/jommerce.v2i4.43

Chaigasem, D. T., & Jecan, M. (2021). A conceptual framework of gastronomy tourism development focusing on cultural heritage values in Maha Sarakham Province. Psychology and Education Journal, 58(1), 5828-5841. https://doi.org/10.17762/pae.v58i1.1996

Dalem, A. A. G. P. K. (2021). Local specialty food as tourism potential. The Journal Gastronomy Tourism, 8(1), 50-56. https://doi.org/10.17509/gastur.v8i1.35844

Kotler, P., & Armstrong, G. (2016). Principles of marketing (16th ed.). Pearson Education.

Sánchez-Cañizares, S. M., & López-Guzmán, T. (2012). Gastronomy as a tourism resource: profile of the culinary tourist. Current Issues in Tourism, 15(3), 229–245. https://doi.org/10.1080/13683500.2011.589895