การจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับการเรียนรู้เพื่อส่งเสริม การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล ที่มีต่อการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืนเขตบาง  กอกน้อย กรุงเทพมหานคร 2.เพื่อส่งเสริมทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดการเพื่อเรียนรู้การส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ทั้ง 3 ด้าน ได้แก่ ด้านความรู้ ด้านทักษะ ด้านเจตคติ กลุ่มตัวอย่างคือ ประชากรจำนวน 384 คน พื้นที่ที่ใช้ในศึกษา ได้แก่ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร รวม 3 แขวง ได้แก่ แขวงศิริราช แชวงบ้านช่างหล่อ และแขวงอรุณอมรินทร์ การวิจัยครั้งนี้เป็นเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลสถิติพื้นฐานของกลุ่มตัวอย่างด้วยสถิติเชิงบรรยายค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความโด่ง (Kurtosis: KURT) และค่าความเบ้ (Skewness: SKEW) ผลการวิจัยพบว่า การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเสริมทักษะการเรียนรู้ของชุมชน เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร พบว่า ความรู้ และทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของชุมชนที่สามารถใช้โทรศัพท์มือถือในขั้นพื้นฐานและต้องการพัฒนาการใช้และทักษะให้มากขึ้นในการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ อินเทอร์เน็ตและคอมพิวเตอร์ เพื่อการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมการท่องเที่ยวของชุมชน การศึกษานี้จึงเน้นในด้านการส่งเสริมการเรียนรู้และเพิ่มทักษะในการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่และคอมพิวเตอร์ ด้วยการอบรมเชิงปฏิบัติการที่สร้างสื่อโซเชียลมีเดียประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวให้แก่ชุมชนเขตบางกอกน้อย และส่งเสริมให้ชุมชนก้าวทันเทคโนโลยี เขตบางกอกน้อยและองค์กรต่างๆ เช่น วัดสุวรรณารามราชวรวิหาร โรงเรียนมัธยมวัดดุสิตาราม ศูนย์ฝึกอาชีพบางกอกน้อย พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นชุมชนตรอกข้าวเม่า และโรงงานขันลงหิน เป็นต้น ทำให้ชุมชนเขตบางกอกน้อย สามารถผลิตสื่อโซเชียลมีเดียเพื่อร่วมประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวให้เขตบางกอกน้อย คือ สร้างสรรค์สื่อจากโทรศัพท์เคลื่อนที่บันทึกภาพ บันทึกวิดีโอและบันทึกเสียงสัมภาษณ์และสร้างสรรค์สื่อจากโทรศัพท์เคลื่อนที่ ผสมผสานกับการใช้อินเทอร์เน็ตและคอมพิวเตอร์