การพัฒนาพฤติกรรมผู้ต้องขังของเรือนจำกลางคลองไผ่อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับพฤติกรรมผู้ต้องขังของเรือนจำกลางคลองไผ่ 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างมาตรการพัฒนาพฤติกรรมผู้ต้องขังกับพฤติกรรมผู้ต้องขังของเรือนจำกลางคลองไผ่ 3) เพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรค และข้อเสนอแนะในการพัฒนาพฤติกรรมผู้ต้องขังของเรือนจำกลางคลองไผ่ การวิจัยครั้งนี้ ใช้วิธีวิจัยแบบผสานวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณสำรวจกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้ต้องขังแดนเฝ้าระวัง (แดน 5) เรือนจำกลางคลองไผ่ จำนวน 264 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างมาตรการพัฒนาพฤติกรรมกับพฤติกรรมผู้ต้องขัง โดยใช้สถิติ     หาค่าสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันเพื่อวัดความสัมพันธ์ ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ      เลือกผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเจาะจง จำนวน 11 ท่าน ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา ประกอบบริบทนำเสนอเป็นความเรียงประกอบตารางแจกแจงความถี่เพื่อสนับสนุนข้อมูลเชิงปริมาณ ผลการวิจัยพบว่า  1) ระดับพฤติกรรมของผู้ต้องขังหลังเข้ารับการอบรม ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (  = 3.97, S.D. = 0.07)  2) ความสัมพันธ์ระหว่างมาตรการพัฒนาพฤติกรรมผู้ต้องขังกับพฤติกรรมผู้ต้องขัง ภาพรวมมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับความสัมพันธ์น้อย (R=.400**) มีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01 จึงยอมรับสมมติฐาน 3) ปัญหาและอุปสรรคพบว่า ผู้ต้องขังบางรายไม่รู้หนังสือจึงเป็นเรื่องยากในการสวดมนต์และท่องข้อปฏิบัติที่ทางเรือนจำกำหนด และบางรายรับยาประจำ (ยาจิตเวช) จึงปฏิบัติได้ไม่เหมือนผู้ต้องขังอื่นๆ ข้อเสนอแนะ ชี้แจงรายละเอียดแนวทางปฏิบัติที่สามารถช่วยผู้ต้องขังไม่ถูกลงโทษทางวินัย และควรยกเว้นการปฏิบัติสำหรับผู้ต้องขังที่ต้องรับยาประจำ(ยาจิตเวช)