การใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน: กรณีศึกษาปัญหาการเขียนของนักศึกษาจีน หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาการใช้ภาษาในด้านทักษะการเขียนของนักศึกษา จีน หลักสูตร ศศ.ม. สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และ 2) ศึกษาความคิดเห็นของอาจารย์และนักศึกษาจีนที่มีต่อปัญหาและการพัฒนาความสามารถใน การเขียนของนักศึกษาในหลักสูตร ศศ.ม. สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง มหาวิทยาลัย หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยวิเคราะห์งานเขียนที่เป็นแบบฝึกหัดและกิจกรรมการเขียนของนักศึกษาจีนในรายวิชา TC 8253 การเขียนภาษาไทยขั้นสูง และ TC 8263 การอ่านภาษาไทย ขั้นสูง ซึ่งเปิดสอนในปีการศึกษา 2556 – 2557 กลุ่มตัวอย่างแบ่งเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ 1 เป็นกลุ่ม นักศึกษาจีนที่เลือกแบบเจาะจง จำนวน 33 คน และกลุ่มที่ 2 เป็นกลุ่มสนทนาย่อย เลือกแบบสุ่มตัวอย่าง ที่เป็นนักศึกษาจีน จำนวน 20 คน และอาจารย์ผู้สอนภาษาไทยแก่ชาวต่างประเทศ จำนวน 6 คน

ผลการวิจัยพบว่า นักศึกษาจีนมีปัญหาการใช้ภาษาไทย ได้แก่ 1) ปัญหาการใช้คำ ใช้คำ ไม่ถูกต้องในการเขียนการันต์ การเลือกใช้คำา การเว้นวรรคตอน และการใช้เครื่องหมายต่าง ๆ 2) ปัญหา การใช้ประโยค เขียนรูปประโยคไม่ถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ ใช้ภาษาพูดและใช้ระดับภาษาไม่ถูกต้อง ใช้รูปประโยคภาษาต่างประเทศ เขียนประโยคไม่สละสลวย และ 3) ปัญหารูปแบบการเขียน เขียนย่อหน้า ที่ขาดเอกภาพ สัมพันธภาพ และสารัตถภาพ และเขียนองค์ประกอบเรื่องไม่สมบูรณ์ ในด้านความคิด เห็นของกลุ่มสนทนาย่อยที่เป็นนักศึกษาจีนและอาจารย์ผู้สอนพบว่ามีความคิดเห็นสอดคล้องกันคือ สาเหตุ ของปัญหาการเขียนเกิดจากขาดความรู้หลักการใช้ภาษาไทยและไม่ได้ฝึกทักษะภาษาด้านต่าง ๆ อย่าง เพียงพอ โดยมีความเห็นว่าแนวทางการแก้ไขปัญหาการเขียน คือการจัดการเรียนการสอนแบบ บูรณาการ ทักษะภาษาทั้ง 4 และสอดแทรกหลักการใช้ภาษาในรายวิชาต่าง ๆ ส่งเสริมการอ่านและการ ทำากิจกรรมการเขียนประเภทต่าง ๆ