การประยุกต์กระบวนการลำดับชั้นเชิงวิเคราะห์ การพัฒนาเกณฑ์การประเมินความสามารถในการแข่งขันการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนตำบล
คำสำคัญ:
ความสามารถในการแข่งขันการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน, การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน, องค์การบริหารส่วนตำบลกระบวนการลำดับชั้นเชิงวิเคราะห์บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดลำดับความสำคัญด้านและตัวบ่งชี้ของเกณฑ์การประเมินความสามารถในการแข่งขันการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนตำบลโดยกระบวนการลำดับชั้นเชิงวิเคราะห์กับผู้เชี่ยวชาญ4 กลุ่ม จำนวน 6 รายผลวิจัยพบว่าสามารถจัดลำดับความสำคัญของด้านและตัวบ่งชี้ประกอบด้วย 7 ด้าน24 ตัวบ่งชี้ คือ 1)การจัดการท่องเที่ยว (0.2519)จำนวน 4 ตัวบ่งชี้2) ภาวะผู้นำองค์การบริหารส่วนตำบลและทุนมนุษย์ (0.1698)จำนวน 2 ตัวบ่งชี้ 3) นวัตกรรมผลิตภัณฑ์และบริการท่องเที่ยว(0.1540)จำนวน 3 ตัวบ่งชี้4) การตลาดการท่องเที่ยว (0.1365)จำนวน 4 ตัวบ่งชี้5) คุณค่าและการจัดการความรู้ (0.1199)จำนวน 2 ตัวบ่งชี้6) การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (0.1063) จำนวน 4 ตัวบ่งชี้ และ7) ศักยภาพการแข่งขันด้านการท่องเที่ยว (0.0616)จำนวน 5 ตัวบ่งชี้แนวทางดังกล่าวช่วยลดความคลุมเครือในการตัดสินใจของผู้เชี่ยวชาญในการจัดลำดับความสำคัญของด้านและตัวบ่งชี้ของเกณฑ์เพื่อนำไปใช้ในการประเมินความสามารถในการแข่งขันการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนตำบลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยวฉบับที่ 7.กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (ม.ป..ป). แผนพัฒนาการท่องเที่ยว ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560-2564).กรุงเทพมหานคร:สำนักงานปลัดกระทรวงกํารท่องเที่ยวและกีฬํา.
นิศารัตน์ วิเชียรศรี, และ กษมาพรรัชดา. (25 ธันวาคม 2560). ก.ท่องเที่ยว คาดปี 61 รายได้การท่องเที่ยว 3 ล้านล้านลบ.โต 9% มาจากต่างชาติ 2 ล้านลบ.-ไทยเที่ยวไทย 1 ล้านลบ. ค้นคืนจาก
https://www.ryt9.com/s/iq03/2759725
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2557).การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.กรุงเทพมหานคร:เพรส แอนด์ ดีไซน์.
วิฑูรย์ ตันศิริคงคล. (2557). AHP การตัดสินใจขั้นสูงเพื่อความก้าวหน้าขององค์กรและความอยู่ดีมีสุขของมหาชน.กรุงเทพมหานคร: อัมรินทร์.
สัจจา ไกรศรรัตน์,และวรรักษ์ สุเฌอ. (2560). แนวทางการพัฒนาเอกลักษณ์ตราสินค้าสำหรับชุมชนโบราณในฐานะแหล่งท่องเที่ยว: กรณีศึกษาตลาดร้อยปีสามชุก และตลาดเก้าห้อง จังหวัดสุพรรณบุรี.
วารสารรัชต์ภาคย์, ฉบับพิเศษ ครบรอบ 23 ปี, 125-142.
Asker, S., Boronyak, L., Carrard, N., &Paddon, M. (2010). Effective community based tourism. A best practice manual.APEC tourism working group. Retrieved July, 10, 2012.
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99-120.
Crouch, G. I., & Ritchie, J. B. (2000). The competitive destination: A sustainabilityperspective. Tourism Management, 21(1), 1-7.
Cucculelli, M., &Goffi, G. (2016).Does sustainability enhance tourism destination competitiveness? Evidence from Italian destinations of excellence.Journal of Clear Production, 111(Part B), 370-382.
Dickman, S. (1996).Tourism: An introductory text. (2nded.). Sydney: Hodder Education.
Dwyer, L., & Kim, C. (2003).Destination Competitiveness: An Analysis of Determinant Attributes.Journal of Travel Research, 50(1), 27-45.
Dwyer, L., Cvelbar, L. K., Edwards, D., &Mihalic, T. (2012). Fashioning a destination tourism future: The case of Slovenia. Tourism Management, 33(2), 305-316.
Goffi, G. (2013). A model of tourism destination competitiveness: The case of the Italian destinations of excellence.AnuarioTurismo y Sociedad, xiv, 121-147.
Gomezelj, D. O., &Mihalič, T. (2008). Destination competitiveness-Applying different models, the case of Slovenia. Tourism Management, 29(2), 294-307.
Gossling, S., Hall, C. M., & Weaver, D. B. (2012).Sustainable tourism futures perspectives onsystems, restructuring and innovations. New York: Routledge.
Grant, R. (1996). Toward a Knowledge Based Theory of the Firm. Strategic Management Journal, 17(2), 109-122.
Haven-Tang, C., & Jones, E. (2012). Local leadership for rural tourism development: A case study of Adventa, Monmouthshire, UK. Tourism ManagementPerspectives,
4(October), 28-35,Retrieved fromhttps://www.pasosonline.org/Publicados/10212 special/PS0212_03.pdf
Ireland, R. D., Hoskisson, R.E., &Hitt, M.A. (2006).Understanding business strategy: Concepts and cases. Ohio: Thomson South-Western College Pub.
Kotler, P. (2000). Marketing management. New Jersey: Prentic-Hall.
Kotler, P. (2017). Marketing 4.0 moving from traditional to digital. Hoboken, New Jersey: John wiley& Sons.
Krstić, B., Sekulić, V., &Ivanović, V. (2014). How to Apply the Sustainability Balanced Scorecard Concept/KakoPrimenitiKonceptKarteIzbalansiranihPerformansiOdrživog Razvoja. Economic Themes, 52(1), 65-80.
Liu, T. W., & Chin, K. S. (2010). Development of audit system for intellectual property management excellence. Expert Systems with Applications, 37(6), 4504-4518.
Poon, A. (2010). Trends and issue in global tourism. Berlin: Springer.
Porter, M. E. (1980). Competitive strategy: Techniques for analyzing industries and competitors.New York: Free Press.
Saaty, T.L., & Vargas, L.G., (2012).Models, methods, concepts & applications of the analytic hierarchy process (2rd ed.). New York: Springer Science+Business Media.
Singh, R. (2014). Marketing mix for sustainable tourism.IJMRR, 4(8), 825-829.
Teece, D. J., Pisano, G., &Shuen, A. (1997). Dynamic capabilities and strategic management. Strategic Management Journal, 18(7), 509-533.
Vodeb, K. (2014). Sustainable competitiveness of destination and resident's attitude towards tourism.InTourism and Hospitality Industry section 1-6, University of Rijeka, Faculty
of Tourism and Hospitality Management. Retrieved from https://ideas.repec.org/p/tho/iscthi/section1-6.html
World Economic Forum.(2017). The Travel and Tourism Competitiveness Report 2017. Retrieved from https://www.weforum.org/reports/the-travel-tourism-competitiveness
-report-2017.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
