กระบวนการสืบทอดภูมิปัญญานาฏศิลป์พื้นบ้าน ในพื้นที่จิงจู๋ซานต่าวของประเทศจีน

ผู้แต่ง

  • Qin Huang

คำสำคัญ:

สืบทอด, ภูมิปัญญา, นาฏศิลป์พื้นบ้าน, พื้นที่จิงจู๋ซานต่าว

บทคัดย่อ

งานวิจัยเรื่องกระบวนการสืบทอดภูมิปัญญานาฏศิลป์พื้นบ้านในพื้นที่จิงจู๋ซานต่าวของประเทศจีนมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ความรู้เกี่ยวกับนาฏศิลป์พื้นบ้านในเทศกาลฮาเจ๋ และศึกษากระบวนการสืบทอดภูมิปัญญานาฏศิลป์พื้นบ้านในพื้นที่จิงจู๋ซานต่าว ซึ่งการศึกษาครั้งนี้ได้ใช้ระเบียบ

วิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยเก็บข้อมูลจากเอกสารและภาคสนาม โดยใช้วิธีการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วมและการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกผู้ให้ข้อมูล แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์และนำเสนอผลการวิจัยแบบพรรณนาวิเคราะห์

ผลการวิจัยพบว่า องค์ความรู้เกี่ยวกับนาฏศิลป์พื้นบ้านในเทศกาลฮาเจ๋ ได้แก่ 1)นาฏศิลป์พื้นบ้านเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนาในเทศกาลฮาเจ๋ 2) ผู้แสดงรำพื้นบ้านในเทศกาลฮาเจ๋ล้วนเป็นสาวจิงจู๋ที่แต่งงานแล้ว หรือผู้หญิงต่างชุมชนที่แต่งงานกับชายชาวจิงจู๋3) ท่ารำที่ปรากฏในรำพื้นบ้านอาจกำหนดขึ้นจากการเลียนแบบลักษณะธรรมชาติหรือกิริยาท่าทางของชาวประมง 4)อุปกรณ์ที่ใช้ในการแสดงรำมีทั้งธูป ดอกไม้พลาสติก และขนไก่หรือขนนก ซึ่งไก่ หรือ นกอาจจะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของชาวจิงจู๋ 5)เครื่องดนตรีที่นำมาใช้นั้นมีทั้งกลองใหญ่ กลองเล็ก ฆ้องใหญ่และฆ้องเล็กซึ่งจังหวะจากเสียงเครื่องดนตรีทำให้ลีลาท่ารำสวยงามขึ้น6) เนื้อหาของบทเพลงที่สาวฮาเม่ยขับร้องในพิธีกรรมนั้นเกี่ยวกับวิถีชีวิต คติความเชื่อ สุนทรียะด้านจิตใจและประเพณีของชาวจิงจู๋ ส่วนวิธีการสืบทอดภูมิปัญญานาฏศิลป์พื้นบ้านมี 3 วิธี คือ การสืบทอดแบบการบอกเล่าโดยตรง การสืบทอดผ่านพิธีกรรมและการสืบทอดโดยวิธีการส่งเสริม เหตุปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อโครงการสืบทอดภูมิปัญญานาฏศิลป์พื้นบ้านมี 4 ประการ คือ ผู้เข้าร่วมไม่ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัว ผู้เข้าร่วมไม่ค่อยมีเวลาเข้าร่วมอบรมฝ่ายจัดโครงการฝึกอบรมไม่มีรถรับส่งผู้เข้าร่วมและค่าตอบแทนน้อยกว่าสาวฮาเม่ยจากเวียดนาม

เอกสารอ้างอิง

กรมการศึกษานอกโรงเรียน. (2533).การสืบทอดหนังใหญ่. กรุงเทพมหานคร: กรมการศึกษานอกโรงเรียน.

ชนาภา เมธีเกรียงไกร. (2559).กระบวนการสืบทอดประเพณีทางสังคมของชาวไทยเชื้อสายจีนชุมชนตลาดบ้านใหม่ จังหวัดฉะเชิงเทรา(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.

ชวโรฒน์วัลยเมธี. (2556). การศึกษาความสัมพันธ์ของนาฏศิลป์พิธีกรรมราชสำนักและพื้นบ้านของไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต).จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.

ปรานี วงษ์เทศ. (2549).เพศสภาวะในสุวรรณภูมิ (อษุคเนย์).กรุงเทพมหานคร: มติชน.

ปิ่นเกศวัชรปาณ. (2560). เอกสารประกอบการสอนรายวิชานาฏศิลป์พื้นเมือง (Folk Dance). อุดรธานี: คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

ไพพรรณ เกียรติโชคชัย. (2541). กิจกรรมการศึกษาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น.กรุงเทพมหานคร: ศรีอนันต์การพิมพ์.

Siyuan, H. (2011).中国京族. Yinchuan: Ningxia People’s Publishing House.

Shixiong, L. (1987).谈京族哈节舞蹈. Journal of National Arts, 7(2), 152-159.

Xiaoming, H.,&Jingying, H. (2012).广西民间祭祀舞蹈文化田野考察与研究. Guilin: Guangxi Normal University Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-06-07

รูปแบบการอ้างอิง

Huang, Q. (2019). กระบวนการสืบทอดภูมิปัญญานาฏศิลป์พื้นบ้าน ในพื้นที่จิงจู๋ซานต่าวของประเทศจีน. วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์), 14(1), 119–132. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/larhcu/article/view/193198

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย