ประโยชน์ของวรรณคดี (1) : กลวิธีการสร้างตัวละครในวรรณกรรมกับการใช้ประโยชน์เชิงการสื่อสารที่ปรากฏในการทำงานและการใช้ชีวิตจริง
คำสำคัญ:
ประโยชน์ของวรรณคดี, กลวิธีการสร้างตัวละครบทคัดย่อ
ในมุมมองของประชาชนทั่วไป ประโยชน์ของวรรณคดีอาจแบ่งได้เป็น 2 ประเภท คือประโยชน์โดยตรงและประโยชน์โดยอ้อม ประโยชน์ทางตรงคือการใช้ความรู้ด้านวรรณคดีในการทำงานเลี้ยงชีพ เช่น ครูสอนวรรณคดี ครูสอนภาษา กวี นักเขียนนิยาย และนักวิจารณ์วรรณกรรม เป็นต้น ส่วนประโยชน์ทางอ้อม ซึ่งมีลักษณะเป็นนามธรรม เนื่องจากมุ่งเน้นประโยชน์ด้านความรู้สึกนึกคิดและสุนทรียะทางใจ เช่น ให้ความบันเทิง ธำรงรักษาศิลปวัฒนธรรม ส่งเสริมศีลธรรม เพิ่มพูนประสบการณ์ชีวิตและความรู้ทางภาษา เป็นต้น แม้กระนั้นก็ตาม ประโยชน์ของวรรณคดีอาจมองจากมุมที่ต่างออกไป ในบทความนี้ ผู้เขียนมีความสนใจในประเด็นประโยชน์ของการประยุกต์ใช้กลวิธีหรือชั้นเชิงในการสื่อสารความรู้สึกนึกคิดในการทำงานและการใช้ชีวิตจริง และพบว่าประโยชน์ดังกล่าวนี้ปรากฏอยู่ใน “กลวิธีการสร้างตัวละคร” ซึ่งแท้จริงแล้ว ผู้คนต่างประยุกต์ใช้ประโยชน์จากกลวิธีดังกล่าวในการทำงานและการใช้ชีวิตโดยไม่รู้ตัวกันมานานแล้ว ผลการศึกษาสามารถนำไปใช้สร้างความเข้าใจด้านประโยชน์ของวรรณคดีในแง่มุมที่กว้างขึ้นมากกว่าเดิมที่ทราบกันอยู่แล้ว
เอกสารอ้างอิง
คาร์ล แอดอล์ฟ เกลเลอโรป. (2533). กามนิต (ฉบับสมบูรณ์). (เสฐียนโกเศศ และนาคะประทีป, ผู้แปล). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิเสฐียนโกเศศ-นาคะประทีป.
Shun Lae Win และ สุภัค มหาวรากร. (2562). การเรียนการสอนภาษาไทยโดยใช้ นิทานที่เกี่ยวกับไก่สำหรับนักศึกษาชาวเมียนมา. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 14(2), 69-70.
บีเวอร์ลี บิช. (2543). “คิงส์เลียร์”. รวมเรื่องโศกนาฏของเช็คสเปียร์. (ขลุ่ยไผ่, ผู้แปลและเรียบเรียง). กรุงเทพมหานคร: เรจีนา.
บีเวอร์ลี บิช. (2543). “โรมิโอและจูเลียต”. รวมเรื่องโศกนาฏของเช็คสเปียร์. (ขลุ่ยไผ่, ผู้แปลและเรียบเรียง). กรุงเทพมหานคร: เรจีนา.
รัตติกรณ์ จงวิศาล. (2550). “มนุษยสัมพันธ์”. พฤติกรรมมนุษย์ในองค์การ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สรจักร (นามปากกา). (2540). “อวิชชา”. รวมเรื่องสั้นชุดผีหัวขาด. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
