การศึกษาการแปรของระบบเสียงและปัญหาในการออกเสียงภาษาอังกฤษสำหรับนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ:

กรณีศึกษาสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยเรื่อง การศึกษารูปแบบการออกเสียงและเสียงที่เป็นปัญหาในภาษาอังกฤษสำหรับนักศึกษาไทยในระดับปริญญาตรี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาเสียงภาษาอังกฤษที่เป็นปัญหาสำหรับนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศ และ 2) ศึกษาองค์ประกอบสำคัญที่เป็นสาเหตุให้เกิดปัญหาการออกเสียงภาษาอังกฤษ การศึกษานี้ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสานทั้งการวิจัยเชิงคุณภาพละการวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วยแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง กลุ่มเป้าหมายได้แก่นักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาเอกภาษาอังกฤษ-ภาษาจีน ที่ลงทะเบียนเรียนวิชา EG2173 (English Phonetics and Phonology) มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ในระดับ Segmental Phonemes  เสียงพยัญชนะภาษาอังกฤษที่เป็นปัญหาในการออกเสียงสำหรับนักศึกษากลุ่มเป้าหมายมากที่สุดได้แก่ [θ], [ð], [tʃ], และ [ʤ] รวมถึงการออกเสียงพยัญชนะควบกล้ำ (Consonant Clusters) ทั้งในตำแหน่งต้นคำและท้ายคำ พบว่าเป็นปัญหามากที่สุดเช่นกัน  ส่วนการออกเสียงในระดับ Suprasegmental Phonemes พบว่า การเชื่อมเสียง (Linking) และทำนองเสียง (Intonation) โดยเฉพาะทำนองเสียงขึ้น-ตก (2-3) เช่น ในประประโยคคำถาม Yes-No Questions นับเป็นปัญหาสำคัญที่สุดในการออกเสียงสำหรับนักศึกษากลุ่มเป้าหมาย นอกจากนี้ ผลการศึกษาพบว่าพื้นฐานการเรียนเกี่ยวกับการออกเสียงของผู้เรียนเป็นปัญหาสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อการออกเสียงภาษาอังกฤษมากที่สุด จากผลการศึกษาวิจัยดังกล่าว สรุปได้ว่า ความแตกต่างระหว่างระบบเสียงภาษาไทยและภาษาอังกฤษและปัจจัยอื่น ๆ เช่น ศักยภาพทางภาษา อิทธิพลของภาษาแม่ พื้นฐานด้านการออกเสียงของผู้เรียน วิธีการสอนและแรงจูงใจ ล้วนเป็นสาเหตุที่ส่งผลให้เกิดปัญหาการออกเสียงภาษาอังกฤษของนักศึกษาไทย

บทความวิจัยเรื่อง การศึกษารูปแบบการออกเสียงและเสียงที่เป็นปัญหาในภาษาอังกฤษสำหรับนักศึกษาไทยในระดับปริญญาตรี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาเสียงภาษาอังกฤษที่เป็นปัญหาสำหรับนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศ และ 2) ศึกษาองค์ประกอบสำคัญที่เป็นสาเหตุให้เกิดปัญหาการออกเสียงภาษาอังกฤษ การศึกษานี้ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสานทั้งการวิจัยเชิงคุณภาพละการวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วยแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง กลุ่มเป้าหมายได้แก่นักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาเอกภาษาอังกฤษ-ภาษาจีน ที่ลงทะเบียนเรียนวิชา EG2173 (English Phonetics and Phonology) มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ในระดับ Segmental Phonemes  เสียงพยัญชนะภาษาอังกฤษที่เป็นปัญหาในการออกเสียงสำหรับนักศึกษากลุ่มเป้าหมายมากที่สุดได้แก่ [θ], [ð], [tʃ], และ [ʤ] รวมถึงการออกเสียงพยัญชนะควบกล้ำ (Consonant Clusters) ทั้งในตำแหน่งต้นคำและท้ายคำ พบว่าเป็นปัญหามากที่สุดเช่นกัน  ส่วนการออกเสียงในระดับ Suprasegmental Phonemes พบว่า การเชื่อมเสียง (Linking) และทำนองเสียง (Intonation) โดยเฉพาะทำนองเสียงขึ้น-ตก (2-3) เช่น ในประประโยคคำถาม Yes-No Questions นับเป็นปัญหาสำคัญที่สุดในการออกเสียงสำหรับนักศึกษากลุ่มเป้าหมาย นอกจากนี้ ผลการศึกษาพบว่าพื้นฐานการเรียนเกี่ยวกับการออกเสียงของผู้เรียนเป็นปัญหาสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อการออกเสียงภาษาอังกฤษมากที่สุด จากผลการศึกษาวิจัยดังกล่าว สรุปได้ว่า ความแตกต่างระหว่างระบบเสียงภาษาไทยและภาษาอังกฤษและปัจจัยอื่น ๆ เช่น ศักยภาพทางภาษา อิทธิพลของภาษาแม่ พื้นฐานด้านการออกเสียงของผู้เรียน วิธีการสอนและแรงจูงใจ ล้วนเป็นสาเหตุที่ส่งผลให้เกิดปัญหาการออกเสียงภาษาอังกฤษของนักศึกษาไทย