“การเรียนรู้” ในการเรียนการสอนวิชาการแปลไทย-จีน

กรณีศึกษานักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อบกพร่องด้านองค์ความรู้ทฤษฎีการแปลและด้านการใช้วิธีการแปลของนักศึกษา  และเพื่อศึกษากลวิธีการสอนการแปลที่เหมาะสมกับความต้องการของนักศึกษา  โดยใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง  ได้แก่  นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา  สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง  มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ  จำนวน 3 รุ่น  และได้นำข้อมูลผลการประเมินจากแบบสอบถามจำนวน 122 ฉบับมาสรุปและวิเคราะห์  ผลการศึกษาพบว่า  1. นักศึกษาส่วนมากมีข้อบกพร่องด้านมีความรู้ทฤษฎีการแปลที่ยังไม่มากพอ  2. นักศึกษาส่วนมากไม่มีการวิเคราะห์ต้นฉบับก่อนแปล  เมื่อแปลงานแล้วเสร็จไม่มีการสังเคราะห์งานแปล  3. นักศึกษาส่วนมากคิดว่าเทคนิคการแปลมีส่วนในการช่วยพัฒนาการทำงานด้านการแปลได้ไม่มาก  ผลการวิจัยเหล่านี้มีประโยชน์ต่อ “การสอน” ของผู้สอนและ “การเรียนรู้” ของนักศึกษาในกิจกรรมการเรียนการสอนวิชาการแปลไทย-จีน  สำหรับนักศึกษา  ควรเพิ่มพูนความรู้เรื่องทฤษฎีการแปล  การวิเคราะห์ต้นฉบับก่อนแปลและสังเคราะห์งานแปลหลังแปลงานแล้วเสร็จ  สำหรับผู้สอน  ควรชี้นำนักศึกษาให้นำความรู้ด้านทฤษฎีการแปลมาประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติจริง  ส่งเสริมการสร้างอุปนิสัยและความเคยชินที่ดีของนักศึกษาในเรื่องการสังเคราะห์งานแปล  และสอนให้นักศึกษารู้จักสรุปและขบคิดทบทวน  เพื่อช่วยพัฒนาความสามารถด้านการแปลของนักศึกษาได้อย่างแท้จริง