การศึกษา ระดับความรู้ความเข้าใจและปัจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนรู้วัฒนธรรมไทย ของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

ผู้แต่ง

  • วิไล ธรรมวาจา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

คำสำคัญ:

วัฒนธรรมไทย, การเรียนรู้, นักศึกษาแลกเปลี่ยน

บทคัดย่อ

          การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนรู้วัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน และ 3) ศึกษาแนวทางพัฒนาการจัดการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยให้แก่นักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน  โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ได้แก่ นักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน จำนวน 50 คน และอาจารย์ประจำสาขาวิชาภาษาและวัฒนธรรมไทย จำนวน 5 คน เครื่องมือวิจัยคือ แบบทดสอบ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ โดยใช้ค่าสถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความถี่ ค่าร้อยละ และค่า t-test แบบ Dependent Sample นำมาแปลผลข้อมูล

          ผลการศึกษาพบว่า 1) ระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน มีค่าเฉลี่ยร้อยละ 73.73 อยู่ในเกณฑ์ระดับดี โดยมีคะแนนหลังการเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 2) ปัจจัยสนับสนุนที่ส่งผลต่อความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน เรียงลำดับจากมากไปน้อย ได้แก่ ปัจจัยด้านผู้สอน ปัจจัยด้านการจัดการเรียนการสอน ปัจจัยด้านผู้เรียน และปัจจัยด้านสภาพแวดล้อม และ 3) แนวทางการพัฒนาจัดการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยให้แก่นักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน พบว่า ผู้เรียนควรพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาไทย ผู้สอนควรพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาที่สองและสาม ปรับเนื้อหาให้เหมาะสมกับระดับความสามารถของผู้เรียน สร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้วัฒนธรรมไทยและใช้สิ่งแวดล้อมรอบตัวเป็นฐานในการการเรียนรู้วัฒนธรรมไทย

เอกสารอ้างอิง

ชนิดา ยอดสาลี, และ กาญจนา บุญส่ง. (2559). ปัจจัยที่ส่งผต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ เขต 2. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(1), 1208-1223.

ธนวัฒน์ อรุณสุขสว่าง. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษตามทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานครเขต 2 เพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน. วารสาร Veridian E.Journalมหาวิทยาลัยศิลปากร, 8(2), 493-505.

ธิติญา แสงมณี. (2546). สภาพปัญหาและแนวทางการจัดการเรียนการสอนวิชาภาษาไทยสำหรับนักเรียนชาวต่างชาติ โรงเรียนนานาชาติเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

ปัทมา ดีลิ่น, ปริยาภรณ์ ชูแก้ว, และ ศรีอังคาร ถาวโรฤทธิ์. (2560). เทคนิคการจัดการเรียนรู้เพื่อแก้ปัญหาการเรียนการสอนวิชาวัฒนธรรมจีน ในระดับอุดมศึกษา. วารสารอินทนิลทักษิณสาร(ฉบับพิเศษ), 12(3), 101-125.

ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2543). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.

โพยมรัตน์ นพรัตน์. (2558). วัฒนธรรมกับความหมาย. วารสารมนุษยศาสตร์ปริทัศน์, 7(1), 15.

มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. (2560). หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.

วลัยรัตน์ จันทร์เสมา. (2554). ความสามารถในการสื่อสารแบบวัจนภาษาของเด็กปฐมวัย โดยใช้กิจกรรมการเรียนการสอนแบบจิตปัญญา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.

วิไล ธรรมวาจา. (2561). การศึกษาปัญหาการกล่าวสุนทรพจน์ภาษาไทยของนักศึกษาจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 13(26), 28-38.

วิไลภรณ์ ฤทธิคุปต์. (2561). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน : กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 11(3), 179-191.

Fan Chunxia. (2560). การเรียนรู้วัฒนธรรมไทยจากหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง ของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีนในมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, สมุทรปราการ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-11-24

รูปแบบการอ้างอิง

ธรรมวาจา ว. (2021). การศึกษา ระดับความรู้ความเข้าใจและปัจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนรู้วัฒนธรรมไทย ของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์), 16(2), 1–17. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/larhcu/article/view/251303

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย