การศึกษา ระดับความรู้ความเข้าใจและปัจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนรู้วัฒนธรรมไทย ของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
คำสำคัญ:
วัฒนธรรมไทย, การเรียนรู้, นักศึกษาแลกเปลี่ยนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนรู้วัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน และ 3) ศึกษาแนวทางพัฒนาการจัดการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยให้แก่นักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ได้แก่ นักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน จำนวน 50 คน และอาจารย์ประจำสาขาวิชาภาษาและวัฒนธรรมไทย จำนวน 5 คน เครื่องมือวิจัยคือ แบบทดสอบ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ โดยใช้ค่าสถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความถี่ ค่าร้อยละ และค่า t-test แบบ Dependent Sample นำมาแปลผลข้อมูล
ผลการศึกษาพบว่า 1) ระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน มีค่าเฉลี่ยร้อยละ 73.73 อยู่ในเกณฑ์ระดับดี โดยมีคะแนนหลังการเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 2) ปัจจัยสนับสนุนที่ส่งผลต่อความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน เรียงลำดับจากมากไปน้อย ได้แก่ ปัจจัยด้านผู้สอน ปัจจัยด้านการจัดการเรียนการสอน ปัจจัยด้านผู้เรียน และปัจจัยด้านสภาพแวดล้อม และ 3) แนวทางการพัฒนาจัดการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยให้แก่นักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีน พบว่า ผู้เรียนควรพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาไทย ผู้สอนควรพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาที่สองและสาม ปรับเนื้อหาให้เหมาะสมกับระดับความสามารถของผู้เรียน สร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้วัฒนธรรมไทยและใช้สิ่งแวดล้อมรอบตัวเป็นฐานในการการเรียนรู้วัฒนธรรมไทย
เอกสารอ้างอิง
ชนิดา ยอดสาลี, และ กาญจนา บุญส่ง. (2559). ปัจจัยที่ส่งผต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ เขต 2. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(1), 1208-1223.
ธนวัฒน์ อรุณสุขสว่าง. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษตามทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานครเขต 2 เพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน. วารสาร Veridian E.Journalมหาวิทยาลัยศิลปากร, 8(2), 493-505.
ธิติญา แสงมณี. (2546). สภาพปัญหาและแนวทางการจัดการเรียนการสอนวิชาภาษาไทยสำหรับนักเรียนชาวต่างชาติ โรงเรียนนานาชาติเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
ปัทมา ดีลิ่น, ปริยาภรณ์ ชูแก้ว, และ ศรีอังคาร ถาวโรฤทธิ์. (2560). เทคนิคการจัดการเรียนรู้เพื่อแก้ปัญหาการเรียนการสอนวิชาวัฒนธรรมจีน ในระดับอุดมศึกษา. วารสารอินทนิลทักษิณสาร(ฉบับพิเศษ), 12(3), 101-125.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2543). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
โพยมรัตน์ นพรัตน์. (2558). วัฒนธรรมกับความหมาย. วารสารมนุษยศาสตร์ปริทัศน์, 7(1), 15.
มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. (2560). หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
วลัยรัตน์ จันทร์เสมา. (2554). ความสามารถในการสื่อสารแบบวัจนภาษาของเด็กปฐมวัย โดยใช้กิจกรรมการเรียนการสอนแบบจิตปัญญา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.
วิไล ธรรมวาจา. (2561). การศึกษาปัญหาการกล่าวสุนทรพจน์ภาษาไทยของนักศึกษาจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 13(26), 28-38.
วิไลภรณ์ ฤทธิคุปต์. (2561). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน : กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 11(3), 179-191.
Fan Chunxia. (2560). การเรียนรู้วัฒนธรรมไทยจากหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง ของนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวจีนในมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, สมุทรปราการ.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
