อีเลิร์นนิงคอร์สแวร์แบบใช้ภาระงานเป็นฐานเพื่อพัฒนาทักษะการเขียนสำหรับผู้นำ ของนักศึกษาวิชาชีพครู
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2022.12คำสำคัญ:
อีเลิร์นนิงคอร์สแวร์ , การเขียนสำหรับผู้นำ , การเรียนรู้ออนไลน์ , การเรียนรู้แบบใช้ภาระงานเป็นฐานบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาอีเลิร์นนิงคอร์สแวร์แบบใช้ภาระงานเป็นฐานเพื่อพัฒนาทักษะการเขียนสำหรับผู้นำของนักศึกษาวิชาชีพครู เป็นการวิจัยแบบผสมผสานวิธี (mixed methods) โดยมีกลุ่มตัวอย่างได้แก่ 1) ครูประจำกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยหรือกลุ่มสาระการเรียนรู้อื่น ๆ สังกัดกระทรวงศึกษาธิการหรือกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม และอาจารย์ผู้สอนหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิตหรือศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย ที่มีประสบการณ์สอนไม่น้อยกว่า 3 ปี จำนวน 10 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง (purposive sampling) 2) นักศึกษาวิชาชีพครู ชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ที่ผ่านการสังเกตการสอนและการทดลองสอนในโรงเรียน จำนวน 10 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง และ 3) นักศึกษาวิชาชีพครู ชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ที่ผ่านการสังเกตการสอนและการทดลองสอนในโรงเรียน และลงทะเบียนเรียนรายวิชาการเขียนเพื่อการสื่อสารทางวิชาการและวิชาชีพ (รหัสวิชา 2191104) ภาคการศึกษาที่ 2 ปีการศึกษา 2564 จำนวน 20 คน ได้มาจากการเลือกแบบกลุ่ม (cluster sampling) ผลการศึกษาพบว่า
1) อีเลิร์นนิงคอร์สแวร์แบบใช้ภาระงานเป็นฐานประกอบด้วย 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นเตรียมปฏิบัติงาน ขั้นปฏิบัติภาระงาน และขั้นหลังการปฏิบัติงาน 2) อีเลิร์นนิงคอร์สแวร์ที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพเท่ากับ 86.67/85.13 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดไว้ 80/80 และ 3) อีเลิร์นนิงคอร์สแวร์แบบใช้ภาระงานเป็นฐานที่พัฒนาขึ้นสามารถพัฒนาทักษะการเขียนสำหรับผู้นำของนักศึกษาวิชาชีพครูหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
กฤติยา เรวัติ. (2544). ข้อสังเกตเกี่ยวกับการใช้ทักษะภาษาไทยของนิสิตและทัศนะของนิสิตที่มีต่อการฝึกทักษะภาษาไทย. วารสารศึกษาศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 16(2), 39–43.
เขมณัฏฐ์ มิ่งศิริธรรม. (2559). การออกแบบสื่อการศึกษาสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัยวงศ์ พรหมวงศ์. (2545). เอกสารประกอบการสอนชุดวิชาเทคโนโลยีการศึกษา หน่วยที่ 1-5. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นพมณี ฤทธิกุลสิทธิชัย. (2554). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาอังกฤษตามแนวการสอนเน้นเนื้อหาและการปฏิบัติภาระงานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจและการปฏิบัติภาระงานของนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัทธิรา ธีรสวัสดิ์. (2556). การพัฒนาสื่อบทเรียนลิเล็กทรอนิกส์ : การจัดการสื่อสาร. กรุงเทพฯ : วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ราชกิจจานุเบกษา. (2553, 22 กรกฎาคม). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 3) พุทธศักราช 2553. ค้นคืนจาก http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2553/A/045/1.PDF.
ราชกิจจานุเบกษา. (2563, 7 พฤษภาคม). ประกาศคณะกรรมการคุรุสภา เรื่อง รายละเอียดของมาตรฐานความรู้และประสบการณ์วิชาชีพครูตามข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. ค้นคืนจาก http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2563/E/109/T_0010.PDF.
ฤดี กมลสวัสดิ์. (2560). สื่อการเรียนการสอนสำหรับครูภาษาไทยยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
วัชรพล วิบูลยศริน. (2556). นวัตกรรมและสื่อการเรียนการสอนภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วาสนา จันทร์ลา และเยาวลักษณ์ พิพัฒน์จำเริญกุล. (2562). การพัฒนาอีเลิร์นนิงคอร์สแวร์ด้วยการถอดบทเรียนหลังปฏิบัติการของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย, 6(2), 55-66.
สุวัฒน์ บรรลือ. (2561). รูปแบบการจัดการเรียนการสอนออนไลน์ที่เหมาะสมสำหรับมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 11(2), 250–256.
สุวิมล มธุรส. (2564). การจัดการศึกษาในระบบออนไลน์ในยุค NEW NORMAL COVID-19. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(40), 33–42.
อชิตพล มีมุ้ย. (2564). การพัฒนาอีเลิร์นนิงคอร์สแวร์แบบผสมผสานตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้านเพื่อสร้างเสริมทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี สถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย. พุทธมัคค์, 6(2), 30–41.
Azlan, N. A. B., Zakaria, S. B., & Yunus, M. M. (2019). Integrative task-based learning: Developing speaking skill and increase motivation via Instagram. International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 9(1), 620–636.
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Research design: qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). Los Angeles: SAGE.
Ellis, R. (2003). Task-based Language Learning. Oxford: Oxford University Press.
Gustafson, K. L. & Branch, R. M. (2002). Survey of instructional development models, ERIC. Retrieved from http://www. eric.ed.gov.
Klement, M., & Dostal, J. (2014). Students and e-learning: A longitudinal research study into university students` opinions on e-learning. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 112, 175–180.
Lee, L. (2016). Autonomous learning through task-based instruction in fully online language courses. Language Learning and Technology, 20(2), 81–97.
McGriff, S. J. (2003). Instructional system design (ISD): Using the ADDIE model. Retrieved from http://metalab.uniten.edu.my/~iskandar/ project/july%2009/ADDIE.pdf.
Nunan, D. (2004). Task-based language teaching. Cambridge: Cambridge University Press.
Prabhu, N. S. (1979). Communicative syllabus design and methodology. Oxford: Oxford University Press.
Rahman, M. (2011). Teaching oral communication skills: A task-based approach. ESP World, 1(27), 1–11.
Waldman, K. (2016). 6 ways leaders can improve their writing. Retrieved from https://www.govloop.com/community/blog/6-ways leaders-can-improve-writing.
Willis, J. (1996). A Framework for task- based learning. London: Longman.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
