A การศึกษาวิเคราะห์ประเด็นปัญหาเกี่ยวกับคัมภีร์สี่สิบสองบทสูตร
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2022.17คำสำคัญ:
เกาเซิงจ้วน, สี่สิบสองบทสูตร , คัมภีร์พระพุทธศาสนาพากย์จีน, คัมภีร์ยุคแรกบทคัดย่อ
คัมภีร์สี่สิบสองบทสูตร (四十二章經) มีความสำคัญมากต่อการศึกษาประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาในจีนยุคราชวงศ์ฮั่น นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าคัมภีร์นี้เป็นคัมภีร์พระพุทธศาสนาพากย์จีนฉบับแรก แต่นักวิชาการอีกส่วนหนึ่งกลับบอกว่าคัมภีร์สี่สิบสองบทสูตรถูกเรียบเรียงขึ้นโดยชาวจีนหลังยุคราชวงศ์ฮั่น ไม่ใช่คัมภีร์ที่ถูกแปลโดยพระภิกษุชาวต่างชาติ บทความนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาและวิเคราะห์ประเด็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับคัมภีร์สี่สิบสองบทสูตรด้านอายุ สำนวน และเนื้อหาของคัมภีร์ โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ การตีความเนื้อหา และการวิเคราะห์ข้อมูลจากหลักฐานบันทึกโบราณของจีน เช่น บันทึกบัญชีรายชื่อคัมภีร์ชูซานจ้างจี้จี๋ และคัมภีร์เกาเซิงจ้วน เป็นต้น รวมถึงงานวิจัยต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องทั้งภาษาจีนและต่างประเทศ เพื่อนำเสนอรูปแบบงานวิจัยที่พบไม่มากในวงการวิชาการไทย อันจะเป็นแนวทางของงานวิจัยคัมภีร์พระพุทธศาสนาจีนต่อไปในอนาคต ผลการวิจัยพบว่า แม้จะไม่สามารถสืบย้อนกลับไปได้ถึงช่วงเวลาที่คัมภีร์สี่สิบสองบทสูตรถูกแปลได้ชัดเจน แต่มีหลักฐานสามารถยืนยันได้ว่าคัมภีร์นี้แพร่หลายในจีนตั้งแต่ปลายยุคราชวงศ์ฮั่น สำนวนภาษาของคัมภีร์มีการถูกพัฒนาปรับปรุงและคัดลอกสืบต่อมาตามยุคสมัย ไม่ใช่สำนวนของต้นฉบับเดิม ส่วนเนื้อหาของคัมภีร์นั้น เดิมมีแนวคิดของพระพุทธศาสนาดั้งเดิม แต่ภายหลังถูกแต่งเติมแนวคิดของพระพุทธศาสนามหายาน แนวคิดแบบเซน และแนวคิดปรัชญาจีนเข้าไป
เอกสารอ้างอิง
พระมหาพงศ์ศักดิ์ ฐานิโย. (2559). การวิจัยเชิงคัมภีร์: กรณีศึกษา “ธัมมจักกัปปวัตนสูตร”. ธรรมธารา วารสารวิชาการทางพระพุทธศาสนา 2(1), 1-33.
พระมหาอานนท์ อานนฺโท. (2564). คัมภีร์ 42 บท ปฐมคัมภีร์พระพุทธศาสนาพากย์จีน. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์การแปลคัมภีร์พระพุทธศาสตร์ ไทย-จีน มูลนิธิพุทธรังษี.
เมธี พิทักษ์ธีระธรรม, ปิยาภรณ์ ว่องวรางกูร, และ พรพิมล ศรีหมอก. (2563). ชีวประวัติพระคังเซิงฮุ่ย ในคัมภีร์เกาเซิงจ้วนแปล (1): การอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุของพระคังเซิงฮุ่ย ในรัชสมัยพระเจ้าซุนกวน ยุคสามก๊ก. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 27(2), 104-138.
วิไลพร สุจริตธรรมกุล, เมธี พิทักษ์ธีระธรรม, และ ประภากร พนัสดิษฐ์. (2565). รายงานการวิจัยเรื่อง “การถอดความและการศึกษาวิเคราะห์ชีวประวัติพระสมณะ
บนเส้นทางสายไหม: กรณีศึกษาคัมภีร์เกาเซิงจ้วนในหมวดพระผู้แปลคัมภีร์พระพุทธศาสนาตั้งแต่ยุคราชวงศ์ฮั่นถึงราชวงศ์เว่ย.”.
Xu Weijie and Jiang Nannan. (2564). “การเรียนรู้” ในการเรียนการสอนวิชาการแปลไทย-จีน กรณีศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา สาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. ศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 16(2), 18-29.
Chen, Y. (陳垣). (1978). 陳援菴先生來書. 台北: 大乘文化出版社.
Fang, L. (方立天). (2001). 中國佛教簡史. 北京: 宗教文化出版社.
Han, J. (韓劍英). (2008). “宋初孤山智圓《四十二章經》正義.” 佛學研究. 182-190.
Hu, S. (胡適). (1978). “《四十二章經》考. ” 現代佛教學術叢刊. 台北:大乘文化出版社.
Lan, T. (兰天). (2003). “《四十二章經》版本考釋.” 人文雜誌 (05), 151-154.
Liang, Q. (梁启超). (1978). “《四十二章經》辯偽. ” 現代佛教學術叢刊. 台北:大乘文化出版社.
Liang, Q. (梁启超). (2001). 佛学研究十八篇. 上海: 上海古籍出版社.
Lu, C. (呂澂). (1978). “《四十二章經》的抄出年代. ” 現代佛教學術叢刊. 台北:大乘文化出版社.
Maspero, H. (1910). Le songe et l’ambassade de l’empereur Ming, étude critique des sources. BEFEO X. 95–130.
Taiwan great diary. [cited 2022, July 2]. Retrieved from https://twgreatdaily.com/gAlaqW4BMH2_ cNUgyiMk.html.
Tang, Y. (湯用彤). (1997). 漢魏兩晉南北朝佛教史. 北京: 北京大學出版社.
Tang, Y. (湯用彤). (2008). 漢魏兩晉南北朝佛教史. 武漢: 武漢大學出版社.
Taisho Tripitaka Publication Association (Taishō Issaikyō Kankōkai 大正一切經刊行會). (1962). Taishō Revised Tripiṭaka (Taishō Shinshū
Daizōkyō大正新脩大藏經) Vol. 17, 50, 52, 55. Tokyo: Taishō Issaikyō Kankōkai.
Wang, W. (王維誠). (1978). 《四十二章经》道安經錄闕載原因.台北: 大乘文化出版社.
Yang, W. (楊維中). (2016). “《四十二章经》新考.” 佛教研究 (2), 83-89.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
