การใช้วิธีสอนแบบโครงการในรายวิชาคติชนวิทยากับการสอนภาษาและวรรณกรรมไทย
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2023.6คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงการเป็นฐาน, คติชนวิทยากับการสอนภาษาและวรรณกรรมไทยบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) หาคุณภาพของแผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีสอนแบบโครงการในรายวิชาคติชนวิทยากับการสอนภาษาและวรรณกรรมไทย 2) ศึกษาความพึงพอใจของนิสิตที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีสอนแบบโครงการในรายวิชาคติชนวิทยากับการสอนภาษาและวรรณกรรมไทย ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นิสิต กศ.ม. ภาษาไทย (รหัส 64) มหาวิทยาลัยนเรศวร ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2565 จำนวน 34 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ การหาค่าเฉลี่ย () ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ผลการวิจัยพบว่า 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีสอนแบบโครงการในรายวิชาคติชนวิทยากับการสอนภาษาและวรรณกรรมไทย มีคุณภาพอยู่ระดับดีมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ ( = 4.62, S.D. = 0.66) 2) นิสิตมีความพึงพอใจโดยรวมต่อการใช้วิธีสอนแบบโครงการ อยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ ( = 4.65, S.D. = 0.52) สะท้อนให้เห็นว่าการจัดการเรียนรู้ดังกล่าว เป็นกระบวนการที่ทำให้นิสิตมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ อันเป็นกระบวนการจัดการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับการส่งเสริมการเรียนรู้ของผู้เรียนและการเรียนรู้ตลอดชีวิต
เอกสารอ้างอิง
จันทิมา แก่นชา. (2564). การจัดการเรียนรู้โดยใช้กลวิธีสอนแบบห้องเรียนกลับด้าน (Flipped Classroom) ร่วมกับเทคนิค SQ4R เพื่อพัฒนาความสามารถด้านการอ่านจับใจความสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. (การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
จินต์ศุนี ประธานธีรกุล. (2563). การพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ร่วมกับการสร้างผังมโนทัศน์เพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านจับใจความจากนิทานอีสป ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 15(2), 156-166.
ดุษฎี โยเหลา และคณะ (2557). การศึกษาการจัดการเรียนรู้แบบ PBL ที่ได้จากโครงการสร้างชุดความรู้ เพื่อสร้างเสริมทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของเด็กและเยาวชน: จากประสบการณ์ความสำเร็จของโรงเรียนไทย. กรุงเทพมหานคร: พยวิสุทธิ์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปริศนา มัชฌิมา. (2561). แนวทางการจัดการเรียนรู้ที่เหมาะกับผู้เรียนในศตวรรษที่ 21: การเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญด้วยการเรียนรู้โดยใช้โครงการเป็นฐาน. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 31(1), 1-21.
พระมงคลธรรมวิธาน, พระมหามฆวินทร์ ปริสุตฺตโม, พระมหาฉัตรชัย สุฉตฺตชโย, พระศรีรัชมงคลบัณฑิต, พระสุขุม สุขวฑฺฒโก, พระมหาบัญนา ฐานวีโร, พระมหารักษ์ทวี ญาณวิชโย, พระครูปลัดณัฐพงศ์ ยโส, สุวิทย์ ภาณุจารี, จำนง คันธิก, ธวัช หอมทวนลม, บุญร่วม คำเมืองแสน, และประจวบ ประเสริฐสังข์. (2560). ความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อหลักสูตรระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 8(1), 28-38.
พัฒนา พรหมณี, ยุพิน พิทยาวัฒนชัย, และจีระศักดิ์ ทัพผา. (2563). แนวคิดเกี่ยวกับความพึงพอใจและการสร้างแบบสอบถามความพึงพอใจในงาน. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 25(1), 59-66.
พิชญาพร ประครองใจ. (2563). การจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงการเป็นฐาน. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 40(1), 155-163.
ภัทรภร ผลิตากุล. (2560). การจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดโครงการเป็นฐานเพื่อประสบการณ์การสอนดนตรี ของนักศึกษาคณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. วารสาร Veridian E-Journal มหาวิทยาศิลปากร ฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(2), 694-708.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา. นครปฐม: ภาควิชาหลักสูตรและวิธีสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รัชฎาพร พันธุ์ทวี. (2562). ความพึงพอใจของผู้ใช้บริการที่มีต่อการให้บริการของสำนักงานคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, เชียงใหม่.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคล เฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
ลัดดา ภู่เกียรติ. (2552). การสอนแบบโครงงานและการสอนแบบใช้วิจัยเป็นฐาน: งานที่ครูประถมทำได้. กรุงเทพมหานคร: สาฮะแอนด์ซัน พริ้นติ้ง.
วิไลวรรณ วงศ์จินดา. (2565). การจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงการเป็นฐานวิชานวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศทางการศึกษา คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์, 13(2), 1-8.
ศิริพร ศรีจันทะ และธีรศักดิ์ อุปรมัย อุปไมยอธิชัย. (2564). 179 วิธีรวมสูตรการสอน ฉบับกระเป๋า. กรุงเทพมหานคร: บริษัท กู๊ดเฮด พริ้นติ้ง แอนด์ แพคเกจจิ้ง กรุ๊ป จำกัด.
สมใจ ภู่ภิรมย์. (2553). ความสามารถด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณและความพึงพอใจต่อวิธีสอนแบบโยนิโสมนสิการของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเสนาณรงค์วิทยา จังหวัดสงขลา. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยทักษิณ, สงขลา. สาขาวิชาภาษาไทย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. (2561). มคอ.2 หลักสูตรการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2561. พิษณุโลก: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สิทธิพล อาจอินทร์ และธีรชัย เนตรถนอมศักดิ์. (2554). การจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงการเป็นฐานในรายวิชาการพัฒนาหลักสูตร สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีหลักสูตร 5 ปี. วารสารนานาชาติ มหาวิทยาลัยขอนแก่น สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 1-16.
อรรถพร ธนูเพ็ชร์ และดาวรถา วีระพันธ์. (2564). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้โครงการเป็นฐานสำหรับห้องเรียนขนาดใหญ่ รายวิชาความเป็นสากลเพื่อการดำเนินชีวิตในประชาคมอาเซียนและประชาคมโลก. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 15(1), 204-218.
อัครวัฒน์ ศรวัฒนานนท์. (2564). การพัฒนาการคิดวิเคราะห์ในบทละครพูดเรื่องเห็นแก่ลูก ด้วยกระบวนการสุนทรียสาธกร่วมกับการใช้สื่อมัลติมีเดีย สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. (การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณพิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
อำภา หอมบุปผา และกิตติพงษ์ พุ่มพวง. (2563). การพัฒนาบทเรียนอีเลิร์นนิงแบบปัญหาเป็นฐาน วิชาการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ สำหรับนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพขั้นสูง. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 15(2), 76-90.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
