การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น “รัก(ษ์)บางเสาธง” เพื่อเสริมสร้างความรู้และเจตคติรักท้องถิ่นสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2023.1คำสำคัญ:
หลักสูตรท้องถิ่น, การพัฒนาหลักสูตร, บางเสาธงบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น “รัก(ษ์)บางเสาธง” เพื่อเสริมสร้างความรู้และเจตคติต่อท้องถิ่น สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ โดยมีขั้นตอนการพัฒนาหลักสูตร 4 ขั้นตอนคือ 1) ขั้นศึกษาข้อมูลพื้นฐาน เป็นการสำรวจและสอบถามความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรเพื่อนำข้อมูลมากำหนดแนวทางพัฒนาหลักสูตร โดยพบว่า หลักสูตรที่สร้างขึ้นต้องเน้นการเรียนรู้เกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรม ภูมิปัญญา และประเพณี ผ่านกระบวนการเรียนรู้ที่เน้นให้นักเรียนได้มีความรู้ และเกิดเจตคติที่ดีต่อท้องถิ่น อันเป็นส่วนหนึ่งในการอนุรักษ์วัฒนธรรมให้คงอยู่ในท้องถิ่นบางเสาธง 2) การสร้างหลักสูตรเขียนโครงร่างหลักสูตรให้สอดคล้องกับข้อมูลที่ได้จากขั้นศึกษาข้อมูลพื้นฐานได้องค์ประกอบของหลักสูตร ประกอบด้วย ความสำคัญ วิสัยทัศน์ หลักการ จุดหมาย สมรรถนะสำคัญของผู้เรียน คุณลักษณะอันพึงประสงค์ โครงสร้างของหลักสูตร วิธีการจัดการเรียนรู้ สื่อและแหล่งเรียนรู้ การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ ซึ่งได้จัดทำคำอธิบายรายวิชา และแผนการจัดการเรียนรู้ ประกอบด้วย 5 หน่วยการเรียนรู้ รวมทั้งสิ้น 20 ชั่วโมง จากนั้นนำโครงร่างหลักสูตรไปให้ผู้เชี่ยวชาญ 5 คน พิจารณาประเมินความเหมาะสมและความสอดคล้อง ซึ่งผลการประเมินความเหมาะสมขององค์ประกอบของโครงร่างหลักสูตร ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่า = 4.67 ผลการประเมินความสอดคล้องของโครงร่างหลักสูตรค่าดัชนีความสอดคล้องในภาพรวมอยู่ที่ 0.99 แสดงว่าโครงร่างของหลักสูตรมีความสอดคล้องกันในทุกประเด็น 3) การทดลองใช้หลักสูตร ทดลองการใช้หลักสูตรท้องถิ่นรายวิชารัก(ษ์) บางเสาธง กับกลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนโรงเรียนวัดหัวคู้ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2564 จำนวน 27 คน จำนวน 20 ชั่วโมง โดยใช้รูปแบบการทดลองแบบกลุ่มเดียว ทำการทดสอบก่อนและหลัง (one -Group pretest -posttest Design) วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบค่า t- test แบบ Dependent พบว่า นักเรียนมีคะแนนวัดความรู้หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.01 และผลการเปรียบเทียบเจตคติต่อท้องถิ่นของนักเรียนที่เรียนด้วยหลักสูตร พบว่า หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.01 4) การประเมินและปรับปรุงหลักสูตร จากผลการทดลองใช้หลักสูตร นักเรียนมีความเห็นต่อการดำเนินการหลักสูตร โดยภาพรวมในระดับมาก (
= 4.18) และผู้วิจัยได้ปรับปรุงจัดทำเป็นหลักสูตร และคู่มือการใช้หลักสูตรฉบับสมบูรณ์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภา.
เดชกุล มัทวานุกุล. ( 2561). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรมเรื่อง สุสานช้างวัดป่าอาเจียง จังหวัดสุรินทร์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 2. วารสารบัณฑิตวิทยาลัยรำไพพรรณี, 1(2), 17-30.
ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบและการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: พัฒนาศึกษา.
บรรจบ ศิริวัฒน์. (2554). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม เรื่อง ประเพณีท้องถิ่นจังหวัดสุรินทร์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, สุรินทร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2546). การพัฒนาหลักสูตร. กรุงเทพมหานคร: สุรีวิริยสาสน์.
ลลิดา ธรรมบุตร, ปริญญา ทองสอน และอาพันธ์ชนิต เจนจิต. (2556). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่องการอนุรักษ์ศิลปะและวัฒนธรรมท้องถิ่น จังหวัดสมุทรปราการ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา 7(2), 56-69.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2537). กระบวนการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนการสอนภาคปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยสาส์น.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พุทธศักราช 2545. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2560-2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
เสรี พงศ์พิศ. (2533). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
Best, J. W. (1981). Research in Education. 4th ed. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice – Hall, Inc.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York: Brace and World.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: The University of Chicago.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
