การศึกษาองค์ประกอบของนิทานแบบตัวเอกเจ้าปัญญาฉลาดแกมโกง เรื่องสกาต่องซาของประเทศเมียนมา
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2023.8คำสำคัญ:
องค์ประกอบวรรณกรรม, นิทานแบบตัวเอกเจ้าปัญญาฉลาดแกมโกง, สกาต่องซา, เมียนมาบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของนิทานแบบตัวเอกเจ้าปัญญาฉลาดแกมโกง เรื่อง สกาต่องซาของประเทศเมียนมา ของหวุ่นซาเยอูจี ตีพิมพ์ในปี ค.ศ.1980 ผู้วิจัยได้วิเคราะห์องค์ประกอบของวรรณกรรมผ่านเอกสารและงานวิจัยโดยใช้กรอบแนวคิดการศึกษาองค์ประกอบของวรรณกรรม ผลการศึกษาพบว่าองค์ประกอบของนิทานแบบตัวเอกเจ้าปัญญาฉลาดแกมโกง เรื่องสกาต่องซาของประเทศเมียนมานั้นประกอบไปด้วยที่มาของเรื่อง จุดมุ่งหมายในการแต่งเพื่อสร้างความสนุกสนานและให้คติสอนใจ รูปแบบเป็นการบรรยายด้วยร้อยแก้วมีบทสนทนาคั่นและมีการอ้างถึงวรรณกรรมเรื่องอื่นมาประกอบ เนื้อหาและการเรียงลำดับเหตุการณ์ในเรื่องคือ เปิดเรื่องด้วยการบรรยายฉาก, การดำเนินเรื่องเป็นไปตามรูปแบบปฏิทินชีวิต, จุดวิกฤตของเรื่อง, การคลี่คลาย ของเรื่อง และจบเรื่องแบบทิ้งไว้ให้คิด การสร้างตัวละครเอกประกอบไปด้วย สกาต่องซา งะแลตโต่ และงะโหญ่ โดยตัวละครเอกเป็นคนเจ้าปัญญาฉลาดแกมโกง มีการนำเสนอตัวละครโดยผู้เล่าเป็นผู้แนะนำ การสร้างฉากผู้แต่งได้ สร้างฉากสมจริงที่ปรากฏในประเทศเมียนมา ทัศนะของผู้แต่งปรากฏผ่านบทสนทนาของตัวละคร และศิลปะการใช้ภาษา ประกอบไปด้วยการใช้ภาษาเมียนมาโบราณ และใช้โวหารประกอบเรื่อง ได้แก่ อุปมาโวหาร อุปลักษณ์โวหาร และสาธกโวหาร
เอกสารอ้างอิง
กัญญรัตน์ เวชชศาสตร์. การศึกษาเปรียบเทียบเรื่องศรีธนญชัยฉบับต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
กุณฑิกา ชาพิมล มาโนช ดินลานสกูล และ นิดา มีสุข. (2559). องค์ประกอบของวรรณกรรมเยาวชนประเภทบันเทิงคดีที่ได้รับรางวัลชนะเลิศรางวัลหนังสือดีเด่นของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานรางวัลแว่นแก้ว และรางวัลนายอินทร์อะวอร์ดระหว่างปีพุทธศักราช 2546-2555. กรุงเทพมหานคร: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ.
จิรธัตริ์ เรืองเขียน และบุญช่วย สนสี. (2563). ประโยชน์ของวรรณคดี : กลวิธีการสร้างตัวละครในวรรณกรรมกับการใช้ประโยชน์เชิงการสื่อสารที่ปรากฏในการทำงานและการใช้ชีวิตจริง. ศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 15(2), 204-214.
นพดล จันทร์เพ็ญ. (2534). การใช้ภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: แสงศิลป์การพิมพ์.
บุญญาภา คำผาง. (2552). การศึกษาคุณค่าเชิงวรรณศิลป์จากนวนิยายเรื่อง คำอ้าย ของ ยงค์ ยโสธร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
วนิดา บำรุงไทย. (2543). ศาสตร์แบะศิลป์แห่งนวนิยาย. พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วาสนา เกตุภาค. (2521). คติชาวบ้าน. กรุงเทพมหานคร: สหสยามพัฒนา.
เสาวลักษณ์ อนันตศานต์. (2548). นิทานพื้นบ้าน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อุบลรัตน์ พันธุมินทร์. (2548). งะแล็ดโต่ งะโหญ่และสกาถ่าวซา ศรีธนญชัย (ฉบับเมียนมา). มนุษยศาสตร์สาร, 6(2), 62-75.
နေဘုန်းဝေ. (n.d.) စကားတောင်စားနှင့်ငလတ်တိုငညိုဟာသရသဝတ္တုများ. ရန်ကုန်, မြန်မာ ပင်မြင့်မာလာပုံနှိပ်တိုက်.
လောကသစ္စာ. (2019). စကားထောင်စားငလတ်တိုငညို(ဟာသဉာဏ်စူး စကားထူး). ရန်ကုန်, မြန်မာ စိုးမေတ္တာပုံနှိပ်တိုက်.
မြေလတ်သိန်းလွင်. (1972). စကားတောင်စားငလတ်တိုငညို. ရန်ကုန်, မြန်မာရတနာဂုဏ်ရည်စာပေ.
လာတ်မိုးဆွေ.(2012).စကားကပ်သည့်အရာ၌စံထားရသူချည်ပါသားနှင့်ပခန်းသားပါဝင်သော စကားတောင်စားဝတ္တု. ရန်ကုန်, မြန်မာ သိန်းထွန်းပုံနှိပ်တိုက်.
ဝန်စာရေးကြီး. (1980). စကားတောင်စားဝတ္တု. ရန်ကုန်, မြန်မာ ဒွေးပုံနှိပ်တိုက်.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
