การศึกษาลักษณะสัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์ไทยที่ปรากฏในแบบเรียนสอนภาษาไทยสำหรับผู้เรียนชาวต่างประเทศระดับพื้นฐานถึงระดับต้นที่มีวัตถุประสงค์การนำไปใช้แตกต่างกัน
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2023.18คำสำคัญ:
แบบเรียนสอนภาษาไทยสำหรับผู้เรียนชาวต่างประเทศ, สัญลักษณ์แทนเสียง, วรรณยุกต์ไทยบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) วิเคราะห์ลักษณะของสัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์ไทยที่ปรากฏในแบบเรียนสอนภาษาไทยสำหรับผู้เรียนชาวต่างประเทศระดับพื้นฐานถึงระดับต้น 2) เปรียบเทียบความแตกต่างของสัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์ไทยที่ปรากฏในแบบเรียน และ 3) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างวัตถุประสงค์การนำไปใช้ที่แตกต่างกันของแบบเรียนกับสัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์ไทย ผลการวิจัยพบว่า สัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์ไทยที่ปรากฏในแบบเรียน มี 8 ประเภท ได้แก่ 1) การใช้สัทอักษรสากลแทนเสียงวรรณยุกต์ 2) การไม่ใช้สัญลักษณ์ใดแทนเสียงวรรณยุกต์ทุกเสียง 3) การใช้ขีดเส้นใต้ร่วมกับ
การลากเส้นจุดไข่ปลา 4) การใช้ขีดเส้นใต้ร่วมกับการลากเส้นจุดไข่ปลาและการลากเส้นทแยง 5) การใช้ลูกศรแทนเสียงวรรณยุกต์ 6) การใช้เส้นตรงและโค้งแทนเสียงวรรณยุกต์ 7) การใช้อักษรย่อแทนความหมายเสียงวรรณยุกต์เป็นสัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์ และ 8) การใช้ตัวเลขแทนเสียงวรรณยุกต์ เมื่อเปรียบเทียบกันพบว่า การใช้สัทอักษรสากลพบมากที่สุด นอกจากนั้นการวิจัยนี้ยังกล่าวถึงประเด็นระหว่างประเภทของสัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์ไทยกับวัตถุประสงค์การนำไปใช้ที่แตกต่างกันของแบบเรียน ผลของการศึกษาแสดงให้เห็นว่า การใช้สัทอักษรสากลแทนเสียงวรรณยุกต์ยังคงมีค่าเฉลี่ยร้อยละในระดับที่มากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้ในการเรียนการสอน
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา นาคสกุล. (2556). ระบบเสียงภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กัลยา ติงศภัทิย์, ม.ร.ว. (2525). “หน่วยที่ 2 เสียงในภาษา” ในเอกสารการสอนชุดวิชาภาษาไทย 3 หน่วยที่ 1-6 สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัด.ป.สัมพันธ์พาณิชย์.
กลุ่มประเมินคุณภาพทางการศึกษา สำนักทดสอบทางการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). คู่มือรับสมัครสอบวัดระดับความสามารถในการใช้ภาษาไทยสำหรับชาว-ต่างประเทศ ปีพุทธศักราช 2363. ค้นคืนจาก https://file.job.thai.com/prakad/betobec2020/betobec2020_2.
ตรึงตรา แหลมสมุทร. (2556). การสร้างหนังสือภาษาไทยเบื้องต้นสำหรับนักศึกษาต่างชาติ. นครปฐม: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
ธนิกาญจน์ ซิงค์. (2550). การออกเสียงวรรณยุกต์และสระในภาษาไทยของนักศึกษาที่พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ โครงการไทยศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). คณะศิลป-ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
นริศรา ไพเจริญ. (2559). การวิเคราะห์บทสนทนาในแบบเรียนภาษาไทยสำหรับผู้เรียนชาวต่างชาติ. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
นวลทิพย์ เพิ่มเกษร. (2555). รายงานการวิจัยเรื่องกลวิธีบางประการในการสอนภาษาไทยแก่ชาวต่างประเทศ: วิเคราะห์จากแบบเรียนภาษาไทยพื้นฐาน 8 เล่ม. วารสารวรรณวิทัศน์, 12(2), 113-154.
เบ็ญจวรรณ สุนทรากูล. (2559). วิวัฒนาการของแบบเรียนไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเรือง ชื่นสุวิมล. (2549). สัทอักษรแทนเสียงพยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ภาษาไทยในหนังสือสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศ (รายงานการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุญเรือง ชื่นสุวิมล. (2553). หนังสือสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศเขียนขึ้นด้วยวัตถุประสงค์ใด. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์, 29(1), 56-77.
บุญเรือง ชื่นสุวิมล. (2544). สถานภาพหนังสือสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศ (รายงานการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุญเรือง ชื่นสุวิมล. (2554). วรรณยุกต์มีการแทนเสียงอย่างไรในหนังสือสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศ. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์, 29(2), 46-60.
ปราโมทย์ ชูเดช. (2564). ศึกษาการสร้างแบบฝึกเขียนสะกดคำเพื่อพัฒนาทักษะการเขียนภาษาไทยของนักศึกษาชาวจีนที่เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 16(2), 16-26.
ปรียา หิรัญประดิษฐ์. (2545). สถานภาพการเรียนและการสอนภาษาไทยให้แก่ชาวต่างประเทศในประเทศไทย (รายงานการวิจัย). นนทบุรี:มหาวิทยาลัยสุโขทัย
ธรรมาธิราช.
พิณทิพย์ ทวยเจริญ. (2547). ภาพรวมของการศึกษาสัทศาสตร์และภาษาศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัชรินทร์ บูรณะกร. (2565). การสร้างแบบฝึกพัฒนาทักษะการอ่านจับใจความและเขียนสรุปความ โดยใช้นิทานสำหรับนักศึกษาชาวจีนมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 17(1), 15-28.
รังรอง เจียมวิจักษณ์. (2561). แบบเรียนภาษาไทย: พัฒนาการจากอดีตสู่ปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2561). ศาสตร์การสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิภาศรี จ้อยสูงเนิน. (2537). การแก้ไขการออกเสียงวรรณยุกต์ในภาษาไทยของนักเรียนระดับ 8 โรงเรียนนานาชาติเชียงใหม่ โดยการแทนเสียงด้วยตัวอักษรอย่างมีระบบ. (การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตร-มหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
ศรีวิไล พลมณี. (2545). พื้นฐานการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น). (2566). การสอบวัดระดับภาษาไทย ส.ส.ท. ครั้งที่ 26. ค้นคืนจากhttps://www.tpa.or.th/slc/activity.php?id=126.
สถาบันภาษาไทยสิรินธร จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2566). การทดสอบสมรรถภาพการใช้ภาษาไทยสำหรับผู้พูดภาษาไทยเป็นภาษาต่างประเทศ. ค้นคืนจาก https://www.sti.chula.ac.th/operation-service/thai-test/thai-test-for-non-native/cu-tfl-th/.
สิริกร จิเจริญ. (2554). แบบฝึกการผันวรรณยุกต์สำหรับผู้เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. (สารนิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.
สุมณฑา ศักดิ์ชัยสมบูรณ์. (2564). การวิเคราะห์เนื้อหาและคำศัพท์ในแบบเรียนภาษาไทยเบื้องต้นสำหรับชาวต่างชาติ (รายงานการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
เสริมแสง พันธุมสุต. (2530). พัฒนาการของแบบเรียนหลักภาษาไทย: วิเคราะห์เฉพาะแบบเรียนหลักภาษาชั้นต้น (เอกสารที่ไม่ได้ตีพิมพ์). คณะศิลปศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). ดาวน์โหลดสถิติอุดมศึกษาจำแนกประเภทรัฐและเอกชน. ค้นคืนจาก
https://info.mhesi.go.th/stat_aca_uni.php?search_year=2565&download=7222&file_id=202301191105.xlsx.
อัมพร แก้วสุวรรณ. (2553). การวิเคราะห์แบบเรียนภาษาไทย. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อัมพร พงษธา. (2518). การวิเคราะห์แบบเรียนภาษาไทยสำหรับผู้เริ่มเรียนชาวต่างประเทศ. (วิทยานิพนธ์ครุศา-สตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร.
หทัย ตันหยง. (2528). เอกสารคำสอน นส.425 การเขียนหนังสือเรียน. กรุงเทพมหานคร: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Campbell, S., & Shaweevonge, C. (1957). The Fundamentals of the Thai Language. N. Y.: Paragon Book Gallery.
Campbell, M. & Whiteside, B. (2014). Thai Complete Fluency Course. Taipei: Glossika Mass Sentence.
Council of Europe. (2001). Common European Framework of Reference for Language. Learning, Teaching, Assessment (CEFR). Online. Retrieved from https://rm.coe.int/common-european-framework-of-reference-for-languages-learning-teaching/16809ea0d4.
Giovanoli, S., Silapasawat, S. & Taatloha, P. (2012). Basic Thai: An Introduction to Speaking, Writing and Reading. Bangkok: Editions Duang Kamol.
Hass, M. R. (1980). The Thai System of Writing. New York: Spoken Language Service, Inc.
Higbie, J., & Thinsan, S. (2003). Thai Reference Grammar: The Structure of Spoken Thai. Bangkok: Orchid Press.
Hoonchamlong, Y. (2007). Thai Language and Culture for Beginners, Volume 1. Honolulu: University of Hawai'i Press.
Roger, S. (1989). The Elaboration of School Textbooks Methodological Guide. Division of Educational Sciences, Contents and Methods of Education. Online. Retrieved from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000086964.
Schottenloher, A. & Tremayne, B. (2011). Thai Made Easy: Basic Knowledge, Vocabulary, Pronunciation. Bangkok: D.K. Today Co.,Ltd.
Schottenloher, A. (2019). Thai in a Nutshell. Bangkok: Samlada.
Smyth, D. (2001). Farangs and Siamese: A Brief History of Learning Thai. In Kalaya Tingsabadh and A. S. Abramson (eds.) Essays in Tai Linguistics. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Vøblert, E. (2014). Thai Language Straight to The Point. Online. Retrieved from: https://www.thaiguide.dk/download/Straight-To-The-Point-Emil-Vohlert.pdf?fbclid=IwAR0yoUAagls_67jPH-dCdHquWbtiBEtGL7YJlwDBpBbCYdffvec2onbK3wg.
Wu, Y. (2021). Practical Thai for Beginners. Beijing: Foreign Language Teaching and Research.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
