นัยและภาพสะท้อนทางการเมืองจากความสัมพันธ์ในระบบบรรณาการ ระหว่างสยามและจีนในสมัยสมเด็จพระนเรศวร
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2023.21คำสำคัญ:
ความสัมพันธ์สยาม-จีน, ระบบบรรณาการ, สมเด็จพระนเรศวรบทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งหมายวิเคราะห์นัยและภาพสะท้อนทางการเมืองที่เกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ในระบบบรรณาการระหว่างสยามและจีนในสมัยสมเด็จพระนเรศวร ซึ่งพบว่าในช่วงเวลาดังกล่าวมีการส่งเครื่องราชบรรณาการไปถวายจักรพรรดิว่านลี่ (พ.ศ. 2135/ค.ศ. 2591) คณะทูตมีการยื่นข้อเสนอของกรุงศรีอยุธยาที่จะให้ความช่วยเหลือจีนทำสงครามกับญี่ปุ่น แม้ต่อมาข้อเสนอดังกล่าวจะได้รับการปฏิเสธก็ตาม ซึ่งข้อเสนอดังกล่าวมีนัยที่สำคัญทั้งด้านการค้าและการเมือง กล่าวคือ ด้านการค้า พระองค์มุ่งหมายผลกำไรจากการค้าในระบบบรรณาการเพื่อรื้อฟื้นเศรษฐกิจให้กับบ้านเมือง ในขณะที่ด้านการเมือง เชื่อว่าทรงหมายได้รับความช่วยเหลือหรือสนับสนุนอย่างใดอย่างหนึ่งจากจีนในการทำสงครามกับพม่า อย่างไรก็ตาม ความพยายามที่เกิดขึ้นได้สะท้อนให้เห็นถึงบริบททางประวัติศาสตร์ช่วงเวลาดังกล่าวในหลายมิติ คือ 1. ผลประโยชน์ทางการค้าในรูปบรรณาการกับจีนยังมีความสำคัญต่อกรุงศรีอยุธยาอยู่มาก 2. ภาพลักษณ์ของกรุงศรีอยุธยาในสายตาของราชสำนักจีนที่ดีขึ้น 3. ราชสำนักจีนเริ่มเห็นความสำคัญด้านการเมืองของกรุงศรีอยุธยามากขึ้น และ 4. สมเด็จพระนเรศวรไม่พอพระทัยการปฏิเสธข้อเสนอของกรุงศรีอยุธยาจากฝ่ายจีน
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2560). ประชุมพงศาวดารฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 13. กรุงเทพมหานคร: สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
กรมศิลปากร. (2565). ความสัมพันธ์ไทย – จีน จากเอกสารสมัยราชวงศ์หยวน หมิง ชิง. กรุงเทพมหานคร: สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
ประพต เศรษฐกานนท์ และ รวี สิริอิสสระนันท์. (บรรณาธิการ). (2559). พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) และพระราชพงศาวดารกรุง
ศรีอยุธยาฉบับหลวงประเสริฐ, คำให้การชาวกรุงเก่า, คำให้การขุนหลวงหาวัด. นนทบุรี: ศรีปัญญา.
ประพต เศรษฐกานนท์. (บรรณาธิการ). (2564). พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา. นนทบุรี: ศรีปัญญา.
ประภัสสร เสวิกุล. (2548). จากฮวงโหสู่เจ้าพระยา. กรุงเทพมหานคร: อัมรินทร์.
ปิยดา ชลวร. (2555). จริงหรือที่พระนเรศวรฯ เคยคิดยกทัพบุกญี่ปุ่น: ส่องข้อมูลจาก คิมุระ คานาโกะ. ศิลปวัฒนธรรม ฉบับพฤษภาคม 2555 ออนไลน์. ค้นคืนจาก https://www.silpa-mag.com/history/article9562.
เปี่ยมศักดิ์ คุณากรประทีป. (2560). โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ สร้างโอกาสเพื่อยึดแผ่นดิน. กรุงเทพมหานคร: นานา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคล เฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554. กรุงเทพมหานคร: กองศิลปกรรม สำนักศิลปกรรม.
วินัย พงศ์ศรีเพียร, (บรรณาธิการ). (2551). พรรณนาภูมิสถานพระนครศรีอยุธยา: เอกสารจากหอหลวง (ฉบับความสมบูรณ์). กรุงเทพมหานคร: อุษาคเนย์.
วินัย พงศ์ศรีเพียร, (บรรณาธิการ). (2559). หมิงสือลู่ – ชิงสือลู่ บันทึกเรื่องจริงแห่งราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ตอนว่าด้วยสยาม และหนังสือระยะทาง ราชทูตไปกรุงปักกิ่ง ประเทศจีนตั้งแต่ ณ เดือน ๘ ปีกุญตรีศกและปีชวดจัตวาศก ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอินทรมนตรีแย้มได้เรียบเรียงไว้ ในรัชกาลที่ ๕. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2551). พงศาวดารเรื่อง ไทยรบพม่า. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
สำราญ ผลดี. (2565). ประวัติศาสตร์ การเมือง การสงคราม สมัยต้นรัตนโกสินทร์. นนทบุรี: ศรีปัญญา.
สกินเนอร์, จี. วิลเลียม.(2548). ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (บรรณาธิการ). สังคมจีนในไทย :ประวัติศาสตร์เชิงวิเคราะห์. พรรณี ฉัตรพลรักษ์และคณะ (ผู้แปล). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
สืบแสง พรหมบุญ. (2525). ความสัมพันธ์ในระบบบรรณาการระหว่างจีนกับไทย ค.ศ.1281-1853 แปลจากวิทยานิพนธ์ปริญญาเอก [Sino-Siamese Tributary
Relation 1282-1853]. ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (บรรณาธิการ). กาญจนี ละอองศรี และคณะ (แปล). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
