ลักษณะ “ความเป็นเหนือ” ในสื่อบันเทิงไทย พ.ศ. 2519 - 2564
DOI:
https://doi.org/10.14456/arjla.2024.4คำสำคัญ:
ความเป็นเหนือ, สื่อบันเทิงไทย, นวนิยาย, ละครโทรทัศน์, ภาพยนตร์บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ลักษณะความเป็นเหนือที่ปรากฏในสื่อบันเทิงไทย โดยใช้การวิจัยแบบวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) จากสื่อบันเทิงไทยประเภทนวนิยาย 11 เรื่อง ละครโทรทัศน์ 4 เรื่อง และ ภาพยนตร์ 7 เรื่อง ผลการวิจัยพบว่า สื่อบันเทิงไทยได้นำเสนอลักษณะความเป็นเหนือใน 5 ด้าน ได้แก่ สภาพชีวิตความเป็นอยู่ ความเชื่อ ประเพณี ค่านิยม และการใช้ภาษา 1) สภาพชีวิตความเป็นอยู่ นำเสนอลักษณะความเป็นเหนือที่บ้านเรือนเป็นบ้านใต้ถุนสูง บนยอดจั่วมี “กาแล” การแต่งกายแบบพื้นเมือง ผู้หญิงเหนือนุ่งผ้าซิ่น ห่มสไบ เกล้าผม และใช้ “ปิ่น” ประดับผม ส่วนผู้ชายทั่วไปสวมเสื้อม่อฮ่อม และนำเสนอลักษณะความเป็นเหนือจากอาหารท้องถิ่นเหนือ เช่น น้ำปู และลาบดิบ เป็นต้น 2) ความเชื่อ นำเสนอลักษณะความเป็นเหนือเรื่องผีเสื้อบ้าน ผีปกขะโหล้ง และผีกะ 3) ประเพณี นำเสนอลักษณะความเป็นเหนือผ่านประเพณีสงกรานต์และประเพณีลอยกระทง ในช่วงสงกรานต์มีประเพณีถวายตุง และปักตุงที่เจดีย์ทราย ในช่วงวันลอยกระทงมีการปล่อยโคมลอย 4) ค่านิยมที่นำเสนอลักษณะความเป็นเหนือ มีค่านิยมเกี่ยวกับความงดงามของผู้หญิงเหนือว่า ภาพลักษณ์อันดีงามของสาวเหนือ คือ มีรูปโฉมงดงามและกิริยาวาจาเรียบร้อยอ่อนหวาน มีค่านิยมเกี่ยวกับการเลือกคู่ครองที่เป็นคนกรุงเทพฯ และค่านิยมเกี่ยวกับการสักหมึกดำ และด้านที่ 5) การใช้ภาษา นำเสนอลักษณะความเป็นเหนืออย่างเด่นชัดจากการใช้คำภาษาถิ่นและสำเนียงการออกเสียง
เอกสารอ้างอิง
กลิ่นกาสะลอง. (2562). ค้นคืนจาก https://www.bilibili.tv/th/video/2044758938?bstar_from=bstar-web.homepage.recommend.all.
กำจร หลุยยะพงศ์. (2556). ภาพยนตร์กับการประกอบสร้างสังคม ผู้คน ประวัติศาสตร์และชาติ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2545). แนวคิดในการศึกษาอัตลักษณ์ความเป็นไท. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชซิ่ง.
นิภาภัทร เทศหมวก. (2549). ภาพสะท้อนวิถีชีวิตชาวเหนือในเรื่องสั้นของมาลา คำจันทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.
ปิยะวัติ วังซ้าย และ สมเกียรติ รักษ์มณี. (2557). สภาพการใช้ศัพท์คำเมืองในพื้นที่ภาคเหนือตอนบนของประเทศ ไทย: ตัวแปรวงศัพท์. วารสารอารยธรรมศึกษาโขง-สาละวิน, 5(2), 84-106.
พิบูลศักดิ์ ละครพล. (2525). วัยฝันวันเยาว์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: เคล็ดไทย.
มาลา คำจันทร์. (2525). ลูกป่า. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: เคล็ดไทย.
มาลา คำจันทร์. (2545). เมืองลับแล. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: มติชน.
มาลา คำจันทร์. (2549). เขี้ยวเสือไฟ. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: เคล็ดไทย.
มาลา คำจันทร์. (2550). หัวใจพระเจ้า. กรุงเทพมหานคร: เคล็ดไทย.
มาลา คำจันทร์. (2557). หมู่บ้านอาบจันทร์. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร : สยามปริทัศน์.
มาลา คำจันทร์. (2558). เจ้าจันท์ผมหอม : นิราศพระธาตุอินทร์แขวน. (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพมหานคร : สยามปริทัศน์.
มาลา คำจันทร์. (2563). เด็กชายชาวดง. กรุงเทพมหานคร : กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง.
เมื่อดอกรักบาน. (2550). ค้นคืนจาก https://www.youtube.com/watch?v=wtUjVFB1bYc.
รอยไหม. (2554). ค้นคืนจาก https://ch3plus.com/oldseries/1032.
วัชรวีร์ ไชยยายนต์. (2564). การวิเคราะห์ภาพตัวแทนของผู้หญิงล้านนาในละครโทรทัศน์แนวย้อนยุคบริบทภาคเหนือ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ส้มป่อย. (2563). ค้นคืนจาก https://www.netflix.com/th/title/81511310.
สุกัญญา เชาว์น้ำทิพย์. (2549). อัตลักษณ์ของชาวล้านนาที่ปรากฏในนิยายของมาลา คำจันทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.
สุนทร คำยอด. (2559). การสร้าง “ความเป็นล้านนา” ในวรรณกรรมของนักเขียนภาคเหนือ. วารสารธรรมศาสตร์, 35(3), 43-60.
เสนาะ เจริญพร. (2546). ภาพเสนอผู้หญิงในวรรณกรรมไทยช่วงทศวรรษ 2530: วิเคราะห์ความโยงใยกับประเด็นทางสังคม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
ฮาร์ทบีทเสี่ยงนักรักมั้ยลุง (2562). ค้นคืนจาก https://www.bilibili.tv/en/video/2040238782.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
