กลวิธีการสื่อความหมายอาณาจักรอยุธยาในนวนิยายอิง ประวัติศาสตร์ไทย พ.ศ. 2481-2562*

ผู้แต่ง

  • Lurong Niu นักศึกษาสาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง หลักสูตรศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
  • จันทร์สุดา ไชยประเสริฐ อาจารย์ประจำสาขาวิชาภาษาศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

DOI:

https://doi.org/10.14456/arjla.2024.17

คำสำคัญ:

กลวิธีการสื่อความหมาย, อาณาจักรอยุธยา, นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการสื่อความหมายอาณาจักรอยุธยาในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทย พ.ศ. 2481-2562 โดยศึกษานวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทยสมัยกรุงศรีอยุธยาจำนวน 13 เรื่อง ผลการวิจัยพบว่า   นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทยได้สื่อความหมายอาณาจักรอยุธยาเน้นผ่านองค์ประกอบสำคัญของนวนิยาย 4 ประการ ได้แก่ ตัวละคร บทสนทนา ฉาก และมุมมองการเล่าเรื่อง โดยมีการสื่อความหมายโดยทางตรงและโดยทางอ้อมการสร้างตัวละครเน้นสื่อถึงภาพด้านการปกครองโดยตรง ยังได้สื่อถึงภาพด้านความสัมพันธ์กับต่างประเทศและภาพด้านวัฒนธรรมโดยทางอ้อม การสร้างบทสนทนาเป็นการสื่อความหมายโดยทางตรงที่เน้นสื่อถึงภาพด้านวัฒนธรรมเป็นหลัก และยังสื่อถึงภาพด้านการปกครอง ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ และเศรษฐกิจ การสร้างฉากเน้นสื่อความหมายโดยตรง ได้สื่อถึงภาพด้านชีวิตความเป็นอยู่ เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และมีการสื่อความหมายทางอ้อมที่บอกถึงภาพการปกครองด้วย มุมมองการเล่าเรื่องมีแบบผู้รู้แจ้งและผู้เล่าเป็นตัวละครเอกในเรื่อง สื่อถึงภาพชีวิตความเป็นอยู่ การทหาร การปกครอง เป็นต้น โดยภาพด้านต่าง ๆ มีทั้งภาพดีและภาพไม่ดี เห็นได้ว่า องค์ประกอบของนวนิยายมีบทบาทสื่อถึงภาพอาณาจักรอยุธยาทั้งในด้านเหมือนและไม่เหมือนกัน จึงส่งเสริมให้ผู้อ่านได้รับรู้และเข้าใจความหมายของอาณาจักรอยุธยาที่มีความหลากหลายตามที่ผู้ประพันธ์ประสงค์จะถ่ายทอดได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

เอกสารอ้างอิง

ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา. (2557). บางระจัน. กรุงเทพมหานคร: วันว่าง.

ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา และ สุมทุม บุญเกื้อ. (2554). ขุนศึก (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: ศรีปัญญา.

คมทวน คันธนู. (2538). นายขนมต้ม. กรุงเทพมหานคร: 222 วิภาวดี.

จันทร์ยวีร์ สมปรีดา. (2561). บุพเพสันนิวาส (พิมพ์ครั้งที่ 63). กรุงเทพมหานคร: แฮปปี้ บานานา.

จันทร์ยวีร์ สมปรีดา. (2562). พรหมลิขิต. กรุงเทพมหานคร: แฮปปี้ บานานา.

จิตรสิงห์ ปิยะชาติ. (2554). อยุธยา แผ่นดินประวัติศาสตร์ชาติไทย รวมประวัติศาสตร์อาณาจักรอยุธยาที่คนไทย ควรรู้. กรุงเทพมหานคร: ยิปซี.

ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์. (2558). อ่าน (ไม่) เอาเรื่อง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: อ่าน.

ฐานวดี สถิตยุทธการ. (2545). นิราศสองภพ. กรุงเทพมหานคร: ดับเบิ้ลนายน์. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร. (19 เมษายน 2561). กระแส “ออเจ้า”.

Finnomena, ค้นคืนจาก https://www.finnomena.com/dr-niwes/aorjao/.

ปัทมา ฑีฆประเสริฐกุล. (2547). ภาพลักษณ์พระมหากษัตริย์ไทยในวรรณคดีสมัยอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพมหานคร.

พงศกร จินดาวัฒนะ. (2565). ลายกินรี (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพมหานคร: กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง.

พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.

พิชชาพร วิธีเจริญ. (2556). กลวิธีการเล่าเรื่องและการสร้างบุคลิกลักษณะตัวละครสมเด็จพระสุริโยทัยในบันเทิงคดีอิงประวัติศาสตร์ไทย

(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.

ไพรถ เลิศพิริยกมล. (2542). วรรณกรรมปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: บริษัท โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช จำกัด.

มารศรี สอทิพย์. (2551). เรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช: กลวิธีการเล่าเรื่องกับการสร้างภาพลักษณ์

(ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรม อังกฤษ - ไทย. กรุงเทพมหานคร: อรุณาการพิมพ์ หจก.

วรารัตน์ สุขวัจนี. (2551). การศึกษาวิเคราะห์นวนิยายอิงประวัติศาสตร์สมัยกรุงศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.

วันชนะ ทองคำเภา. (2550). ภาพตัวแทนของสมเด็จพระมหาธรรมราชาในวรรณกรรมไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.

วินิตา ดิถียนต์. (2548). เรือนมยุรา (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: เพื่อนดี.

วิมล ศิริไพบูลย์. (2546). กษัตริยา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ณ บ้านวรรณกรรม.

วิมล ศิริไพบูลย์. (2558). พิษสวาท (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร: ณ บ้านวรรณกรรม.

วิมล ศิริไพบูลย์. (2558). อตีตา (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: ณ บ้านวรรณกรรม.

วีรวัฒน์ อินทรพร. (2561). วรรณคดีวิจารณ์. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ศุภร บุนนาค. (2547). ฟ้าใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ภาพรพินทร์.

สมพร เฟื่องจันทร์. (2547). แนวคิดและหลักการจัดการในองค์การสาธารณะ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภิญญา ยงศิริ. (2545). การศึกษาเชิงวิเคราะห์นวนิยายอิงประวัติศาสตร์สมัยรัตนโกสินทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.

โสภาค สุวรรณ. (2551). สายโลหิต (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: คลังวิทยา.

อิราวดี ไตลังคะ. (2546). ศาสตร์และศิลป์แห่งการเล่าเรื่อง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-12-25

รูปแบบการอ้างอิง

Niu, L., & ไชยประเสริฐ จ. (2024). กลวิธีการสื่อความหมายอาณาจักรอยุธยาในนวนิยายอิง ประวัติศาสตร์ไทย พ.ศ. 2481-2562*. วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์), 19(2), 54–75. https://doi.org/10.14456/arjla.2024.17

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย