กลวิธีการสื่อความหมายอาณาจักรอยุธยาในนวนิยายอิง ประวัติศาสตร์ไทย พ.ศ. 2481-2562*
DOI:
https://doi.org/10.14456/arjla.2024.17คำสำคัญ:
กลวิธีการสื่อความหมาย, อาณาจักรอยุธยา, นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทยบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการสื่อความหมายอาณาจักรอยุธยาในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทย พ.ศ. 2481-2562 โดยศึกษานวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทยสมัยกรุงศรีอยุธยาจำนวน 13 เรื่อง ผลการวิจัยพบว่า นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ไทยได้สื่อความหมายอาณาจักรอยุธยาเน้นผ่านองค์ประกอบสำคัญของนวนิยาย 4 ประการ ได้แก่ ตัวละคร บทสนทนา ฉาก และมุมมองการเล่าเรื่อง โดยมีการสื่อความหมายโดยทางตรงและโดยทางอ้อมการสร้างตัวละครเน้นสื่อถึงภาพด้านการปกครองโดยตรง ยังได้สื่อถึงภาพด้านความสัมพันธ์กับต่างประเทศและภาพด้านวัฒนธรรมโดยทางอ้อม การสร้างบทสนทนาเป็นการสื่อความหมายโดยทางตรงที่เน้นสื่อถึงภาพด้านวัฒนธรรมเป็นหลัก และยังสื่อถึงภาพด้านการปกครอง ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ และเศรษฐกิจ การสร้างฉากเน้นสื่อความหมายโดยตรง ได้สื่อถึงภาพด้านชีวิตความเป็นอยู่ เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และมีการสื่อความหมายทางอ้อมที่บอกถึงภาพการปกครองด้วย มุมมองการเล่าเรื่องมีแบบผู้รู้แจ้งและผู้เล่าเป็นตัวละครเอกในเรื่อง สื่อถึงภาพชีวิตความเป็นอยู่ การทหาร การปกครอง เป็นต้น โดยภาพด้านต่าง ๆ มีทั้งภาพดีและภาพไม่ดี เห็นได้ว่า องค์ประกอบของนวนิยายมีบทบาทสื่อถึงภาพอาณาจักรอยุธยาทั้งในด้านเหมือนและไม่เหมือนกัน จึงส่งเสริมให้ผู้อ่านได้รับรู้และเข้าใจความหมายของอาณาจักรอยุธยาที่มีความหลากหลายตามที่ผู้ประพันธ์ประสงค์จะถ่ายทอดได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา. (2557). บางระจัน. กรุงเทพมหานคร: วันว่าง.
ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา และ สุมทุม บุญเกื้อ. (2554). ขุนศึก (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: ศรีปัญญา.
คมทวน คันธนู. (2538). นายขนมต้ม. กรุงเทพมหานคร: 222 วิภาวดี.
จันทร์ยวีร์ สมปรีดา. (2561). บุพเพสันนิวาส (พิมพ์ครั้งที่ 63). กรุงเทพมหานคร: แฮปปี้ บานานา.
จันทร์ยวีร์ สมปรีดา. (2562). พรหมลิขิต. กรุงเทพมหานคร: แฮปปี้ บานานา.
จิตรสิงห์ ปิยะชาติ. (2554). อยุธยา แผ่นดินประวัติศาสตร์ชาติไทย รวมประวัติศาสตร์อาณาจักรอยุธยาที่คนไทย ควรรู้. กรุงเทพมหานคร: ยิปซี.
ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์. (2558). อ่าน (ไม่) เอาเรื่อง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: อ่าน.
ฐานวดี สถิตยุทธการ. (2545). นิราศสองภพ. กรุงเทพมหานคร: ดับเบิ้ลนายน์. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร. (19 เมษายน 2561). กระแส “ออเจ้า”.
Finnomena, ค้นคืนจาก https://www.finnomena.com/dr-niwes/aorjao/.
ปัทมา ฑีฆประเสริฐกุล. (2547). ภาพลักษณ์พระมหากษัตริย์ไทยในวรรณคดีสมัยอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพมหานคร.
พงศกร จินดาวัฒนะ. (2565). ลายกินรี (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพมหานคร: กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
พิชชาพร วิธีเจริญ. (2556). กลวิธีการเล่าเรื่องและการสร้างบุคลิกลักษณะตัวละครสมเด็จพระสุริโยทัยในบันเทิงคดีอิงประวัติศาสตร์ไทย
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ไพรถ เลิศพิริยกมล. (2542). วรรณกรรมปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร: บริษัท โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช จำกัด.
มารศรี สอทิพย์. (2551). เรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช: กลวิธีการเล่าเรื่องกับการสร้างภาพลักษณ์
(ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรม อังกฤษ - ไทย. กรุงเทพมหานคร: อรุณาการพิมพ์ หจก.
วรารัตน์ สุขวัจนี. (2551). การศึกษาวิเคราะห์นวนิยายอิงประวัติศาสตร์สมัยกรุงศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
วันชนะ ทองคำเภา. (2550). ภาพตัวแทนของสมเด็จพระมหาธรรมราชาในวรรณกรรมไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
วินิตา ดิถียนต์. (2548). เรือนมยุรา (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: เพื่อนดี.
วิมล ศิริไพบูลย์. (2546). กษัตริยา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ณ บ้านวรรณกรรม.
วิมล ศิริไพบูลย์. (2558). พิษสวาท (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร: ณ บ้านวรรณกรรม.
วิมล ศิริไพบูลย์. (2558). อตีตา (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: ณ บ้านวรรณกรรม.
วีรวัฒน์ อินทรพร. (2561). วรรณคดีวิจารณ์. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศุภร บุนนาค. (2547). ฟ้าใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ภาพรพินทร์.
สมพร เฟื่องจันทร์. (2547). แนวคิดและหลักการจัดการในองค์การสาธารณะ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภิญญา ยงศิริ. (2545). การศึกษาเชิงวิเคราะห์นวนิยายอิงประวัติศาสตร์สมัยรัตนโกสินทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
โสภาค สุวรรณ. (2551). สายโลหิต (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: คลังวิทยา.
อิราวดี ไตลังคะ. (2546). ศาสตร์และศิลป์แห่งการเล่าเรื่อง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
