The การพัฒนารูปแบบการสอนโดยประยุกต์การเรียนรู้ด้วยสมองร่วมกับการเรียนรู้โดยเน้น ภาระงาน เพื่อพัฒนาความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจและความสามารถใน การทำงานเป็นทีมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
DOI:
https://doi.org/10.14456/arjla.2025.7คำสำคัญ:
การเรียนรู้ด้วยสมอง, การเรียนรู้โดยเน้นภาระงาน, การอ่านเพื่อความเข้าใจ, การทำงานเป็นทีมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการสอนโดยประยุกต์การเรียนรู้ด้วยสมองร่วมกับ การเรียนรู้โดยเน้นภาระงาน เพื่อส่งเสริมความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจและการทำงานเป็นทีมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และ 2) ศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบที่พัฒนาขึ้น โดยพิจารณาจากความสามารถในการอ่านก่อนและหลังเรียน พัฒนาการด้านการทำงานเป็นทีม และความคิดเห็นของนักเรียน กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร (ปฐมวัยและประถมศึกษา) จำนวน 37 คน ใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม เครื่องมือวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ t-test แบบไม่เป็นอิสระ การวิเคราะห์เนื้อหาและ ANOVA แบบวัดซ้ำ ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบ “Lee Model” มีองค์ประกอบสำคัญ 5 ประการ และกระบวนการเรียนรู้ 3 ขั้นตอน ได้แก่ การเรียนรู้ร่วมกัน การปฏิบัติภาระงาน และการแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากการอ่าน โดยรูปแบบมีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด (M = 4.61, SD = 0.42) นอกจากนี้ ความสามารถในการอ่านและการทำงานเป็นทีมของนักเรียนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และความคิดเห็นของนักเรียนต่อรูปแบบอยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กฤตยากาญจน์ อินทร์พิทักษ์. (2562). การพัฒนาความสามารถการอ่านและการเขียนคำภาษาไทย นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ด้วยกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.
กิติยาวดี กลั่นเกษร. (2541). ความรู้เกี่ยวกับการอ่าน: ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: ดอกหญ้า.
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2563). การจัดการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จันทิมา นิลอุบล, ปัฐมาภรณ์ พิมพ์ทอง และ ชาริณี ตรีวรัญญู. (1-3 มีนาคม 2566). การพัฒนาสมรรถนะการรวมพลังทำงานเป็นทีมและสมรรถนะการสื่อสารของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โดยการเรียนรู้สะเต็มด้วยการสืบเสาะหาความรู้. ใน การประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 61: สาขาศึกษาศาสตร์, สาขาเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพมหานคร, หน้า 13-26.
ฉวีวรรณ คูหาภินันท์. 2542. การอ่านและการส่งเสริมการอ่าน (Reading and Reading Promotion). กรุงเทพมหานคร: ศิลปาบรรณาคาร.
ชูศักดิ์ เอกเพชร. (2561). ความรู้พื้นฐานการจัดทำงานวิจัยพัฒนา (Routine to Research: R2R). ค้นคืนจาก https://graduate.sru.ac.th/wpcontent/uploads/2018/11/R2R.pdf.
ฐะปะนีย์ นาครทรรพ. (2552). การสอนภาษาไทยขั้นพื้นฐานระดับมัธยมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: เกรทเอ็ดดูเคชั่น.
ดวงนภา ศรีนันทวงศ์. (2566). รูปแบบกิจกรรมนันทนาการแบบมีส่วนร่วม เพื่อเสริมสร้างความสุขของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสาธิต ในจังหวัดนครปฐม. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต).มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2562). หลักสูตรฐานสมรรถนะกับบทบาทของศึกษานิเทศก์แนวใหม่. ค้นคืนจาก https://sites.google.com/a/hi-supervisory5.net/npt2/.
ธัญญาลักษณ์ สังข์แก้ว (2552). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การเขียนสรุปความของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่สอนโดย KWL PLUS กับวิธีสอนแบบปกติ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
ปราณี อ่อนศรี. (2552). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนที่ส่งเสริมการเรียนรู้ที่ใช้สมองเป็นฐาน ของนักเรียนพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.
ปารวี งามอนันต์. (2564). การพัฒนาความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจตาม แนวคิดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงานเป็นฐาน สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. (การค้นคว้าอิสระปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
พรพิไล เลิศวิชา และอัครภูมิ จารุภากร. (2550). สมองวัยเริ่มเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิทยาการเรียนรู้.
พรพิไล เลิศวิชา และอัครภูมิ จารุภากร. (2551). ออกแบบกระบวนการเรียนรู้โดยเข้าใจสมอง. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิทยาการการเรียนรู้.
พัชรี เกตุแก่นจันทร์. (2544). การบริหารสมอง. กรุงเทพมหานคร: เดอะมาสเตอร์กรุ๊ปแมนเนจเม้นท์.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2557). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เมตต์ เมตต์การุณจิต. (2559). ทีมงาน (teamwork) พลังที่สร้างความสำเร็จ. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ยุทธกรณ์ ก่อศิลป์. (2562). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมกระบวนการคิดอย่างมีวิจารณญาณโดยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิจิตร ใสแจ่ม. (2558). ผลของการสอนแบบเน้นปฏิบัติที่มีต่อทักษะการเขียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, บุรีรัมย์.
วิมลรัตน์ สุนทรโรจน์. (2550). การพัฒนาการเรียนการสอนภาควิชาหลักสูตรและการสอน. มหาสารคาม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วราภรณ์ คล้ายประยงค์. (2563). จิตลักษณะและพฤติกรรมการเรียนรู้แบบประสบการณ์ที่ส่งผลต่อทักษะการสร้างสรรค์งานนวัตกรรมของนักศึกษาในระบบการเรียนรู้จากการทำงานจริง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.
สถาบันส่งเสริมอัจฉริยภาพและนวัตกรรมการเรียนรู้. (2550). การจัดการเรียนรู้ตามหลัก Brain-based Learning ด้านภาษาแนวทางการจัดการเรียนรู้ตามหลัก BBL ชุดสำหรับอนุบาล. กรุงเทพมหานคร: สถาบันส่งเสริมอัจฉริยภาพและนวัตกรรมการเรียนรู้.
สมุทร เซ็นเชาวนิช. (2551). เทคนิคการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ (พิมพ์ครั้งที่12). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2566ก). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติ (NT) ปีการศึกษา 2566. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2566ข). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติ (RT) ปีการศึกษา 2566. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2566). รายงานผลการทดสอบ PISA 2022 ปีการศึกษา 2565. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2552). สอนภาษาไทยตามแนวคิด Brain-based Learning. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2555). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สุมาลี ชัยเจริญ และคณะ. (2551). การสังเคราะห์โมเดลนวัตกรรมการเรียนรู้ที่ส่งเสริมศักยภาพการเรียนรู้ทางสมองของผู้เรียนโดยใช้ Brain-based learning. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2550). หลักการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์
เอกสิทธิ์ ชนินทรภูมิ. (2564). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิด STEAM เพื่อส่งเสริมทักษะการสร้างสรรค์นวัตกรรมทางเทคโนโลยีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
เอมฤดี สมัครลาน. (2559). การพัฒนากลวิธีการสอนภาษาไทยตามแนวคิดสมองเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างการอ่านและการเขียนคำ สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัย มหาสารคาม, มหาสารคาม.
Anderson, N. (1993). Exploring Second Language Reading: Issues and Strategies. Boston: Heinle & Heinle Publisher.
Arends, R. L. (2001). Learning to Teacher. (5th ed.). Singapore: McGraw–Hill Higher Education.
Ausubel, D. P. (1963). The psychology of meaningful verbal learning; an introduction to school learning. New York: Grune & Stratton.
Brumfit, C. J. (1984). Communicative Methodology in Language Teaching. Cambridge: Cambridge University Press.
Bruner, L. S. (1966). The Process of Education. Massachusetts: Hayward University Press Cambridge.
Caine, R. N., & Caine, G. (1990). Making Connections: Teacher and the Human Brain. Alexandria, VA: Association for Supervision and Curriculum Development (ASCD).
Candlin, C. (1987). Towards Task-Based Language Learning. London: Prentice Hall.
Cole, J. (2011). A research review: The importance of families and the home environment. Retrieved from https://www.literacytrust.org.uk/assets/0000/7901/ pdf
Ellis, R. (2003). Task-Based Language Learning and Teaching. Oxford: Oxford University Press.
Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. London: Poladin.
Jensen, E. (2000). Brain-based learning. San Diego, CA: The Brain Store Publishing.
Joyce, B., & Weil, M. (2009). Models of teaching (8th ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Kagan, M. (1994). Learning to cooperate, cooperative to learn . CA: Kagan Publishing.
Kemp, J. E., Morrison, G. R., & Ross, S. M. (1998). Designing effective instruction. In O. H. Columbus (Ed.).
Nolan, V. (1989). Teamwork. The syndetic Co.
Nunan, D. (1989). Designing Tasks for the Communicative Classroom. Cambridge: Cambridge University Press.
Nuttal, C. (1996). Teaching reading skills in a foreign language. Oxford: Heineman.
Piaget, J. (1964). Cognitive Development in children: development and learning. Journal of research in science teaching, 2, 176-186.
Richards, J. C. (1984). Language curriculum development. RELC journal, 15(1), 1–29.
Saylor, J. G., & Alexander, W. M. (1981). Curriculum Planning for schools. New York: Holt, Rinehart & Winston.
Taylor, B.P. (1983). Teaching ESL: Incorporating communicative student-centered component. TESOL Quarterly, 17(1), 69-83.
Widdowson, H. G. (1979). Teaching language as communication. Oxford: Oxford University Press.
Willis, J. (1996). A Framework for Task-Based Learning. Edinburgh: Longman.
Woodcock, M., Parker, G. M., & Kropp, R. P. (1989). 50 Activities for Team Building (2 nd ed.). Worcester, UK: Human Resource Development.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์)
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
