การสำรวจความพึงพอใจอาหารท้องถิ่น เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มด้าน การท่องเที่ยวของจังหวัดสมุทรปราการ
DOI:
https://doi.org/10.14456/arjla.2025.12คำสำคัญ:
อาหารท้องถิ่น, สมุทรปราการ, ความพึงพอใจ, การพัฒนาอาหาร, การท่องเที่ยวบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจนักท่องเที่ยวต่ออาหารท้องถิ่นของจังหวัดสมุทรปราการ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาความพึงพอใจอาหารท้องถิ่น เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มด้านการท่องเที่ยวของจังหวัดสมุทรปราการ และ 3) เพื่อเสนอแนะแนวทางในการสร้างมูลค่าเพิ่มด้านการท่องเที่ยวให้กับอาหารท้องถิ่นต่อไป เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยกลุ่มตัวอย่างคือ นักท่องเที่ยวที่เดินทางในปี 2564 จำนวน 400 คน ใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาพบว่า 1) การพัฒนาอาหารพื้นถิ่นเพื่อสุขภาพควรเน้นวัตถุดิบสดใหม่จากท้องถิ่น ลดการใช้เกลือ น้ำตาล และน้ำมัน พร้อมรักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม 2) นักท่องเที่ยวต้องการอาหารที่คงรสชาติแบบไทยดั้งเดิม ปลอดภัย และนำเสนอร่วมสมัย 3) แนวทางเพิ่มมูลค่าท่องเที่ยว ได้แก่ การสาธิตการปรุงอาหาร การตกแต่งสะท้อนเอกลักษณ์ การพัฒนาเมนูฟิวชั่น การตลาดผ่านโซเชียลมีเดีย และการเล่าเรื่องราวอาหารเชื่อมโยงกับแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวได้มากขึ้น
เอกสารอ้างอิง
กฤติยา วงษ์แปง, และสามารถ ใจเตี้ย. (2566). พฤติกรรมการบริโภคอาหารพื้นบ้านล้านนาเพื่อสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุในชุมชนเวียงท่ากาน-ยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย. 14(1), 77–88.
กรัณย์ วรวิทย์วรรณ. (2566). การพัฒนาโมเดลสมการโครงสร้างปัจจัยเชิงสาเหตุขององค์ประกอบคุณภาพภาพลักษณ์ และความพึงพอใจที่ส่งผลต่อความภักดีของผู้เข้าร่วมงานเทศกาลอาหารถิ่นในเขตปริมณฑล (วิทยานิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
กุลกันยา สุวรรณโณ. (2566). การพัฒนาศักยภาพอาหารท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศิลปะวิทยาการอาหารของจังหวัดสุโขทัย (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
เจตนา อินยะรัตน์, และวรรณกร พลพิชัย. (2563). อัตลักษณ์วัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นเพื่อการอนุรักษ์และเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจของชาวบ้านย่านเมืองเก่า อำเภอสิเกา จังหวัดตรัง. (รายงานวิจัย). จังหวัดตรัง: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
ชนิษฐา ใจเป็ง, และโชติมา ดีพลพันธ์. (2566). การพัฒนาแบบองค์รวมเพื่อยกระดับคุณภาพอาหารท้องถิ่นตำบลตลาดจินดาเพื่อเพิ่มมูลค่าทางการท่องเที่ยว. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า. 10(1), 29–38.
ปรีชา มุณีศรี, สาวิตรี มุณีศรี, ดวงเดือน สงฤทธิ์ และเจษฎา ร่มเย็น. (2563). การสร้างอัตลักษณ์อาหารพื้นถิ่น และกลไกส่งเสริม การท่องเที่ยวชุมชนอำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช. (รายงานการวิจัย). จังหวัดนครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
พระอธิการสฤษธ์ มหายโส (ฉัตรทอง). (2566). การสร้างความยั่งยืนทางอาหารท้องถิ่นในจังหวัดจันทบุรี (ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี, จันทบุรี.
เพนนี นทีสุวรรณ. (2565). พฤติกรรมและปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้ออาหารปรุงสำเร็จแช่แข็งพร้อมทานของกลุ่มคนรักสุขภาพ Generation Y (การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์,กรุงเทพมหานคร.
วรวุฒิ ปัญญาภู. (2566). ภาพลักษณ์อาหารท้องถิ่นในมุมมองนักท่องเที่ยวชาวไทยในช่วงวิกฤติการณ์โควิด-19: กรณีศึกษาจังหวัดน่าน (วิทยานิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2549). การวิจัยการตลาด (ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ : DIAMOND IN BUSINESS WORLD.
สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย. (2565). รายงานสรุปผลการดำเนินการตามยุทธศาสตร์ชาติ ประจำปี 2565. ค้นคืนจาก https://www.thaichamber.org/document/531.com.
สำนักงานจังหวัดสมุทรปราการ. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดสมุทรปราการ 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570) ฉบับทบทวน. สมุทรปราการ: สำนักงานจังหวัดสมุทรปราการ.
ไหมคำ ตันติปทุม. (2563). การสร้างฐานข้อมูลเผยแพร่อาหารท้องถิ่นอย่างสร้างสรรค์ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 1 (รายงานวิจัย). จังหวัดเลย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
อมรศรี แช่ตัน. (2563). การใช้บริการร้านอาหารพื้นถิ่นของผู้บริโภคจังหวัดภูเก็ต (วิทยานิพนธ์คหกรรมศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร, กรุงเทพมหานคร.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์)
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
