มาตรการทางกฎหมายเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ของไทยตามหลักการพัฒนาที่ยั่งยืน

Main Article Content

ปิติ เอี่ยมจำรุญลาภ
อาชนัน เกาะไพบูลย์
คณพล จันทร์หอม
ศุภศิษฏ์ ทวีแจ่มทรัพย์
สุรัชดา รีคี
จุฑาพร ชัยเดชสุริยะ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อทบทวนกฎหมายตลอดจนอนุบัญญัติว่าด้วยการแพทย์และการสาธารณสุขของไทยและสหราชอาณาจักร มาเลเซีย สิงคโปร์ และอินเดียในปัจจุบัน ทั้งนี้ เพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ทางกฎหมายของไทยกับความสอดรับกับนโยบายศูนย์กลางสุขภาพนานาชาติและการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ และเสนอแนะแนวทางในการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายไทยในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์และการสาธารณสุขให้สอดรับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ วิธีการศึกษาในบทความวิจัยนี้เริ่มจากการศึกษาและวิเคราะห์มาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์โดยอาศัยวิธีการวิจัยแบบการวิจัยหลักกฎหมาย (Doctrinal Legal Research) และการวิเคราะห์เปรียบเทียบกฎหมายในเชิงภารกิจ (Functional Comparative Analysis) ซึ่งจะมุ่งวิเคราะห์ถึงบทบาทของมาตรการทางกฎหมายเหล่านี้ ต่อการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ ผลการศึกษา พบว่า ประเทศไทยมีความพร้อมทางด้านมาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ ในระดับที่สูงเมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาค กล่าวคือ มาตรการทางกฎหมายต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ของไทยเมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคมีส่วนส่งเสริมธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ ให้เกิดการพัฒนา ไทยมีเป้าหมายของการพัฒนาในระดับชาติที่ชัดเจน นอกจากนี้ ภาครัฐสามารถดำเนินการเพื่อเพิ่มศักยภาพทางด้านการแข่งขันให้กับภาคธุรกิจที่ให้บริการเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ โดยการปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายต่าง ๆ เช่น ปรับปรุงระบบการตรวจลงตราโดยมีการออกการตรวจลงตราเฉพาะสำหรับชาวต่างชาติที่ต้องการเดินทางเข้ามาเพื่อรับบริการเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ในประเทศไทย ปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการเคลื่อนย้ายแรงงานที่สนับสนุนอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ พัฒนาระบบการควบคุมกำกับอัตราค่าบริการให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น ปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับกระบวนการระงับข้อพิพาทที่เกิดจากการให้บริการทางการแพทย์แก่นักท่องเที่ยวนอกจากนี้ เพื่อให้การท่องเที่ยวเชิงการแพทย์นำไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนภาครัฐควรเก็บค่าธรรมเนียมพิเศษบางส่วนเพื่อนำมาเป็นกองทุนเพื่ออุดหนุนระบบประกันสุขภาพให้กับคนภายในประเทศ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เอี่ยมจำรุญลาภ ปิติ, เกาะไพบูลย์ อาชนัน, จันทร์หอม คณพล, ทวีแจ่มทรัพย์ ศุภศิษฏ์, รีคี สุรัชดา, และ ชัยเดชสุริยะ จุฑาพร. “มาตรการทางกฎหมายเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงการแพทย์ของไทยตามหลักการพัฒนาที่ยั่งยืน”. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร 14, no. 2 (ธันวาคม 24, 2021): 49–85. สืบค้น มกราคม 13, 2026. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/article/view/250116.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

Bakar, Baharuddeen Abu. “Civil Litigation Negligence and the Malaysian Advocate Part 1.” IIUM Law Journal 20, no.1 (2012): 29-49.

Bennie, Rebecca. “Medical Tourism: A Look at How Medical Outsourcing Can Reshape Health Care.” Texas International Law Journal 49, no.3 (2014): 583-600.

Connell, John. Medical Tourism. Preston UK: MPG Books Group, 2011.

Cortez, Nathan. “Recalibrating the Legal Risks of Cross-Border Health Care.” Yale Journal of Health Policy, Law, and Ethics 10, no.1 (2010): 1-89.

Department of Health Service Support. Thailand as World Class Health Care Provider B.E. 25560-2569. Nonthaburi: Department of Health Service Support, 2016. [in Thai]

Government of India. “E-Visa Application Process.” Accessed September 20, 2021. https://indianvisaonline.gov.in/evisa/tvoa.html.

ICA. “For Social Visit/To Seek Medical Treatment.” Accessed September 20, 2021, https://www.ica.gov.sg/enter-depart/extend_short_stay.

Izadi, Morteza et al. “Medical Travel: The Ethical and Legal Challenges.” International Journal of Travel Medicine & Global Health 1, no.1 (2013): 23-28.

Malaysia Healthcare Travel Council. “Healthcare Travel Made Easy.” Accessed September 20, 2021. https://mtm.malaysiahealthcare.org/our-services/evisa/.

Michaels, Ralf. “The Functional Method of Comparative Law.” In The Oxford Handbook of Comparative Law, edited by Mathias Reimann and Reinhard Zimmermann, 340-343. New York: Oxford University Press, 2006.

Ministry of Health. “Fee Benchmarks for Private Sector Fees.” Accessed September 20, 2021. https://www.moh.gov.sg/cost-financing/fee-benchmarks-and-bill-amount-information/fee-benchmarks-for-private-sector-charges.

Pacolet, Jozef, and Wispelaere, Frederic De. “The European Health Insurance Card: Reference year 2015.” Accessed September 20, 2021. https://ec.europa.eu/social/BlobServlet?docId=18642&langId=en

Pitakdumrongkit, Kaewkamol. “Governing Medical Tourism: The Roles of Singaporean Government.” Thailand and The World Economy 38, no.1 (2020): 29-53.

Podlaski, Alison. “Toward an International Constitution of Patient Rights.” Indiana Journal of Global Legal Studies 23, no.2 (2016): 893-924.

Singapore Mediation Center. “Dispute with Healthcare Institutions.” Accessed September 20, 2021. https://www.mediation.com.sg/service/healthcare/.

Wahed, Hanis. “Ethical and Legal Issues in Medical Tourism.” IIUM Law Journal 23, no.2 (2015): 235-237.

World Medical Association. “WMA Statement on Medical Tourism.” Accessed September 20, 2021. https://www.wma.net/policies-post/wma-statement-on-medical-tourism/.