การมีส่วนร่วมทางการเมืองที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของข้าราชการทหารบก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ๑) ระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมทางการเมือง
แบบประชาธิปไตยของข้าราชการทหารบก และ ๒) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลของข้าราชการทหารบกกับระดับ
การมีส่วนร่วมทางการเมืองที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย กลุ่มตัวอย่างเป็นข้าราชการทหารบก
จำนวน ๔๑๙ คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล มีค่าความเชื่อมั่น ๐.๙๕ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการ
คำนวณหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานการวิจัยด้วยการใช้สถิติการทดสอบไค-สแควร์
โดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕
ผลการวิจัยพบว่า
๑) ระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของข้าราชการ
ทหารบกในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง
๒) ปัจจัยส่วนบุคคลของข้าราชการทหารบกพบว่า เพศ อายุ ระดับการศึกษา และการไปใช้สิทธิเลือกตั้งสมาชิกสภา
ผู้แทนราษฎรครั้งล่าสุดมีความสัมพันธ์กับระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมทางการเมือง
แบบประชาธิปไตย ส่วนชั้นยศ สายงานบังคับบัญชา และสถานภาพการเป็นสมาชิกพรรคการเมืองไม่มีความสัมพันธ์กับ
ระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของข้าราชการทหารบก
Article Details
บทความ ภาพ ตาราง กราฟ ข้อเขียน หรือความคิดเห็นในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนไม่ผูกพันกับสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ และทางวิชาการแต่อย่างใด
เอกสารอ้างอิง
กัลยาสุดา บัวแก้ว. (๒๕๕๐). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในการปกครองท้องถิ่น: ศึกษาเฉพาะกรณีองค์การ
บริหารส่วนตำบลหนองบัว อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์การปกครอง). มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
จำลอง พรมสวัสดิ์. (๒๕๕๔). พฤติกรรมทางการเมืองของชนชั้นกลางกับการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของไทยในเขต กรุงเทพมหานครและปริมณฑลช่วงพุทธศักราช ๒๕๕๑-๒๕๕๓(วิทยานิพนธ์หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชา สื่อสารการเมือง). มหาวิทยาลัยเกริก.
ซ่อนกลิ่น วิเชยันต์. (๒๕๕๐). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในการปกครองท้องถิ่น: ศึกษาเฉพาะกรณีเทศบาล
ตำบลวังดิน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์การปกครอง).
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ฐนน จุลเวช. (๒๕๕๑). ถอดรหัสปฏิวัติรัฐประหาร พ.ศ. ๒๔๗๕-๒๕๔๙(ดุษฎีนิพนธ์หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาสื่อสาร การเมือง). มหาวิทยาลัยเกริก.
ณัฐกริช เปาอินทร์. (๒๕๕๘). พฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองกับระดับความเป็นประชาธิปไตยของพลเมืองกรุงเทพฯ.
วารสารสถาบันพระปกเกล้า, ๑๓(๒), ๕-๒๔.
ณัฐชัย ชินอรรถพร. (๒๕๕๘). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในการไปใช้สิทธิเลือกตั้งระดับชาติและระดับท้องถิ่นไทย. วารสาร
การเมือง การบริหาร และกฎหมาย, ๗(๑), ๓๕๓-๓๗๗.
ทินพันธุ์ นาคะตะ. (๒๕๕๕). การเมืองไทย: ระบบที่ไม่มีสูตรสำเร็จในการแก้ไขปัญหา. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.
เผด็จการ ด้วงโท. (๒๕๕๘). การตรวจสอบจริยธรรมนักการเมือง. วารสารนักงานตรวจการแผ่นดิน, ๘(๑), ๗๘-๑๐๙.
พิชิต รัชตพิบุลภพ. (๒๕๕๙). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของทหาร. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, ๑๔(๑), ๙๙-๑๒๐.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (๒๕๕๗). การพัฒนาประชาธิปไตยกับการสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย,
รัฐสภาสาร, ๖๒(๗), ๙-๔๓.
พระมหาหรรษา ธรรมมหาโส. (๒๕๕๗). รายงานการวิจัยแนวโน้มบทบาทพระสงฆ์กับการเมืองไทยในสองทศวรรษหน้า (๒๕๕๖-๒๕๕๗). กรุงเทพฯ: ศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระศักดา กิตฺติญาโณ (นาคเนตร). (๒๕๕๗). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในตำบลนาสาร อำเภอพระพรหม
จังหวัดนครศรีธรรมราช (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์)). มหาวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เพลิง ภูผา. (๒๕๕๙). ๑๓ รัฐประหารยึดอำนาจ บทเรียนประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: สยามความรู้.
ภูสิทธ์ ขันติกุล. (๒๕๕๓). รูปแบบการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร(รายงานการวิจัย).
มนตรี ฐิรโฆไท. (๒๕๕๔). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศึกษากระบวนการมีส่วนร่วม
ทางการเมืองผ่านการใช้วาทกรรมทางการเมืองในช่วง พ.ศ. ๒๕๔๘-๒๕๕๓ (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต
(การเมืองการปกครอง)). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มนัสชัย บำรุงเขต. (๒๕๕๐). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของประชาชนในองค์การบริหาร
ส่วนตำบลบางซ้าย อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
มนัสนันท์ วงศ์มานิต. (๒๕๕๙). ปัจจัยส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการบริหารงานขององค์การบริหาร
ส่วนตำบลระวิง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์(วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา
การจัดการภาครัฐแนวใหม่). มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.
มยุรี ถนอมสุข. (๒๕๕๔). การรับรู้ข่าวสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนิสิต ภาควิชาพลศึกษาและกีฬา
คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงเเสน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นครปฐม.
รังสิวุฒิ ชำนาญงาม. (๒๕๕๔). การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลโนนเจริญ อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
รัฐบุรุษ คุ้มทรัพย์. (๒๕๕๕). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี๑๖(๒),๘-๑๗.
ลิขิต ธีรเวคิน. (๒๕๕๓). การเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วัลลภ รัฐฉัตรานนท์ และคณะ. (๒๕๖๑). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างการกล่อมเกลาทางการเมืองและความรู้เกี่ยวกับ
การเมืองการปกครองไทยกับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของนิสิตนักศึกษาในกรุงเทพมหานครและ
ปริมณฑล. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, ๕(๑), ๑๖๕-๑๘๖.
สมิตเศรษฐสุทธิ. (๒๕๕๓). พฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของชนชั้นกลางในจังหวัดนนทบุรี(วิทยานิพนธ์หลักสูตร
รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุรสิทธิ์ สการันต์. (๒๕๕๓). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของบุคลากรทางการแพทย์ของอำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี ฃ
(วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุรีย์พร สลับสี. (๒๕๕๘). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการเลือกตั้งของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยใน
ตะวันออก. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, ๗(๑), ๓๗๙-๔๐๓.
โสภา วงศ์ใหญ่. (๒๕๕๑). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองกับลักษณะการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน
กรณีศึกษาตำบลแม่กรณ์ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัย
สุโขทัยธรรมาธิราช).
อภินัน ทะสุนทร์ และกมลวิช ลอยมา. (๒๕๕๙). วัฒนธรรมพลเมืองของสังคมไทยในระบอบประชาธิปไตย.ในการประชุม
วิชาการสถาบันพระปกเกล้า ครั้งที่ ๑๘ ประจำปี ๒๕๕๙ (๑๘๗-๒๐๓). กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
อักษร ทองพลอย. (๒๕๕๔). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วน
จังหวัดปทุมธานี กรณีเลือกตั้งซ่อม พ.ศ. ๒๕๕๔ (วิทยานิพนธ์หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา
รัฐประศาสนศาสตร์). มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. ปทุมธานี.
เอื้ออารี เศรษฐวานิช. (๒๕๕๓). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
(รายงานการวิจัย). คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
อํานาจ ศรีพระจันทร์. (๒๕๕๘). ปัจจัยที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
กรณีศึกษาการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี ศึกษาเฉพาะอําเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี.
ใน การประชุมวิชาการและเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ “สร้างสรรค์และพัฒนา เพื่อก้าวหน้าสู่ประชาคมอาเซียน"
ครั้งที่ ๒ วันที่ ๑๘-๑๙ มิถุนายน ๒๕๕๘ (๖๗๘-๖๙๐). นครราชสีมา: วิทยาลัยนครราชสีมา.
Almond, Gabriel A., and Powell Jr., G. Bingham. (1966). Comparative Politics: A Development Approach.
Boston: Little, Brown and Company.
Best, John W. (1997). Research in Education. New Jersey: Prentice-Hell, lnc.
Milbrath, Lester W. and Goel, M.L. (1977). Political Participation: How and Why Do People Get Involved
in Politics. (2nd ed.). Chicago: Rand McNally.
Verba, Sidney and Nie, Norman H. (1972). Participation in America: Political Democracy and Social
Equality. New York: Harper & Row.
Weiner, Myron. (1971). “Political Participation: Crisis of Political Process”. In Leonard, Binder
and others, eds. Crisis on Sequences in Political Development (161-163). Princeton: Princeton
University Press.
Yamane, Taro. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row
Publication.
