ปัจจัยสนับสนุนการสร้างองค์การแห่ง การเรียนรู้ กรณีศึกษา บริษัท ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์ จำกัด (มหาชน)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่ง หมายเพื่อศึกษาปัจจัยสนับสนุนการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้และศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล
ที่มีผลต่อความคิดเห็นที่มีต่อปัจจัยที่สนับสนุนการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้ของบริษัท ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์ จำกัด (มหาชน)
เพื่อนำผลวิจัยมาใช้เป็นแนวทางในการสนับสนุนการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้และการพัฒนาองค์การ กลุ่มตัวอย่าง
ที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ พนักงานบริษัท ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์ จำกัด (มหาชน) จำนวน ๒๗๙ คน โดยใช้แบบสอบถาม
เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมทางสถิติ ในการคำนวณค่าสถิติต่าง ๆ
ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว โดยกำหนด
ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ ๐.๐๕ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้
๑. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศชาย คิดเป็นร้อยละ ๖๑.๓๐ มีอายุ ๒๐-๓๐ ปี คิดเป็นร้อยละ ๔๘.๔ มีระดับ
การศึกษาปริญญาตรี คิดเป็นร้อยละ ๕๙.๑๐ มีอายุการทำงาน ๑-๕ ปี คิดเป็นร้อยละ ๔๖.๒๐ และมีตำแหน่งพนักงาน
ระดับปฏิบัติการ คิดเป็นร้อยละ ๗๙.๙๐
๒. พนักงานบริษัท ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์ จำกัด (มหาชน) มีความคิดเห็นต่อปัจจัยสนับสนุนการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้อยู่ในระดับปานกลาง โดยจัดลำดับเรียงตามคะแนนจากมากไปหาน้อย ได้ดังนี้ ด้านพลวัตการเรียนรู้ด้านการปรับเปลี่ยนองค์การ ด้านการเพิ่มพลังให้แก่บุคคล ด้านการใช้เทคโนโลยี และด้านการจัดการความรู้
๓. พนักงานบริษัท ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์ จำกัด (มหาชน) ที่มีเพศต่างกันมีความคิดเห็นเกี่ยวกับปัจจัยสนับสนุน การสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้ด้านพลวัตการเรียนรู้ ด้านการปรับเปลี่ยนองค์การ ด้านการเพิ่มพลังให้แก่บุคคล ด้านการจัดการความรู้ และด้านการใช้เทคโนโลยี แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ
๔. พนักงานบริษัท ไทยรุ่งยูเนี่ยนคาร์ จำกัด (มหาชน) ที่มีตำแหน่งงานต่างกันมีความคิดเห็นเกี่ยวกับปัจจัยที่สนับสนุนการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้ด้านพลวัตการเรียนรู้ ด้านการปรับเปลี่ยนองค์การ ด้านการเพิ่มพลังให้แก่บุคคล ด้านการจัดการความรู้ และด้านการใช้เทคโนโลยีแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ
๕. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของพนักงานที่มีระดับการศึกษาต่างกันต่อปัจจัยสนับสนุนการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้ ผลการวิจัยพบว่า โดยรวมทุกด้านแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
๖. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของบุคลากรที่มีอายุการทำงานต่างกันต่อปัจจัยสนับสนุนการสร้างองค์การแห่งการเรียนรู้ ผลการวิจัยพบว่า โดยรวมทุกด้านแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
Article Details
บทความ ภาพ ตาราง กราฟ ข้อเขียน หรือความคิดเห็นในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนไม่ผูกพันกับสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ และทางวิชาการแต่อย่างใด
เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ ดาราเรือง. (๒๕๕๘). ตัวแบบองค์การแห่งการเรียนรู้และการจัดการความรู้ สู่การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้.
วารสารวิชาการ สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย, ๒๑(๒), ๑๓๓-๑๔๘.
กิตติคุณ ฐิตโสมกุล. (๒๕๖๐). องค์การแห่งการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากร หน่วยบัญชาการ
ทหารพัฒนา กองบัญชาการกองทัพไทย (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์).
มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
ชนาภรณ์ แตงหมี. (๒๕๕๙). องค์การแห่งการเรียนรู้เพื่อรองรับประชาคมอาเซียนของมหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตสระแก้ว
(วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
บดินทร์ วิจารณ์. (๒๕๔๘). การพัฒนาองค์การแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เอ็กซ์เปอร์เน็ท.
วิชิต แสงสว่าง. (๒๕๕๙). รูปแบบการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้เพื่อก้าวสู่ประชาคมอาเซียน
ของโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ๑๐(๑), ๑๕๔-๑๗๗.
วีรวุธ มาฆะศิรานนท์. (๒๕๔๓). องค์การเรียนรู้สู่องค์การอัจฉริยะ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เอ็กซ์เปอร์เน็ท.
วีระวัฒน์ ปันนิตามัย. (๒๕๔๔). การพัฒนาองค์การแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เอ็กซ์เปอร์เน็ท.
ศรณรินทร์ มุ้ยจีน. (๒๕๕๙). องค์การแห่งการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อการบริหารงานบุคคลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขต
พื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา).
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุวัฒน์ จุลสุวรรณ์. (๒๕๕๙). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสาร
ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ๑๐(๔), ๑๙๒-๒๐๘.
อรจรีย์ ณ ตะกั่วทุ่ง. (๒๕๔๕). การเรียนรู้ของคนยุค 2000 ในองค์การเอื้อการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
อนุกลู ปิลวาสน์. (๒๕๕๘). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการสร้างองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานประกอบการท่องเที่ยว
และบริการ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, ๕(๒), ๒๐๗-๒๑๔.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (๒๕๕๑). กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: เอชอาร์ เซ็นเตอร์.
Marquardt M. J. and Reynolds. (1996). A Building the Learning Organization. A System Approach to
Quantum Improvement and Global Success. New York: McGraw-Hill.
Porter Lyman W. and Steers Richard M. (1972). Organizational Work and Personal Factors inEmployee
And Absenteeism. Psychological Bulletin.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. New York:
McGraw-Hill.
Yamane, T. (1973). Statistics An Introductory Analysis. New York: Harper and Rower and Row Publication.
