การพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสหวิทยาการพัฒนาเพื่อความมั่นคง โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
หลักสูตรประเภทสหวิทยาการเป็นที่ยอมรับและนิยมจากนักวิชาการและผู้สนใจว่า เป็นเครื่องมือในการผลิตบุคลากรที่มีความรอบรู้และทักษะหลากหลายด้านเหมาะสมกับยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ดังนั้นเมื่อโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้าได้เข้าสู่กระบวนการสร้างหลักสูตรลักษณะนี้ในระดับปริญญามหาบัณฑิต จึงใช้กระบวนการวิจัยในการพัฒนาหลักสูตรอย่างเป็นระบบ วัตถุประสงค์หลักของการวิจัย คือ การพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสหวิทยาการพัฒนา เพื่อความมั่นคง โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ให้มีคุณภาพเป็นไปตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ ของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามความต้องการศึกษาต่อของกลุ่มคนที่คาดหวังว่าจะเป็นผู้เรียนในอนาคต และการจัดประชุมกลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตร สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้การวิเคราะห์เนื้อหาในส่วนของข้อมูลเชิงคุณภาพ
ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนาหลักสูตรเป็นไปตามหลักวิชาการโดยใช้ทฤษฎีการพัฒนาหลักสูตรอย่างครบถ้วน มีการปรับแก้ไขร่างหลักสูตรให้มีความสมบูรณ์ขึ้นตามข้อเสนอแนะของผู้ทรงคุณวุฒิ ซึ่งเสนอให้ปรับร่างหลักสูตรให้สะท้อนการยึดหลักเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ.2558 และกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ โดยให้ทุกหัวข้อต้องมีความสัมพันธ์และสอดคล้องกัน แสดงให้เห็นการมุ่งผลิตบัณฑิตที่สามารถบูรณาการองค์ความรู้ด้านการพัฒนาเพื่อความมั่นคง ส่วนผลการสำรวจความต้องการศึกษาต่อนั้นครอบคลุมเรื่องลักษณะพื้นฐานของหลักสูตรที่พบว่า ส่วนใหญ่ต้องการหลักสูตรแบบภาคพิเศษมีการเรียนการสอนเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์และไม่ต้องมีการทำวิทยานิพนธ์ เหตุผลที่ต้องการศึกษาต่อคือต้องการเพิ่มวุฒิการศึกษาและความรู้ใหม่ ๆ ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการศึกษาต่อมีหลากหลายปัจจัย แต่ที่น่าสนใจ คือ ด้านหลักสูตรที่เน้นความต้องการเนื้อหาที่จะเป็นประโยชน์กับงานในอนาคต
Article Details
บทความ ภาพ ตาราง กราฟ ข้อเขียน หรือความคิดเห็นในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนไม่ผูกพันกับสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ และทางวิชาการแต่อย่างใด
เอกสารอ้างอิง
กรธัช อยู่สุข. (2556). ปัจจัยที่ควรพิจารณาในการตัดสินใจเรียนหลักสูตรทางด้าน MBA: “11 Cs to Consider in MBA Course”. สืบค้นจาก http://www.gotoknow.org/blogs/post/422667.
กระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (2560). เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ.2558 และเกณฑ์มาตรฐานที่เกี่ยวข้อง. สำนักมาตรฐานและประเมินผลอุดมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษากระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพฯ: วงศ์สว่างพับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง.
เจษฎา มีบุญลือ, พ.อ. (2553). ความมั่นคงแห่งชาติ: การสร้างชาติไทยให้ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษายุทธศาสตร์
สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ.
ทัศนีย์ ชาติไทย. (2555). แรงจูงใจและความต้องการในการศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
(รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ทัศนีย์ บุญเติม. (2551). การสร้างหลักสูตร. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ธนาชัยวัฒน์ เดชาสินธ์เจริญ. (2553). ความต้องการศึกษาต่อในระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
ธาวุฒิ ปลื้มสำราญ. (2553). ความต้องการศึกษาต่อหลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิต คณะพลศึกษา มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ. (รายงานผลการวิจัย). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นเรศน์ วงศ์สุวรรณ, พันเอก. (2556). การทบทวนแนวคิด การปฏิรูป และการบริหารจัดการภาคส่วนความมั่นคงในประเทศไทย. สืบค้นจาก https://www.sscthailand.org/uploads_ssc/rethinkingthesecuritysectorsreformandgovernanceinthailand.pdf
ประดิษฐ์พงศ์ โตธรรมเจริญ. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกเรียนปริญญาโทคณะบริหารธุรกิจระหว่างมหาวิทยาลัย
รัฐบาลกับมหาวิทยาลัยเอกชน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ปัญญา อนัตธนาชัย และคณะ. (2560). การพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาศิลปะการจัดการ สถาบันรัชต์ภาคย์. วารสารรัชต์ภาคย์, (ฉบับพิเศษ ครบรอบ 23 ปี).
พนารัช ปรีดากรณ์. (2558). ความมั่นคงแห่งชาติ. สืบค้นจาก http://www.aseanthai.net/ewt_w3c/ewt_news.php?filename=index&nid=3166
พร พิเศก. (2558). กองทัพบกกับภัยคุกคามรูปแบบต่าง ๆ. กรุงเทพฯ: ศูนย์พัฒนาหลักนิยมและยุทธศาสตร์ กรมยุทธศึกษาทหารบก.
พรรณพนัช จันหา และอัจฉริยา ปราบอริพ่าย. (2558). ปัจจัยที่มีผลต่อความต้องการศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารสาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(1), 291-318.
“พระราชบัญญัติกำหนดวิทยฐานะผู้สำเร็จวิชาการทหาร (ฉบับที่ ๖) พ.ศ.2558” (2558). ราชกิจจานุเบกษา.
”พระราชบัญญัติสภาความมั่นคงแห่งชาติ พ.ศ.2559” (2559). ราชกิจจานุเบกษา.
วริศรา ดวงตาน้อย และคณะ. (2556). ความต้องการศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาสาขาการบัญชี (วิทยานิพนธ์).
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
วันวิสาข์ แก้วสมบูรณ์. (2556). เหตุจูงใจในการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา. สืบค้นจาก http://www2.tsu.ac.th/grad/
report/files/06044949200949.do
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การพัฒนาหลักสูตรแบบครบวงจร เอกสารประกอบการสอน รายวิชาทฤษฎีการพัฒนา และ
เปลี่ยนแปลงหลักสูตร. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ. (2541). แนวทางปฏิบัติจรรยาบรรณนักวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ.
สุมิตร สุวรรณ และ จันทิมา จำนงค์นารถ. (2554). ความต้องการศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาของครูและบุคลากร
ทางการศึกษาในพื้นที่ภาคตะวันตก (รายงานผลการวิจัย). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Maslow, A.H. (1970). Motivation and Personaltity (2nd ed.). New York: Harper & Row.
Taba, H. (1962). Curriculum Development: Theory and Practice. New York: Harcourt Brace Jovanovich.
Tyler, R.W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: The University of Chicago press.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper & Row. 886.
