การศึกษากระบวนการเรียนรู้ของเยาวชนสถานแรกรับเด็กหญิงบ้านธัญญพร จังหวัดปทุมธานี ที่ได้รับการอบรมหลักสูตรพัฒนาศักยภาพเยาวชน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษากระบวนการเรียนรู้ของเยาวชนสถานแรกรับเด็กหญิงบ้านธัญญพร จังหวัดปทุมธานี ที่ได้รับการอบรมหลักสูตรพัฒนาศักยภาพ การวิจัยครั้งนี้ผู้วิจัยมุ่งศึกษาวิเคราะห์การถอดกระบวนการเรียนรู้หลักสูตรการพัฒนาศักยภาพเด็กและเยาวชน โดยผู้วิจัยได้ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มเป้าหมาย คือ เด็กและเยาวชนหญิงในสถานแรกรับบ้านธัญญพร อายุตั้งแต่ 14-18 ปี จำนวน 23 คน ใช้วิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ โดยการสังเกตการณ์การเรียนรู้ของเด็กและเยาวชนเพื่อให้ได้ข้อมูลพื้นฐานในด้านกระบวนการเรียนรู้ของเด็กและเยาวชนครอบคลุมทุกด้าน
ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อการเรียนรู้ของเยาวชนคือ 1) Preparation การเตรียมความพร้อมในเรื่องสถานที่ลงปฏิบัติที่สอดคล้องกับความต้องการและความรู้พื้นฐานของเด็กและเยาวชนเป็นการต่อยอดจากองค์ความรู้เดิมให้เห็นภาพและเข้าใจชัดเจนยิ่งขึ้น 2) Active Participation การลงศึกษาดูงานเชิงปฏิบัติและมีส่วนร่วมที่ต้องสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ และสนับสนุน เปิดโอกาสให้เด็กและเยาวชนได้ซักถามข้อสงสัย และลงมือทดลองอย่างทั่วถึง 3) Post Simulation Discussion การสะท้อนเรื่องราวความรู้ที่ได้รับหลังจากการลงพื้นที่เพื่อตรวจสอบความเข้าใจและความรู้สึกของเด็กและเยาวชนซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการจัดรูปแบบกระบวนการต่อไป จากการวิจัยพบกระบวนการเรียนรู้ของเด็กและเยาวชนเป็นลำดับขั้นคือ 1) การทำความเข้าใจ (Understanding) 2) นำไปใช้ (Applying) 3) การวิเคราะห์และสังเคราะห์องค์ความรู้ (Analyzing) 4) การสร้างสิ่งใหม่และความคิดสร้างสรรค์ (Creating)
Article Details
บทความ ภาพ ตาราง กราฟ ข้อเขียน หรือความคิดเห็นในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนไม่ผูกพันกับสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ และทางวิชาการแต่อย่างใด
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2529). วิสาหกิจขนาดย่อม. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม.
กองคุ้มครองสวัสดิภาพและสร้างเสริมคุณภาพชีวิต. (2561). แผนงานและวิธีการคุ้มครองเด็ก. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์
, จาก http://www.bsws.go.th/file_05112018template62/5.pdf
จตุพร เสถียรกุล. (2554). บุคลิกการเป็นผู้ประกอบการ ภูมิความรู้ความชำนาญ กลยุทธ์ในการดำเนินธุรกิจและความสำเร็จ
ในการประกอบธุรกิจของผู้ประกอบการประเภทธุรกิจร้านยาคุณภาพในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล.
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ.
ธีรยุส วัฒนาศุภโชค. (2542). การบริหารเชิงกลยุทธ์และการแข่งขัน. กรุงเทพฯ: คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี.
มูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย. (2561). ศุภนิมิตฯ จัดกิจกรรมรณรงค์สาธารณะ ‘ยุติความรุนแรงต่อเด็ก-Beyond
the Boundary’. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://www.worldvision.or.th/tx_activities_
evacnov2018.html
มูลนิธิศูนย์พิทักษ์สิทธิเด็ก (2562). พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ.2546. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2563, จาก
https://www.thaichildrights.org/articles/article-laws
ยุทธดนัย สีดาหล้า. (2550). ถอดบทเรียน...ไม่ยากอย่างที่คิด. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2563, จาก http://newsser.fda.
moph.go.th/rumthai/userfiledownload/asu96dl.pdf
สถานแรกรับเด็กหญิงบ้านธัญญพร. (2561). สถานแรกรับเด็กหญิงบ้านธัญญพร. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2563. จาก
https://www.facebook.com/ThanyaphonReceptionHomeforGirls/
สมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. (2558). ผลกระทบจากการถูกกระทำความรุนแรงในผู้หญิง. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์
, จาก https://www.facebook.com/THAIDMH/posts/330433133793576/
สสส. (2556). ครอบครัวสร้างสัมพันธ์ลดความรุนแรงต่อเด็กและสตรี. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://
www.thaihealth.or.th/Content/2564
อัจฉรา ชลายนนาวิน. (2562). ถอดบทเรียนหลักสูตรพลังใจในมือคุณ. กรุงเทพฯ: ปตท.
Ketterman, S. (2019). Form and Function. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://uxdesign.cc/@shanejketterman
Kilby, P. (1971). Entrepreneurship and Economic Development. NY: The Free Press.
Roberg, A. (1965). Foundation for a general strain theory of crime and delinquency. Primatology. 34 (1995).
Sexton & Bowman-Upton. (1991). Entrepreneurship: creativity and growth. Michigan: Macmillan.
Sharma & Chrisman, (1999). Toward A Reconciliation of the Definitional Issues in the Field of Corporate
Entrepreneurship. US: Research Gate.
Thorensen, S. (2015). Violence against children, later victimization, and mental health: a cross-sectional
study of the general Norwegian population. Psychotraumatol: USA.
United Nation. (2016). Sustainable Development Goal’s. USA: United Nation.
World Health Organization. (2016). World Health Statistics 2016. USA: World Health Organization.