ความจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ และแนวความคิดทางการเมืองของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช

Main Article Content

วิธุฌา แก้วมโน
รัตพงษ์ สอนสุภาพ

บทคัดย่อ

          การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาที่มาของแนวความคิดทางด้านการเมืองของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช 2) เพื่อศึกษาแนวคิดทางด้านการเมืองของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่มีอิทธิพลต่อการดำรงอยู่ของหนังสือพิมพ์สยามรัฐ และ 3) เพื่อศึกษาแนวคิดด้านคุณธรรมจริยธรรมของ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช ในบทบาทของนักหนังสือพิมพ์ โดยศึกษา ผ่านการรวบรวมจากบทความหนังสือพิมพ์สยามรัฐ ข้อมูลจากงานหนังสือ และข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้ที่มีความเกี่ยวข้อง แล้วนำมาวิเคราะห์โดยใช้ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์การเมืองของสื่อสารมวลชน และทฤษฎีวาทกรรมวิเคราะห์


          ผลการศึกษาพบว่า แนวความคิดของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช จะมีความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ และความเข้าใจทั้งทางด้านงานการเมือง และงานหนังสือพิมพ์ประกอบกับการเป็นผู้มีศิลปะในการใช้ภาษาในบทความจึงทำให้สยามรัฐดำรงอยู่ได้โดยไม่ถูกสั่งปิดในยุคการปกครองระบอบเผด็จการ ซึ่งแนวคิดทางการเมืองด้านความจงรักภักดีของท่านเกิดจากชาติกำเนิด แนวความคิดด้านการปกครองในระบอบประชาธิปไตยของท่าน ได้ซึมซับตั้งแต่ท่านเข้ารับการศึกษาในต่างประเทศ และท่านเข้าใจในระบอบประชาธิปไตยของไทยด้วยว่าเราไม่สามารถจะมีประชาธิปไตย แบบสากลได้ทันทีจำเป็นต้องพัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไป ในการดำรงรักษาคุณธรรมจริยธรรมของหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์ต้องมีความรับผิดชอบต่อสังคม กฎหมายจารีตประเพณี และต้องมีความรับผิดชอบต่อตนเอง แนวทางการดำรงไว้ซึ่งคุณธรรมจริยธรรมที่ท่านให้ความ สำคัญมากที่สุด คือ หนังสือพิมพ์ต้องไม่รับทุนจากนักการเมือง หรือรัฐบาลสิ่งที่จะทำให้หนังสือพิมพ์มีเสรีภาพในการปฏิบัติตามกรอบจริยธรรม คือ การทำให้หนังสือพิมพ์ได้รับความนิยมจากประชาชน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กนกศักดิ์ แก้วเทพ และคณะ. (2550). มรรควิธีเศรษฐศาสตร์การเมือง. กรุงเทพฯ: คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กาญจนา แก้วเทพ. (2552). สื่อสารมวลชน: ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.

คึกฤทธิ์ ปราโมช, ม.ร.ว. (2553). เกร็ดชีวิต. กรุงเทพฯ: ดอกหญ้า.

_______. (2554). นักหนังสือพิมพ์ชื่อ คึกฤทธิ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ดอกหญ้า.

ชัชวาลล์ คงอุดม. นักการเมือง, นักหนังสือพิมพ์. (19 เมษายน 2562). สัมภาษณ์.

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2551). รัฐศาสตร์แนววิพากษ์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ธีรยุทธ บุญมี. (2536). จุดเปลี่ยนแห่งยุคสมัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

บุญส่ง ชเลธร. นักวิชาการ. (12 พฤษภาคม 2562). สัมภาษณ์.

ทวี พันธุ์สุระ. อดีตเลขานุการ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช. (12 พฤษภาคม 2562). สัมภาษณ์.

ทักษ์ เฉลิมเตียรณ. (2548). การเมืองระบบพ่อขุนอุปถัมภ์แบบเผด็จการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิทยากร เชียงกูล. (2532). ศึกษาบทบาทและความคิด ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลึก.

วิโรจน์ วัฒนธาดากุล. บรรณาธิการหนังสือพิมพ์สยามรัฐ. (12 พฤษภาคม 2562). สัมภาษณ์.

สังศิต พิริยะรังสรรค์. (2526). ทุนนิยมขุนนางไทย (พ.ศ.2475-2503). กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยสังคม.

Baran, S. J. and Davis, D. K. (2000). Mass Communication Theory. Foundations, Ferment and Future. Ontario: Nelson/Thomson Learning.

Caporaso, J. A. and Levine, D. P. (1992). Theories of Political Economy. Cambridge: Cambridge University Press.

Fairclough, N. (1992). Discourse and Social Change. Cambridge: Harvard University Press.

________. (1995). Media Discourse. New York: Edward Arnold.

Jorgensen, M., and Phillips, L. J. (2002). Discourse Analysis as Theory and Method. London: SAGE Publications Ltd.

McQuail, D. (1987). Mass Communication Theory: An introduction (2nd ed.). London: Sage Publications.

Wodak, R., and Meyer, M. (2001). Methods of Critical Discourse Analysis. London: SAGE Publications Ltd.